De Slachte Marathon 4-6-2016

Op zaterdag 4 juni 2016 had ik de afspraak gemaakt met mijzelf en met mijn moeder. We zouden de Slachte Marathon lopen. Het was wel een rare datum, het was namelijk de sterfdag van mijn vader wie in 2013 het leven liet. Toch wilden we er beiden voor gaan en we schreven ook in. Snel opperde Tiny dat hij een leuk gezelschap wilde vormen om gezamelijk de ruim 42 kilometer te gaan draven! Mijn moeder zou hem overigens wandelen. Waar ik overigens ontiegelijk veel bewondering voor heb. Ik ben in ruim 4 uren klaar terwijl mijn moeder het dubbele aan tijd kwijt is.

slachte1

Onze start zou om 6.30 uur plaats vinden. Opzich valt het wel mee, maar als je terugrekent moet je toch eigenlijk best wel vroeg uit de veren. Dus om 3.00 (ja je leest het goed!) stond mijn wekker gezet. Het vroeg naar bed gaan ging hem niet worden dus ik lag toch om 22.30 plat. Uiteindelijk sliep ik denk ik rond 0.00, na eerst anderhalf uur plafonddienst. Toen de wekker ging stond ik wel vrij gemakkelijk naast mijn bed. 2 koppen koffie en een smoothie moest ik naar binnenproppen. Ik heb ook nog een paar ballonnen opgeblazen want mijn chauffeur: Daniël Ypma was deze bijzondere dag ook jarig! Hij was ook behoorlijk verrast toen ik om 4.00 ’s ochtends hem met ballonnen en een verjaardagsknuffel begroette. We reden vrij vlot naar Raerd, aldaar kwamen we wel in een file met mededravers terrecht. En dat op de vroege ochtend. Wat doen al die mensen daar op de vroege ochtend zou je denken. Doordat het zo geregend had de avond ervoor was heel het parkeerterrein en grote drassige bende geworden. Ze moesten het veld bedekken met allemaal platen voor de auto’s. Vandaar dat het zo lang duurde.

Daniël en ik zaten ook meteen in de goede bus. Want de buschauffeur nam eerst een verkeerde afslag en daarbij vond hij het ook moeilijk om te schakelen. Ik was natuurlijk ook best wel een beetje zenuwachtig dus ik kon dat er allemaal niet bij hebben die spanningen. Bij de start aangekomen zag ik Tiny al vrij snel. Ik moest alleen nog heel nodig plassen. Maar daar stond een gigantische rij voor de wc’s en de start kon ook elk moment beginnen dus ik stap uit de rij en ga om het hoekje van de loods wel zitten. Als marathonloopster verlies je op een bepaald moment al je gene en je zit allemaal in hetzelfde schuitje. Als je moet, dan moet je! En dat lucht op!! Daarna ga ik snel naar mijn gezelschap en wachten we op het startschot!!

Ook misschien wel leuk om te vertellen. Omdat het mijn vaders sterfdag was, leek het me mooi om op die dag mijn vaders Sparta shirt aan te doen. Wat zal hij trots zijn!! Het shirt was veel te groot en ontzettend warm, maar ik deed het met liefde. Ik wist waar ik het voor deed!

Een paar minuten na half zeven ging het startschot. We moesten eerst door een schuur om vervolgens over de startmatten te gaan! Daar gingen we, Tiny, Jos, Kitty. Wendelien en ik! Een leuk groepje rond om Tiny! Onze trainer! Al snel waren we Wendelien kwijt die als een speer ging. Wij bleven hangen op rond 6,10 per kilometer. Dat vond Tiny een mooi tempo. Het liep echt vanaf het begin  al lekker. Onderweg kwam ik John de Boer nog tegen die met zijn selfiestick in de weer.  Alhoewel ik net geplast had voelde ik toch weer dat ik weer moest. Soms word ik niet goed van mezelf. Vaak gaat het gevoel wel weer weg maar dat ging deze keer niet gebeuren. Dus zodra ik een dixie zag ben ik even snel gegaan. Dat lucht op zeg!! Tiny wachtte me nog op, en heel snel hadden we de groep weer opgezocht. Wat een mensen al zo ’s ochtends vroeg. Onvoorstelbaar! Al vrij vroeg in het begin hadden we de hoge brug. Daar stond een file voor omdat je stapsvoets op en af van de brug moest. Vooral het af schijnt erg glad te zijn.

slachte2

Rond 20km moeten we Jos laten gaan, hij houdt het tempo niet vol. Dat geeft niet, het is ook warm. Ik krijg hardverwarmende reacties op mijn sparta shirt. Niemand heeft natuurlijk in de gaten waarom ik het draag maar elke keer als ik SPARTA hoor steek ik mijn hand in de lucht! (voor jou papa!)

slachte3

Na 25 km komen we Wendelien tegen. Wendelien heeft het zwaar. We lopen een tijdje op en ineens schiet ze in de berm. Ze moet overgeven. Ik heb het zo met haar te doen. Maar wat doe je eraan? Het voelt niet goed, maar toch loop je door. Ze wordt wel opgevangen, en jij moet door. Rond 28 kilometer halen we Dick Pluim in die rent onder de naam Esther. Hij besloot last minute nog even een marathon te lopen. Wat ik waanzinnig knap vind! Hij zegt rustig aan te doen en de marathon gewoon gaat uitlopen, op karakter!  Daar staat Andrina ineens aan de kant! Daar krijg ik energie van! Inmiddels zijn Tiny en ik alleen nog over. Kitty heeft een tandje terug gedaan en loopt samen met Mettje verder.

slachte4slachte5slachte6slachte7

Doordat ik Andrina zag, was ik ongemerkt gaan versnellen. Tiny sluit trouw aan en doet alsof zijn neus bloed. We lopen zo een tijdje zwijgzaam naast elkaar. Ik merk aan mijn hartslag dat ik iets te hard ga. Voorzichtig zeg ik tegen Tiny: van mij mogen we wel een beetje langzamer lopen hoor?? Zegt Tiny droog: wat ben ik blij dat je dat zegt!! Dus we gaan weer een stapje terug. En dat loopt een stuk ontspannender. Het is ook bloedheet! Ik benut de drankposten ook goed, die na de 20km om de 2en een halve kilometer zijn. Echt chapeau voor de organisatie! Rond de 35 kilometer komen we Robert Jan tegen, die heeft het ook zwaar en loopt hem op karakter uit. Zijn hartslag is ook torenhoog!  Tiny houdt het tempo op een gegeven moment ook niet meer vol en zegt te moeten wandelen. Hij sommeert mij lekker door te lopen, dus dat doe ik maar braaf. Samen met Robert Jan, maar hem moet ik ook loslaten en het laatste stuk moet ik echt alleen afmaken. Ik zie steeds meer mensen wandelen. Het is echt bloedheet, maar ik draaf door. Op een gegeven moment zie ik een F.C. Heerenveen shirt. Ik versnel even en zeg: ik haal je even in, vind  je niet erg he??? Hij: eigenlijk wel, maar ik kan je niet bijhouden helaas. hahahaha.

De laatste kilometers duren lang, heel erg lang!! Het is best zwaar in je eentje, dat laatste stukje. Eindelijk is daar Raerd!! Euforie all over!! Nog even een high five met Froukje die in de laatste bocht staat.  Ik steek beide handen in de lucht en richt me tot de hemel, deze is voor jou papa!

slachte8

Over de finishlijn word ik overmand door emoties, mijn adem zit hoog en een aardige jonge man haalt me naar de kant, vraagt hoe het met me gaat. Ik wil antwoord geven maar ik kom niet uit mijn woorden omdat ik niet weet hoe ik moet ademen. Hij legt een koude spons in mijn nek en geeft me wat zoet drinken. Eenmaal bekomen leg ik hem uit waarom ik zo emotioneel was en bedank hem vriendelijk voor zijn goede zorgen.

10 minuten later dan ik komt mijn trainer ook binnen. Hij had last van kramp, hij had het ontzettend zwaar. Het was ook een ware veldslag.  Ik trakteer hem op een kopje koffie en we kletsen nog wat.

slachte9

Niet lang daarna gaat Tiny huiswaards, hij moet nog helemaal naar Brabant reizen. In oktober gaan we elkaar weer zien, tijdens ons volgende avontuur de Zeeuwse Kustmarathon.

Dank je wel lieve Tiny, ik ben zo blij met jou als trainer. Je haalt het beste in mij naar boven!

Als Daniël is gefinisht, wil hij nog even wachten tot zijn vader, die zijn marathon debuut maakt, over de finishlijn is. Samen met zijn moeder zien we hem finishen! Hij heeft de limiet niet gehaald maar hij krijgt gelukkig wel een blokje!!

slachte11slachte10slachte12

Mijn moeder is ook gefinisht samen met haar vriendin Alie!

 

Advertenties

Marathon Rotterdam 2016

Zondag, 10 April 2016. Net als voorgaande jaren mocht ik weer bij mijn lieve familie logeren. Altijd weer thuis komen. De marathon van Rotterdam 2016 is mijn vierde keer in deze mooie stad. Elk jaar is hij weer speciaal, elk jaar probeer ik weer een PR te halen. Zo ook dit jaar. Ik was zo scherp als wat en had er goed voor getraind. De schema’s van Tiny werkte ik met gemak en vooral veel plezier af. Vantevoren al een plan van aanpak besproken met Tiny. Ik was hongerig en droomde stiekem van een sub3.50. Dat vond Tiny nog een beetje te vroeg, en ik ben achteraf blij dat hij me dat heeft gezegd. We zouden voor een 3.55 gaan.

Die ochtend was ik ruim op tijd bij het Doelwater. Alleen sterfde ik van de zenuwen en ik kreeg het daardoor erg koud. Gelukkig kwamen al snel bekenden aldaar, maar ik heb het niet meer warm gekregen tot aan het startschot.

Ik zat helaas in wave 3. Dat vond ik wel jammer want ik had aangegeven dat ik tussen 3.30 en 4.00 wilde finishen. Dus dat was nog wel even koukleumen in het startvak maar gelukkig werd ik wel een heel klein beetje warm van Lee Towers. Elk jaar moet ik dan een beetje huilen.

Na de tweede wave ging de poncho uit en toen het startschot voor mij eenmaal had geklonken viel de spanning van me af. Maar wat was het druk op het parcours. Ik moest weer keihard werken om mijn pace te halen. Ik ging voor 5.30 dan had ik een kleine buffer. (afspraak met Tiny was 5.34) . Ik zag aan de overkant nog Rinus en Linda lopen. Natuurlijk even geroepen en gezwaaid!  En toen de Erasmusbrug op. Ik had nog niet eens benoemd dat we prachtig weer hadden. Ik had een tshirt aan maar ik had net zo goed een tankop aan kunnen doen, maar dat boeide niet meer. Ik was onderweg! Toen we de brug over waren kwam ik Wojslaw Rubisz nog tegen. Iemand die ik tot dan toe alleen van Facebook kende. Maar door zijn karakterestieke uiterlijk herkende ik hem meteen. Hij liep niet mee maar liep half mee om foto’s van de hazen Rinus en Linda te maken. Hij nam van mij ook nog een foto.

12933105_1134918183238790_3605486665498041108_n

Hij liep een tijdje met me mee en toen ging hij weer snel naar Rinus en Linda. De 2 wegen kwamen samen en de weg werd smaller. Ook kwam er een waterpost aan, het werd weer hutje mutje. Ik nam mijn eerste gelletje. Mijn horloge lag achter op schema en dat bleef hij. Elke keer als mijn horloge een kilometer had afgetikt, duurde het nog even voordat het officiële kilometerbordje verscheen. Ik had het idee dat dat alleen maar erger werd. Dat was lastig rekenen voor mij en bovendien liep ik telkens achter de feiten aan. Ik besloot mijn buffertje aan te houden, althans dat probeerde ik. Ik vond het lastig gaten in te duiken en ruimte te zoeken om in te halen. Maar ik deed het wel. Elke keer was ik aan het rekenen, nu moet ik de volgende 5 kilometer ongeveer 27 minuten over doen. Dat rekenen leidde me ook een beetje af. Onderweg kwam ik Ubing ook nog tegen, die stond bij een wisselpost. (ongeveer bij de 10kilometer als ik het goed heb)
12974469_1183230635021331_5159872202605731706_n

Hij maakte nog even een razendsnelle foto van me, maar omdat ik hem ook nog nooit in het echt had gezien en ik toch wel een speciale band met hem heb, besloot ik toch nog even een razendsnelle en fijne knuffel bij hem te scoren. Ik kon dat niet laten liggen. En hup, snel weer door. Een paar dagen voor de marathon begon mijn knie een klein beetje vervelend te doen. Ik dacht gelijk al: het zullen de zenuwen wel zijn, nog nooit last van die knie, en nu ineens in de rust gaat ie vervelend doen. PMS (Pre Marathon Stress) Maar mijn knie liet me tijdens de marathon niet met rust. Hij deed weliswaar geen pijn maar hij was wel constant aanwezig. Alsof hij elke keer een middelvinger naar me opstak. Ik probeerde het zo goed en zo kwaad als het kon te negeren. Zolang het geen pijn doet of zolang het me niet belemmert ga ik door! Af en toe een steekje in mijn zij, maar dat negeerde ik ook. Ik at en dronk op de afgesproken tijden. Tussendoor waren er ook extra sponsposten. Dat was wel heel erg fijn. Lekker wat fris water over me heen. Geen overbodige luxe met dit weer. Onderweg ook nog een paar keer John en Ans langs de kant gezien die aanmoedigden en foto’s maakten. Altijd fijn want daar krijg je energie van!

Bij het 20 kilometerpunt nog uitgekeken naar Sharon, want die zou vanaf dat punt een kwart rennen. Helaas heb ik haar niet kunnen spotten. Ik had het gevoel dat ik aardig op schema lag, alleen vond ik het lastig inschatten omdat mijn horloge zo achterliep. Ik deed mijn best om op tempo te blijven. Onderweg richting de Erasmusbrug kwam ik Ria Lasscher nog tegen, collega, ze had erg veel last van de warmte en besloot wat rustiger aan te doen. Heb haar even succes gewenst en ben doorgegaan. Die Erasmusbrug was erg zwaar maar die mensen die erop stonden om je aan te moedigen maakte het iets meer draaglijk. Ik zag op een gegeven moment dat de tunnel met de trommels eraan kwam. Elk jaar krijg ik weer kippenvel als ik daaronder door loop. Ik besloot om te proberen het geheel te filmen. En het is gelukt!

Zo’n magisch moment!! Daar krijg je energie van!

Vlakvoor de kubuswoningen hoorde ik iemand mijn naam roepen, was het Soraya met haar zoontje Kyo! Ik was zo in trance dat ik dat even moest verwerken, maar het kwam uiteindelijk goed. hahahaha. Thnx Sor!! En dan op naar het Kralingse Plas. Op de weg ernaar toe is het zoals elk jaar een drukte van belang. En daar stond zoals de 2 keer daarvoor Ronald Meijer! Hij liep nog een tijdje mee en vroeg hoe het ging. Ik zei dat ik het zwaar had maar dat ik voor een PR ging dus dat het ook niet anders dan zwaar kon zijn. Hij maakte snel een foto en weg was ik.

12985354_10209107757914362_164220564462937585_n

Het Kralingse Bos was gezellig druk! Ik heb nog een tijdje met een meisje gekletst die een kwart mee liep en er zo van genoot!  Ik moedigde haar aan en zei mij en ik ging weer verder. De pijntjes komen langzaam om de hoek kijken. Mijn knie wordt iets aanweziger en vraagt aandacht. Ook ligt kramp op de loer dus ik probeer mijn voet zo goed mogelijk af te wikkelen. Bovenbenen zeuren en ik krijg pijn in mijn zij. Ik neem mijn laatste gelletje, alleen duurt het nog even voordat ik een waterpost zie. Dat is jammer. Ik krijg wel wat aangeboden maar daar zit zoutoplossing in zeggen ze, en dat durf ik niet aan, ik wacht wel even tot de waterpost. Onderweg zie ik nog een bekende Dennis, en die stuurt me later ook nog wat foto’s

12974297_1134999846563957_7148088674412781878_n13000145_1134999859897289_2182125822180513296_n

Ik loop het Kralingse Bos uit en daar zie ik een groot videoscherm. Zou ik iets zien?? Maar nee, helaas. Later hoor ik dat mijn lieve vriendinnetje Maaike wel een leuk fimpje had gemaakt en die heb ik achteraf gelukkig wel gezien. De laatste loodjes, alles doet pijn. Ik merk dat ik niet meer het tempo kan volhouden. Dat is niet erg. Ik ben ook klaar met rekenen. Sub4 haal ik makkelijk. PR hoop ik op!

Ik zie John de Boer ineens staan in het midden van het parcours en die pept me nog even op. Wat een heerlijke oppepper.

Het allerlaatste stukje. Ik zie Bjorn Parree nog onderweg. Hij schiet een plaatje van me.

bjorn

Ik draai de Coolsingel op. Ik juich luid! (terwijl ik dit tik stromen de tranen over mijn wangen) Nog 500 meter. Sub3.55 is niet belangrijk, ik ga hier van genieten en ik steek mijn handen in de lucht!!! Ik ben zo blij, ik heb het gehaald! Ik geniet met volle teugen!!! Ik kan niet stoppen met lachen!! Op het laatst pers ik er nog een sprintje uit en ik stop de klok. Geen sub 3.55. Ruim een halve minuut eroverheen. Maar who gives a fuck! I did it. Ik ben apetrots en ik heb het maar weer gedaan. Een PR in de pocket. Ondanks het gevecht heb ik intens genoten, van het publiek, van de medelopers, van de vrijwilligers, van het weer en van mezelf! Deze pakt niemand me meer af!!

FcertA4.tmpl-F726-IJP1

looptijden

Berenloop 8 november 2015

De Berenloop 2015, een loop waar ik me in een opwelling op heb ingeschreven. Linda en Rinus vroegen of ik hem weer met hun wilde lopen en heb me toen meteen ingeschreven. Achteraf heb ik me iets te snel in geschreven want uiteindelijk konden Linda en Rinus beiden niet. Wat opzich niet erg was hoor. Ik ga gewoon alleen was het plan! Want dat kan ik namelijk. Ik bestel bootkaartjes en besluit de boottijden scherp te nemen omdat ik (in mijn eentje) niet te lang op het eiland wil rond zwerven nadat ik de marathon had gelopen. Natuurlijk ben ik in feite nooit alleen met al die bekende loopmaatjes in de buurt, maar ik wilde ook graag op tijd bij mijn geliefden zijn want vorig jaar kwam ik laat op de avond pas thuis, toen iedereen al op bed lag en dat vond ik niet zo gezellig. Vandaar dat ik vol goede moed, de terugreis om 17.30 had besteld. Ik twijfelde later toch nog wel heel sterk, want stel dat er wat gebeurt? Stel ik loop die marathon niet zo soepel en kom pas na 5 uren over de finish??? Terwijl ik op de boot richting Terschelling zat heb ik met Andrina geregeld dat ik haar snelbootticket van 20.15 mocht hebben omdat zij op het laatste niet meer heen ging. Dat is fijn, een backup plan.

De heenreis ging voorspoedig. En ik kwam mooi op tijd aan. Ik heb me onder de Brandaris snel verkleed, want kleedruimtes waren nergens te vinden. Daar trof ik Katia aan, en Lititoua (sorry als ik het verkeerd schrijf). Later zag ik nog Leona en haar echtgenoot en Nancy, John en Ronald. Ook maakte ik kennis met Frank die zijn 50e marathon liep en als startnummer 50 had. Dat is leuk! Het was mooi weer toen ik aankwam op Terschelling maar de wolken trokken steeds meer aan. Ik besloot toch een shirtje met lange mouwen onder mijn t shirt te doen. Achteraf geen onverstandige keuze geweest want ik kreeg het de laatste kilometers toch wel best koud. Toen ik mijn tas had weggebracht nog een paar foto momentjes onder de Brandaris

skylge

En hup naar het startvak. We vertrokken en zoals elk begin van de loop is het dringen en zoeken naar de juiste flow. Het ging best aardig. Ik begon lekker rustig,  zo rond de 6.00 per kilometer (10km per uur) Iedereen raasde me voorbij maar ik bleef mijn eigen plan houden. Na 5 kilometer mijn eerste sis gelletje. En een bekertje water bij de verzorgpost. Wat een heerlijk publiek op Terschelling, allemaal knuffelbeertjes langs de kant en enthousiaste mensen. Vrij in het begin loop ik half achter een meisje met prachtig haar. Ik wilde net een opmerking maken over haar haar zie ik dat ze een staartje heeft ingedaan. Met die wind in haar rug kreeg ze last van haar in haar gezicht en dat vond ze vervelend. We raakte aan de praat en we liepen ongeveer hetzelfde tempo. Willemijn liep haar eerste marathon en het was gezellig lopen samen. We hadden een mooi constant tempo en gezellige praatjes. We genoten van de natuur en het publiek. Rond een kilometer of 16, 17 merk ik dat ik iets harder wil en Willemijn geeft aan het tempo iets te willen laten zakken. We gaan allebei onze eigen weg, maar niet nadat we gegevens hebben uitgewisseld en een selfie van ons hebben gemaakt.

skylge2

Vanaf dat moment gaat het hard voor mij. Ik versnel iets maar ik merk aan mezelf dat ik nog niet helemaal los durf te gaan. De inhaalslag is voor mij begonnen, vanaf dat moment is er niemand meer die mij heeft ingehaald. Ik weet dat het strand er aan komt. Vanaf 18 kilometer krijg ik wind tegen. Dat vind ik niet erg, ik ga gewoon door. Intussen eet (lees gelletjes)en drink ik bij de verzorgingsposten. Vlak voor ik bij Midsland omhoog ga het strand op pak ik bij de verzorgingspost een stuk ontbijtkoek want ik merk dat ik energie nodig heb. Die klim is zwaar maar ik zet door. Het strand op en lekker tegen de wind in bikkelen. De snelheid gaat iets achteruit maar ik stamp lekker door. Het is maar een paar kilometer.  Vlak voor ik het ellendige stuk op (mul zand) moet neem ik nog een gelletje (dubbele espresso) Ik word aan alle kanten toegeschreeuwd, kom op, doorgaan, kleine stapjes, doorgaan. Ik doe wat er gezegd wordt en stamp zo naar boven. Eenmaal boven neem ik nog een glaasje cola en vervolg mijn weg weer naar de Long way. Ik heb mijn snelheid weer te pakken en haal de ene na de andere weer in. De complimenten vliegen om mijn oren. Wat loop je soepel! Heb je energie over?  Ziet er goed uit!!

Voor ik het weet kom in in West aan en maak nog een paar lusjes bij de kleding afgifte wordt ik nog toegeschreeuwd door Litoutia en Wendelien!  En daar is de rode loper, wat een heerlijk gevoel. Ik ga er bijna dansend overheen. En meteen na de finish door om mijn kleding te halen. Ik ben Tiny nog op met het goede nieuws. Ik heb een prima marathon gelopen! Snel door naar de boot, en ja hoor, ik heb hem gehaald. En soepel als wat. Waar ik vorig jaar nog strompelend naar de boot moest, liep ik er nu bijna huppelend heen. Volgende dat ook totaal geen stijfheid. Ik ben gewoon in vorm.

En ik weet het zeker, de marathon is mijn lievelings!!! Al die stomme 10km en halve marathons, daar ben ik altijd keizenuwachig voor maar de marathon haal ik het meeste plezier en voldoening uit. Nu moet ik wachten tot april, dan mag ik weer. Totdan lekker trainen, opbouwen, korte wedstrijden opzoeken (blegh) maar daardoor nog sneller worden op de marathon!

Achteraf gezien had ik hier een nog scherpere tijd uit kunnen halen, maar dat was mijn opzet niet bij deze, deze moest en zou ik genieten! En dat heb ik met volle teugen gedaan en ondanks dat heb ik er nog een behoorlijk mooie tijd uitgesleept!

Ajeto!

skylge3skylge4

garmin

50 van Winschoten 2015

Gisteren was het eindelijk zover, 12 september 2015 was de dag dat ik mijn eerste ultra zou gaan lopen. Verder lopen dan een marathon. Ik was goed voorbereid en goed getraind. Mijn dierbare trainer Tiny had weer een mooi schema voor me in elkaar geknutseld. Braaf als ik was had ik alle trainingen keurig afgevinkt. Hier en daar een kleine aanpassing omdat ik op het laatst ook nog eens over de kop ging en mijn knie bezeerde. Maar mijn lange duurlopen heb ik keurig afgewerkt zoals het plan was. Ik wilde ruim op tijd zijn en mijn lieve moedertje zou me bijstaan. Ik had via Rinus geregeld dat ik bij zijn verzorger Ton mijn spulletjes kon plaatsen. Ik had voor mijn moeder een stoel geregeld zodat ze tussen de rondes door ook even kon zitten. In alle vroegte vertrokken. 7.15 vertrokken we. Het grote avontuur tegemoet!

win1

We konden mooi dichtbij parkeren want we waren vroeg. Bepakt en bezakt gingen we richting sportzaal. Meteen mijn startnummer opgehaald terwijl mijn moeder een stoeltje zocht. Ik kreeg een aantal instructies bij mijn nummer en ik kreeg ook meteen mijn medaille alvast. Vond ik wel een beetje jammer. Maar ik begreep achteraf dat het bijna onmogelijk was om iedereen een medaille achteraf te geven omdat iedereen op verschillende tijden finisht. Toen ik met startnummer en al bij het tafeltje zat zaten mijn moeder een Mario aan een tafeltje. Heel toevallig. Later kwamen Dick, Andrina en Robert-Jan ook aangeschoven.

win2

Ik stond inmiddels stijf van de spanningen en ben geloof ik wel 3 of 4 keer naar de wc gegaan. Rinus, Ton en Katja kwamen we gelukkig ook tegen dus ze konden mijn moeder meenemen naar het plekje waar ze zich hadden geinstalleerd.

Ook ontmoette ik Filippos. Een facebook vriendje wie ik eindelijk in levende lijve zag. Hij deed ook de 100km als voorbereiding voor de spartathlon.

win8

Ik merkte dat iedereen op van de zenuwen was. Rinus en Robert-Jan, de 100km lopers startten een kwartier eerder dan wij dus die gingen al richting start en wij konden nog even blijven zitten. Mijn moeder werd meegenomen en wij maakten ons op voor de start.

win3 win4

Vlak voor de start nog snel even een zenuw plasje en we konden gaan met die banaan. Wat was ik blij!!! Aangemoedigd door zoveel bekenden. Ik kan ze allemaal niet opnoemen zoveel.  Deze foto is gemaakt door Lia Steensma:

win5

Over de startlijn en het parkje in. Het parkje waar de verzorging stond. Je kreeg eerst alle landen met hun verzorgingsposten en daarna kwam ons tafeltje. Ik zag mijn moeder al!! Wat heerlijk om haar te zien en om te weten waar ze precies stond. Voor de volgende ronde waar ik haar nodig had.

win6

Ik liep lekker constant. Met een gemiddelde snelheid van 6.00 per kilometer. Dick liep met me mee. We moesten vooral in het begin een beetje zoeken naar de flow omdat het druk en smal was in het parkje. Maar dat liep op een gegeven moment vanzelf los. Onderweg haakten we aan bij Jan Willem, loopmaatje van Doreth en we raakten aan de praat. Zo ook met 2 andere mannen André en Johan. Het was een gezellig clubje en we kletsen wat af. Wat een gezellig parcours. Veel publiek langs de kant en veel versierde straten, partytenten, barbecues en biertenten. Veel luide opzwepende muziek. Iedereen had zijn best gedaan. Veel kinderen stonden langs de kant met bekertjes water of natte sponzen. Zo ontzettend gezellig. Winschoten had uitgepakt!! Het eerste rondje liep voortreffelijk en we kwamen weer langs de verzorgingsposten.

win7

Alles stond al klaar en Ton zei: kijk uit, hij is open. Toen ik het gelletje vast had begreep ik dat het om het gelletje ging. Ik dacht, is vast een ongelukje, ik hou het wel even vast en lurk er straks wel aan. Tweede rondje ging ook gesmeerd. Ik merkte dat de mannen langer pauze nodig hadden dan ik, maar de mannen haalden me later wel weer in. Ik kan niet te lang stil staan, als ik loop, loop ik in een flow en als ik daar uitraak raak ik van slag. Ik herkende weer de mensen die ik de eerste ronde zag. En met sommigen krijg je een band. Dat is mooi!!!! Vrijwilligers die je een richting op wijzen, ehbo posten die even een opmerking plaatsen. Zo gezellig. Ik vind het fijn, rondjes van 10km. De rondjes zijn leuk en afwisselend. De mensen langs de kant zijn enthousiast. Het is fijn om in Winschoten te lopen. We lopen nog steeds met hetzelfde groepje. We kletsen wat en we lopen wat. De tweede ronde is ook weer zo voorbij. Dick geeft aan iets langer te willen pauzeren.

win9win10

Ik ga heel snel weer verder als ik mijn natje en mijn droogje heb opgepikt. Ik merk dat het gelletje weer open is. Hmm dat is niet handig. Natuurlijk goed bedoeld en ze willen me het zo makkelijk mogelijk maken. Heel erg lief. Maar ik geef aan dat dit niet de bedoeling is. Ik bewaar de gelletjes tot halverwege de ronde. Dat konden ze natuurlijk niet weten.  Fijn dat ik het wel even heb gezegd en ik ga snel door in mijn flow. Ik ga door. Dick blijft achter ons en wij lopen verder. Halverwege begint een klein beetje de vermoeidheid toe te slaan. Maar dat mag volgens ons. Dat hoort erbij en we zijn op de helft!!! We kunnen nog prima doorlopen!

win11

Ik weet dat als we de volgende ronde doorkomen mijn man, mijn kinderen en mijn lieve vriendinnetje Maaike langs de lijn staan. Ik zeg het nog even tegen Johan. Straks staan ze er!!!

win12

In de veronderstelling dat ze bij de verzorgingsposten staan, staan ze onverwacht langs de lijn bij de finish doorkomst. Wat heerlijk!! Ze staan daar al! Ik doe nog even handje klap met de hele brut en Morris rent een stukje met me mee langs de kant. En weer door het parkje, intussen staan er weer allemaal bekenden langs de kant. We zijn moe maar euforisch. We zeggen tegen elkaar: nog maar 2 rondjes joh, waar hebben we het over??? Weer zie ik mijn lieve moedertje en Ton langs de kant.

win13

Ik geef mijn moeder nog even een hele dikke knuffel en kus omdat ik bang ben of ik niet te boos of streng was voor het gelletjes incident.

André en Johan lopen uit op mij. Volgens mij zetten hun de versnelling in. Ik doe dat niet. Ik blijf op hetzelfde tempo lopen. Dit is de ene laatste keer dat ik deze ronde loop. Hierna nog maar 1 keer. Ik loop nog steeds best lekker. Geen pijntjes niks. Vermoeidheid is lichtelijk aanwezig maar die druk ik weg. Ik loop best lekker. Ik wil nog even benadrukken dat ik onderweg vaak een lieverd tegen kwam. Steeds op verschillende plekken dook ze weer op. Ik denk dat menig hardloper haar wel kent. Volgens mij is ze een begrip, ze heet Anne van Dalen. Ze loopt op blote voeten en heeft een groot spandoek waarop staat: KANJER. Dat is toch geweldig? Elke keer als ik haar weer zag gaf dat me weer een boost. Ze yelde dan weer naar me en gaf me zoveel energie. Heerlijk zulke mensen. Ik hou daarvan. De sfeer is sowieso opperbest. Onderweg heb je kleine gesprekjes met medelopers, even een aanmoediging, even een opbeurend woord. Als iemand wandelde even zeggen: kom op, weer even in de draf. Dat soort dingen. De lange weg naar de finish kwam er weer aan, daar staan ze weer mijn vriendinnetje en mijn gezin met hun handen omhoog voor een high five. Morris vraagt of hij straks met me mee mag lopen. Tuurlijk!!! Graag! Nog maar 1 rondje! Hij gaat zo lekker!

win14

Ik passeer de lijn en de bel gaat: laatste ronde!! Wauw, wat heerlijk is dat!!!! Weer als laatste keer door het parkje. Waar mijn lieve moeder staat.

win15

Ik knuffel haar nog 1 keer en ik vraag of ze straks bij de finish staat. Nog maar 1 rondje. Het gaat nog steeds lekker. Ik realiseer dat de marathonafstand er aan komt. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga beleven. Gek is het eigenlijk. Zodra ik die afstand heb gehaald merk ik meteen dat de pijntjes beginnen. Uit het parkje ging de snelheid er al iets uit. Maar de pijntjes komen bij 42 en een halve kilometer. Buikpijn en steken in mijn zij. Mijn bovenbenen spelen op en mijn knieën voelen ook niet meer zo soepel. Ik kan nog wel doorlopen alleen een versnelling lager. Het gaat prima. Mijn gelletje heb ik niet meer aangeraakt. Ik durfde niet meer zo goed omdat ik steken had. Gewoon lekker doordribbelen. Af en toe een slokje water langs de kant gepakt. Ik kabbelde rustig verder. Met de mensen die ik langs de kant een band mee had opgebouwd heb ik even vriendelijk bedankt voor hun support en dat ze me niet meer terugzagen vandaag. Overal luid applaus, dat is mooi. Maar mede door het publiek en de vrijwilligers heb ik zo lekker kunnen lopen. Ik had er zoveel plezier in. Met nog een drietal kilometer heb ik nog een glaasje cola gekregen van een aanmoediger. Daar ging ik best lekker op moet ik zeggen. hahahaha. Eindelijk was de finish daar, Morris werd al over het hek getild. Ik mocht samen met mijn kind naar de finish rennen. Mama, zit er nog een sprint in??? Ja natuurlijk jongen!! Sprintend zijn we naar de finish gerend. Ik ben vanaf gisteren een ultrarenner!!!!

11998767_785980634843958_353700061_n win16

I did it!! En het was best te doen! Ik had natuurlijk supergoeie begeleiding van mijn dierbare trainer Tiny!

Ik heb de vraag wel gekregen, ga je nu door voor de 100?  Ik denk dat ik dat in me heb, ik zou het kunnen denk ik. Maar de vraag is of ik dat zou willen?? Ik heb nu met zoveel plezier de 50 gelopen. Ik wil er geen veldslag van maken. Ik wil heel erg graag met plezier lopen. En niet dat de wedstrijd een slagveld wordt voor mezelf. Ik wil heel graag nog eens de 60 van Texel lopen. Maar daar ligt voor mij meteen de grens. Ik heb ook een gezin en het lopen vergt nu al veel van mijn tijd. Ik hou van hardlopen en hardlopen is mijn leven. Maar er is meer in mijn leven. Dus de 60 van Texel, ja!  En btw volgend jaar Winschoten lijkt me ook leuk, want wat is dat een feestje!

Rotterdam Marathon 12-04-2015

Na maandenlang getraind te hebben onder de vleugels van mijn trainer Tiny was daar het moment eindelijk daar! Ik ging proberen de marathon onder de 4 uur te volbrengen. Een dag van te voren gingen we al met de hele familie (moeder, man en kinderen) naar Rotterdam. Ik kon het niet geloven dat ik die limiet die ik mezelf had opgelegd ging halen.  Door dat het iets anders ging dan de bedoeling was tijdens de halve marathon van Leeuwarden had mijn vertrouwen een klein deukje opgelopen. Maar door een goede analyse is mijn trainer er achter gekomen dat het voeding was. Leermomentje zei Tiny, dat heeft meer waarde dan een goede tijd op de halve. Dus ik kreeg voedingsadviezen mee voor de marathon.  Toch deed het mijn zelfvertrouwen niet goed. De trainingen daarentegen gingen geweldig. Ik vinkte ze allemaal af. Ze werden zwaarder maar ze waren te doen.

Vlak voor dat ik mijn startnummer ging halen belde Tiny me nog op met de woorden: je bent goed voorbereid, dus je gaat het doen. Let op je voeding en loop die marathon binnen de 4 uur!

Die nacht heb ik slecht geslapen, ik was op van de zenuwen en wilde dat het de volgende dag was en dat we konden beginnen. ’s Ochtends vroeg mijn ritueeltje, havermoutje gemaakt en lekkere koffie. Spulletjes bij elkaar geraapt en toen begonnen de zenuwen pas echt. Ik moest huilen en zag het niet meer zitten. Ik kon niet leven met de teleurstelling als ik mijn doel niet zou halen. Zo voelde het. Ik vond het zo spannend en ik wilde het zo ontzettend graag!!! Ik kon niet zo goed meer met die spanning omgaan.

Toen ik de spanning er uit had gejankt pakte ik mezelf bij elkaar en ging op pad. In mijn eentje op de metro naar de stad. Onderweg contact met Carlo, we zouden elkaar in de stad treffen. Samen liepen we naar het politiebureau. We waren mooi op tijd! Daar troffen we Lia en Melanie en Marco en nog meer. Te veel om op te noemen.

11150154_932773070119970_928229419132418145_n

Carlo, ik en Lia zijn naar het startvak toegelopen. Daar kwamen we Jack nog tegen.

11149506_10205317186240821_4146277364235734754_n

In de derde wave mochten we van start. Toch nog ruim 20 minuten over tienen. Al snel waren we Lia kwijt. Carlo zette het tempo in. Het was rete lastig omdat het zo gigantisch druk was op het parcours. We liepen constant tegen hordes mensen aan en we hebben behoorlijk veel extra meters gepakt door het slalommen. Carlo zei op een gegeven moment: kijk we zitten al in wave2.  Dat gaf een lekker gevoel, maar ook een onzeker gevoel. Het is makkelijk om iedereen in het begin in te halen, maar hou je dit vol??? Ik vroeg aan Carlo: gaan we niet te snel?? Ik wil me niet opblazen Carlo…  Alles schiet door je hoofd. Kan ik dit wel?? Carlo zei: ik wil kijken hoe het bij 10km is.  We liepen iets voor op schema, maar hij bleef de pas er in houden. Carlo, ik wil me niet opblazen…  We gaan te snel. Carlo zei: ik wil een buffertje opbouwen, dan heb je straks wat meer speling. Ok dan… We slalommen verder en ik pak bij iedere verzorgingspost mijn momentje. Daarna weer vlot verder. We haalden nog steeds veel mensen in. Dat maakte me nog steeds bang, maar ik ging er maar mee door. Op een gegeven moment zag ik een gat en die ben ik in gedoken. Met het idee dat Carlo me wel in de gaten zou houden. Ik heb nog een keer achterom gekeken. En ik zag Carlo en die gebaarde: het is goed, ga maar. Daar onderweg zag ik ineens mijn lieve nicht Sharon. Keihard schreeuwde ze: TAMARA!!!  Oooh wat gaaf, dat ik dr zag!!! Dat gaf een boost!! Bij het 20 kilometer punt keek ik of Carlo nog bij me was maar helaas. Ik ging alleen verder. Het tempo waar ik zo bang voor was hield ik vol. Ietsje sneller dan het schema aangaf, gewoon als buffer…  Toen de Erasmusbrug, die was wel vet zwaar. Maar ik ging door! Niet lullen, maar poetsen. Je doet het en je valt niet neer. Dus je kan het. Bij het 31 kilometerpunt werd ik toegejuigd door Ronald en zijn team!

10609674_10206418610927368_5175158761817970407_n

Toen het kralingse bos. Nog even doorzetten. Het werd zwaarder maar nog goed te doen. Ik wist dat het einde in zicht was en ik ging nog steeds goed qua tempo.

11137123_932856216778322_8362681572930436595_n

Bij het 35 kilometer punt zag ik Jelmer en de kinderen!! Hup mama!!! Wat ontzettend fijn, om die koppies langs de kant te zien. Morris rende nog een stuk met me mee. Dat zag ik!!! De schat!!  Maar ik was in de flow dus ik ging gestaag door. Laatste 5 kilometers kreeg ik het zwaar. Maar ik wist dat het heel raar moest lopen dat ik het niet ging halen. Dus het gas ging er iets af. De drukte langs de weg werd me ook iets te veel en die negeerde ik ook. Terwijl ik die daarvoor juist opslurpte voor de energie. Bij 39 kilometer zag ik John de Boer nog. Je gaat het redden schreeuwde hij!! En eindelijk draaide ik de Coolsingel op. Wat is die finish ver weg!!! Help!!! Maar ik hoefde niet te paniekeren, ik had alle tijd onder die 4 uur te blijven. Ik kon hem heerlijk uitrollen en genieten van het publiek!! 3.57.54 klokte ik zelf. Ik had het gehaald.

FB_IMG_1429014326785

image

Maar ik had niemand om het met me te delen. Ik belde Tiny op. Ik was flabbergasted! Ik verstond hem slecht het was rumourig. Ik heb mijn tijd doorgegeven en felicitaties in ontvangst genomen. Het communiceren wilde ook niet goed. Ik wilde hem nog bedanken maar ik weet niet of ik dat heb gezegd over de telefoon.

Nog steeds ben ik flabbergasted. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb het gewoon gedaan.

results graph

Mijn lieve loopmaatje Carlo is ook gezond en verstandig gefinished!! Dit was zijn 25e Marathon/ultra. Hij heeft in mei een belangrijke wedstrijd dus hij wilde niet te diep gaan. Maar ik ben hem eeuwig dankbaar dat hij mijn tempo heeft aangegeven. Net als Tiny, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik weet wel dat ik het zelf moet doen, maar zonder jullie hulp was ik niet zo ver gekomen. Jullie zijn van goud!

Oja ook nog een extra Shout out naar Petra en Jacqueline voor het lawaai langs de kant en jullie liefdevolle zorgen.

Nog steeds kan ik het niet geloven maar het is toch echt waar!!

En mijn moeder heeft ook nog even snel een kwart marathon gelopen. Wie kan dat nou zeggen?? Dat je moeder ook gewoon nog heel stoer loopt! Trots op je mama!

18204_802306149839878_1682069641882762430_n

Berenloop 2-11-2014

Na de teleurstellende afgelasting van vorig jaar, leek het er op dat deze editie geen vuiltje aan de lucht hing om de Berenloop door te laten gaan. Sterker nog, het was stralend mooi weer. Zonnetje hoog aan de hemel, wel een stevig windje maar ach; dat mag de pret niet drukken. ’s Ochtends vroeg om 7:15 stap ik in mijn auto’tje op naar Harlingen. Ik zou Rinus en Linda in Harlingen treffen. Eenmaal in Harlingen krijg ik een telefoontje van Rinus, ze zaten al op de boot en hielden een plekje voor mij vrij. Dat is fijn!

10420251_10203565398520471_7699521418063365851_n

Linda heeft haar berenpakje al aan. Linda zou rennen in haar troetelberenpakje. Ik vind het knap! Aan boord kletsen we wat af over alles en nog wat. Het is zo gezellig, de 2 uren vliegen om en voor we het weten komen we aan op West.

In West lopen we eigenlijk meteen John en Ans tegen het lijf. Het is erg gezellig. John zou eveneens voor de hele gaan en Ans voor de halve.

10471264_10203565399480495_8760811652535521516_n

Het is toch best wel koud dus na een tijdje moeten we eerst onze shirtjes halen en daarna willen we wat warms opzoeken om de tijd te overbruggen. Na veel vragen en zoeken hebben we eindelijk Ons Huis gevonden, Rinus had heel erg slim zijn startnummer van vorig jaar nog bewaard. Zodoende kon hij het shirt wat we nog te goed hadden van vorig jaar nog ophalen. Ik daarentegen was vorig jaar zo boos, dat ik mijn startnummer woedend heb verscheurd. Jammer joh!!! maar gelukkig had ik de foto’s nog. Ik kon zo via mijn telefoon laten zien dat ik het startnummer wel in mijn bezit heb gehad. Dus kreeg ik toch nog mijn shirt van Berenloop editie 2013. We konden bij Ons Huis ook even omkleden en startnummers opdoen. Want alhoewel Linda al in vol ornaat klaar voor de start was, moesten Rinus en ik ons nog wel even omkleden. Ik zat nog wat te twijfelen tussen mijn setjes en heb op het laatste moment toch maar besloten om ipv mijn splinternieuwe InkNburn tanktop shirt mijn Running Sucks t-shirt aan te doen. Ik vond mijn tanktop, hoe mooi ook, toch iets te riskant. Ik was bang toch heel erg af te koelen. Ik ben achteraf blij dat ik die keuze had gemaakt.  En onze lieve Rinus, we hadden hem uitgedaagd. Het was namelijk rokjesdag vonden wij, en Rinus  zou Rinus niet zijn als hij er niet iets ludieks op zou verzinnen. Hij heeft flink zijn best gedaan en uiteindelijk is het dit geworden:

10155970_10203565397280440_5012210911867677337_n

Zodra we aangekleed waren zijn we een cafétje ingedoken voor een lekker warm kopje thee en chocolademelk. Dat was gezellig. Toen het bijna tijd om te starten was, snel nog even een laatste keer plassen en op naar het plein onder de Brandaris. Daar troffen we weer allerlei bekenden.  Snel naar het startvak. Ik heb nog om me heen gekeken voor Katia maar helaas, haar hebben we niet meer getroffen.

Eenmaal in het startvak treffen we ook Andrina en haar loopmaatje. Dit zou voor hun een marathondebuut zijn! In 2013 zouden Andrina, ik en nog 2 maatjes onze eerste marathon lopen, helaas gooide blessures roet in het eten van 2 van deze loopmaatjes. Nu 2 november 2014 was Andrina er klaar voor. En meteen de Berenloop, niet een van de lichtste exemplaren. Nog een paar foto’s in het startvak.

250370_10203565401880555_5617102056941661881_n 10502278_10203565402240564_1730591048712959239_n

Het aftellen is begonnen, de zenuwen gieren door mijn lijf. Ineens hoor ik een toeter, die ik door mijn hele lichaam voel. Het startschot! We mogen gaan!!! Ik hoor de omroeper zeggen: dit zijn 42 kilometers mensen, applaus!!

Onderweg komen we Tiny tegen. Tempomaker! Hij heeft een paar pupillen bij hem die ook hun debuut op deze afstand doen. Een paar dagen voor de marathon had Tiny een foto van mijn tattoo aan zijn pupillen laten zien, zij herkennen mij van achteren aan mijn tattoo. Hij zoeft ons als een haas voorbij. Maar niet voordat Rinus een selfie heeft gemaakt. 🙂

1507973_10203565405000633_1626908232359040654_n (2)

Het loopt best lekker, tikje snel maar hij gaat best lekker. We hebben veel plezier met ons groepje. Andrina en loopmaatje lopen gezellig met ons mee. Ook Rik heeft zich bij ons aangesloten. Het is een gezellige bedoening.

We lopen Hoorn voorbij. We lopen langs het huisje waar Jelmer vroeger vaak heeft vertoefd met zijn ouders. Het is gezellig langs de kant. Enthousiaste supporters die vooral erg onder de indruk zijn van Linda haar mooie berenpak en Rinus zijn mooie bril. Wel erg jammer dat iedereen het prachtige rokje wat Rinus speciaal had aangeschaft over het hoofd ziet. Iedereen blijft namelijk hangen bij zijn prachtige bril, die ook werkelijk prachtig is!!! Maar zijn rokje is even zo mooi en zeker de moeite waard! Hij gaat nog steeds lekker, we hebben de wind in de rug. Wetende dat we die wind straks tegen zouden krijgen. Rinus en Rik hebben een sanitaire stop en Linda en ik lopen rustig verder. Even later weten ze ons weer te vinden. Linda gaat echt als een speer, heeft praatjes voor 10 en beurt een ieder op die aan het wandelen is. Zo’n positieve energie. Het is echt een eer om naast haar te mogen lopen. Wat een geweldig mens. We passeren de helft.

1800438_10203565405880655_2796440287099002001_n 10561779_10203565406200663_1405631297535392052_n

De verzorging is echt geweldig!! Elke 5 kilometer is er water, sportdrank, cola, fruit en ontbijtkoek ruim aanwezig. Echt geweldig gedaan. Ons favoriet is toch wel een lekker fris partje sinaasappel. Lekker zoet en fris. Nadeel is het vruchtvlees gaat tussen je tanden zitten, maarja dat nemen we voor lief.

_MG_4686

Stiekem begint het een beetje zwaar te worden. Maar we gaan stug door. Het groepje is nog steeds compleet waar we mee begonnen. We hebben niet alleen last van de wind, ook bevat het parcours ook heuvels. Heuveltje op, heuveltje af. Stug gaan we door. We weten dat we bij 33 kilometer 4 kilometer strand krijgen.

_MG_4706 _MG_4720 _MG_4728 _MG_4730 _MG_4741

Dan krijgen we de klim naar het strand. Dat is best wel zwaar hoor!!

_MG_4785 _MG_4787

Ik kan het tempo ook niet meer volhouden. Ik geef aan dat het mij te snel gaat. Ik zeg dat ik het wel kan afmaken alleen niet meer op het tempo wat er op dat moment gelopen werd. Linda ging als een trein, ze besloot niet af te remmen maar heen en weer te rennen. Weer een stukje vooruit en weer terug. Ze kon wel 100 kilometer rennen op dit prachtige eiland. Het  strand is prachtig! We hebben wind tegen maar ik vind het niet erg. Een tandje terug maar prima te doen. van 33 kilometer naar 37 kilometer strand. De zon is inmiddels weg en ik heb het best koud. Zo blij dat ik een t shirt heb aangetrokken ipv de tanktop. Na het stuk strand moeten we naar boven, door het mulle zand. Dit was het meest beroerde stuk van die hele marathon. Mijn god, wat ging ik stuk op dat stukje. Ik kon wel janken.

_MG_4801

Het stukje strand heeft er voor gezorgd dat we afscheid hebben moeten nemen van Andrina en haar loopmaatje en Rik. Die zijn hun eigen tempo gaan lopen. En dan de laatste 5 kilometer. Het waren zulke lange 5 kilometers. Het stukje klim naar boven door het mulle zand heeft me zo gesloopt. Rinus pept me op en zegt: dat is geweest, en snel vergeten! Er is nog een verzorgingspost en we nemen nog een partje sinaasappel en ik krijg nog een dextro toegestopt. Nog heel even. We horen de muziek al in de verte. Maar we moeten nog even. Linda gaat nog steeds als een malle die loopt op en neer. Wat een energie heeft ze. Ik ben niet zo positief meer, ik vind het retezwaar. Ik ga het redden, dat weet ik zeker maar ik moet er zo hard voor werken. We lopen West in. En het lawaai komt steeds dichterbij. Nog 1 kilometer, we lopen richting de haven. Nog een klein lusje. Dan lopen we de hoofdstraat in, jemig wat een mensen!! Wat een feestende massa. Ik word als held binnengehaald. High five hier, en high five daar. De rode loper, zo lang! Mijn naam wordt nog omgeroepen. Yes, ik heb het gehaald in een tijd van 4:18:38!!!

_MG_4815

Nog even een filmpje van Rinus!

Getalletjes Garmin

Na de finish nemen we een heerlijk kopje boullion. We lopen Tiny nog tegen het lijf. Hij heeft ook heel sterk gelopen. In een negatieve split. We drinken rustig ons boullion op en lopen naar Ons Huis nadat we onze tassen hebben opgehaald. Daar kleden we ons snel om. Als we dat hebben gedaan lopen we buiten John en Ans tegen het lijf. We kletsen wat na. Ik krijg het behoorlijk koud dus we besluiten om een cafétje in te duiken. Heerlijke warme chocolade met slagroom. Het is supergezellig.

1016466_10203565396840429_8104997786745996273_n

Als het bijna tijd is om naar de boot te gaan lopen we de kant van de haven op. We nemen daar afscheid van John en Ans, die blijven nog een nachtje. In de hal van de haven horen we Hessel zingen. Het is een drukte van belang en we moeten via de zijkant aan boord van het schip. We hebben een mooi plekje op de boot. Ik kan mijn schoenen uitdoen en even languit met de voetjes. Ik kon wel bijna slapen.

Na ruim 2 uren komen we aan in Harlingen. Ik neem afscheid van Rinus en Linda en loop over de brug naar mijn auto toe. Ik kom John nog tegen. Ook nog even gezellig gekletst. Eindelijk zie ik mijn auto’tje die er maar verlaten bij staat. Even na 22:00u kom ik thuis.  Ik ben erg tevreden en supertrots op mezelf. We zijn iets te snel van start gegaan, waardoor ik het op het strand erg zwaar kreeg, maar ik heb een prima tijd gelopen vond ik zelf. Volgende doel is Rotterdam binnen de 4 uur. Ik krijg daar hulp voor, waar ik erg dankbaar voor ben. Eerst nog maar even nagenieten van mijn vierde marathon.

Morgen word ik 40

Ik weet nog dat ik 30 werd, dat ik tegen jou zei: goh, ik vind het toch wel bijzonder hoor dat ik 30 word. En jij kon dan heel droog antwoorden: hoezo? Ik heb het bijzondere gevoel weer. Ik vind 40 een mooi getal. Een moment van overpeinzing. Wat heb ik veel beleefd, veel verdriet gehad maar ook heel veel blijdschap. Als ik een balans mag opmaken denk ik dat ik het best goed heb papa. Neemt natuurlijk niet weg dat ik je verschrikkelijk mis. Het gemis is onbeschrijflijk. Niet alleen voor mij maar nog veel meer voor mama. Ik zie hoe ze worstelt maar ze doet het zo goed. Ze onderneemt veel en is veel onder de mensen. Maar toch…. het blijft zo verschrikkelijk moeilijk. Ook je zoon heeft het moeilijk ook al zou hij het nooit zo zeggen. Het is een binnenverter maar dat wist je al. Zo verwerken we het allemaal op onze eigen manier en we proberen elkaar er zo goed mogelijk bij te helpen.
Het gaat ook goed met de jongens ze hebben een goed schooljaar achter de rug. Vooral Morris heeft enorme sprongen gemaakt en dan doel ik niet op zijn schoolkwaliteiten maar alles wat er omheen zit. Wat zou je trots op hem zijn. Hij zit sinds kort op kickboksen, hij vindt het helemaal geweldig. Lennon wordt ook al zo’n heerlijk ventje. Pittig en recht voor zijn raap. En altijd een weerwoord. Soms word ik daar wel een beetje moe van, ik weet zeker dat jij in een deuk zou liggen om zijn opmerkingen.
Morgen word ik 40, ik heb er zin in! Ik ben verdrietig dat jij het niet mag meemaken. Ik drink er morgen een op jou lieve papa.
kus je dochter.