Rotterdam Marathon 12-04-2015

Na maandenlang getraind te hebben onder de vleugels van mijn trainer Tiny was daar het moment eindelijk daar! Ik ging proberen de marathon onder de 4 uur te volbrengen. Een dag van te voren gingen we al met de hele familie (moeder, man en kinderen) naar Rotterdam. Ik kon het niet geloven dat ik die limiet die ik mezelf had opgelegd ging halen.  Door dat het iets anders ging dan de bedoeling was tijdens de halve marathon van Leeuwarden had mijn vertrouwen een klein deukje opgelopen. Maar door een goede analyse is mijn trainer er achter gekomen dat het voeding was. Leermomentje zei Tiny, dat heeft meer waarde dan een goede tijd op de halve. Dus ik kreeg voedingsadviezen mee voor de marathon.  Toch deed het mijn zelfvertrouwen niet goed. De trainingen daarentegen gingen geweldig. Ik vinkte ze allemaal af. Ze werden zwaarder maar ze waren te doen.

Vlak voor dat ik mijn startnummer ging halen belde Tiny me nog op met de woorden: je bent goed voorbereid, dus je gaat het doen. Let op je voeding en loop die marathon binnen de 4 uur!

Die nacht heb ik slecht geslapen, ik was op van de zenuwen en wilde dat het de volgende dag was en dat we konden beginnen. ’s Ochtends vroeg mijn ritueeltje, havermoutje gemaakt en lekkere koffie. Spulletjes bij elkaar geraapt en toen begonnen de zenuwen pas echt. Ik moest huilen en zag het niet meer zitten. Ik kon niet leven met de teleurstelling als ik mijn doel niet zou halen. Zo voelde het. Ik vond het zo spannend en ik wilde het zo ontzettend graag!!! Ik kon niet zo goed meer met die spanning omgaan.

Toen ik de spanning er uit had gejankt pakte ik mezelf bij elkaar en ging op pad. In mijn eentje op de metro naar de stad. Onderweg contact met Carlo, we zouden elkaar in de stad treffen. Samen liepen we naar het politiebureau. We waren mooi op tijd! Daar troffen we Lia en Melanie en Marco en nog meer. Te veel om op te noemen.

11150154_932773070119970_928229419132418145_n

Carlo, ik en Lia zijn naar het startvak toegelopen. Daar kwamen we Jack nog tegen.

11149506_10205317186240821_4146277364235734754_n

In de derde wave mochten we van start. Toch nog ruim 20 minuten over tienen. Al snel waren we Lia kwijt. Carlo zette het tempo in. Het was rete lastig omdat het zo gigantisch druk was op het parcours. We liepen constant tegen hordes mensen aan en we hebben behoorlijk veel extra meters gepakt door het slalommen. Carlo zei op een gegeven moment: kijk we zitten al in wave2.  Dat gaf een lekker gevoel, maar ook een onzeker gevoel. Het is makkelijk om iedereen in het begin in te halen, maar hou je dit vol??? Ik vroeg aan Carlo: gaan we niet te snel?? Ik wil me niet opblazen Carlo…  Alles schiet door je hoofd. Kan ik dit wel?? Carlo zei: ik wil kijken hoe het bij 10km is.  We liepen iets voor op schema, maar hij bleef de pas er in houden. Carlo, ik wil me niet opblazen…  We gaan te snel. Carlo zei: ik wil een buffertje opbouwen, dan heb je straks wat meer speling. Ok dan… We slalommen verder en ik pak bij iedere verzorgingspost mijn momentje. Daarna weer vlot verder. We haalden nog steeds veel mensen in. Dat maakte me nog steeds bang, maar ik ging er maar mee door. Op een gegeven moment zag ik een gat en die ben ik in gedoken. Met het idee dat Carlo me wel in de gaten zou houden. Ik heb nog een keer achterom gekeken. En ik zag Carlo en die gebaarde: het is goed, ga maar. Daar onderweg zag ik ineens mijn lieve nicht Sharon. Keihard schreeuwde ze: TAMARA!!!  Oooh wat gaaf, dat ik dr zag!!! Dat gaf een boost!! Bij het 20 kilometer punt keek ik of Carlo nog bij me was maar helaas. Ik ging alleen verder. Het tempo waar ik zo bang voor was hield ik vol. Ietsje sneller dan het schema aangaf, gewoon als buffer…  Toen de Erasmusbrug, die was wel vet zwaar. Maar ik ging door! Niet lullen, maar poetsen. Je doet het en je valt niet neer. Dus je kan het. Bij het 31 kilometerpunt werd ik toegejuigd door Ronald en zijn team!

10609674_10206418610927368_5175158761817970407_n

Toen het kralingse bos. Nog even doorzetten. Het werd zwaarder maar nog goed te doen. Ik wist dat het einde in zicht was en ik ging nog steeds goed qua tempo.

11137123_932856216778322_8362681572930436595_n

Bij het 35 kilometer punt zag ik Jelmer en de kinderen!! Hup mama!!! Wat ontzettend fijn, om die koppies langs de kant te zien. Morris rende nog een stuk met me mee. Dat zag ik!!! De schat!!  Maar ik was in de flow dus ik ging gestaag door. Laatste 5 kilometers kreeg ik het zwaar. Maar ik wist dat het heel raar moest lopen dat ik het niet ging halen. Dus het gas ging er iets af. De drukte langs de weg werd me ook iets te veel en die negeerde ik ook. Terwijl ik die daarvoor juist opslurpte voor de energie. Bij 39 kilometer zag ik John de Boer nog. Je gaat het redden schreeuwde hij!! En eindelijk draaide ik de Coolsingel op. Wat is die finish ver weg!!! Help!!! Maar ik hoefde niet te paniekeren, ik had alle tijd onder die 4 uur te blijven. Ik kon hem heerlijk uitrollen en genieten van het publiek!! 3.57.54 klokte ik zelf. Ik had het gehaald.

FB_IMG_1429014326785

image

Maar ik had niemand om het met me te delen. Ik belde Tiny op. Ik was flabbergasted! Ik verstond hem slecht het was rumourig. Ik heb mijn tijd doorgegeven en felicitaties in ontvangst genomen. Het communiceren wilde ook niet goed. Ik wilde hem nog bedanken maar ik weet niet of ik dat heb gezegd over de telefoon.

Nog steeds ben ik flabbergasted. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb het gewoon gedaan.

results graph

Mijn lieve loopmaatje Carlo is ook gezond en verstandig gefinished!! Dit was zijn 25e Marathon/ultra. Hij heeft in mei een belangrijke wedstrijd dus hij wilde niet te diep gaan. Maar ik ben hem eeuwig dankbaar dat hij mijn tempo heeft aangegeven. Net als Tiny, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik weet wel dat ik het zelf moet doen, maar zonder jullie hulp was ik niet zo ver gekomen. Jullie zijn van goud!

Oja ook nog een extra Shout out naar Petra en Jacqueline voor het lawaai langs de kant en jullie liefdevolle zorgen.

Nog steeds kan ik het niet geloven maar het is toch echt waar!!

En mijn moeder heeft ook nog even snel een kwart marathon gelopen. Wie kan dat nou zeggen?? Dat je moeder ook gewoon nog heel stoer loopt! Trots op je mama!

18204_802306149839878_1682069641882762430_n

Berenloop 2-11-2014

Na de teleurstellende afgelasting van vorig jaar, leek het er op dat deze editie geen vuiltje aan de lucht hing om de Berenloop door te laten gaan. Sterker nog, het was stralend mooi weer. Zonnetje hoog aan de hemel, wel een stevig windje maar ach; dat mag de pret niet drukken. ’s Ochtends vroeg om 7:15 stap ik in mijn auto’tje op naar Harlingen. Ik zou Rinus en Linda in Harlingen treffen. Eenmaal in Harlingen krijg ik een telefoontje van Rinus, ze zaten al op de boot en hielden een plekje voor mij vrij. Dat is fijn!

10420251_10203565398520471_7699521418063365851_n

Linda heeft haar berenpakje al aan. Linda zou rennen in haar troetelberenpakje. Ik vind het knap! Aan boord kletsen we wat af over alles en nog wat. Het is zo gezellig, de 2 uren vliegen om en voor we het weten komen we aan op West.

In West lopen we eigenlijk meteen John en Ans tegen het lijf. Het is erg gezellig. John zou eveneens voor de hele gaan en Ans voor de halve.

10471264_10203565399480495_8760811652535521516_n

Het is toch best wel koud dus na een tijdje moeten we eerst onze shirtjes halen en daarna willen we wat warms opzoeken om de tijd te overbruggen. Na veel vragen en zoeken hebben we eindelijk Ons Huis gevonden, Rinus had heel erg slim zijn startnummer van vorig jaar nog bewaard. Zodoende kon hij het shirt wat we nog te goed hadden van vorig jaar nog ophalen. Ik daarentegen was vorig jaar zo boos, dat ik mijn startnummer woedend heb verscheurd. Jammer joh!!! maar gelukkig had ik de foto’s nog. Ik kon zo via mijn telefoon laten zien dat ik het startnummer wel in mijn bezit heb gehad. Dus kreeg ik toch nog mijn shirt van Berenloop editie 2013. We konden bij Ons Huis ook even omkleden en startnummers opdoen. Want alhoewel Linda al in vol ornaat klaar voor de start was, moesten Rinus en ik ons nog wel even omkleden. Ik zat nog wat te twijfelen tussen mijn setjes en heb op het laatste moment toch maar besloten om ipv mijn splinternieuwe InkNburn tanktop shirt mijn Running Sucks t-shirt aan te doen. Ik vond mijn tanktop, hoe mooi ook, toch iets te riskant. Ik was bang toch heel erg af te koelen. Ik ben achteraf blij dat ik die keuze had gemaakt.  En onze lieve Rinus, we hadden hem uitgedaagd. Het was namelijk rokjesdag vonden wij, en Rinus  zou Rinus niet zijn als hij er niet iets ludieks op zou verzinnen. Hij heeft flink zijn best gedaan en uiteindelijk is het dit geworden:

10155970_10203565397280440_5012210911867677337_n

Zodra we aangekleed waren zijn we een cafétje ingedoken voor een lekker warm kopje thee en chocolademelk. Dat was gezellig. Toen het bijna tijd om te starten was, snel nog even een laatste keer plassen en op naar het plein onder de Brandaris. Daar troffen we weer allerlei bekenden.  Snel naar het startvak. Ik heb nog om me heen gekeken voor Katia maar helaas, haar hebben we niet meer getroffen.

Eenmaal in het startvak treffen we ook Andrina en haar loopmaatje. Dit zou voor hun een marathondebuut zijn! In 2013 zouden Andrina, ik en nog 2 maatjes onze eerste marathon lopen, helaas gooide blessures roet in het eten van 2 van deze loopmaatjes. Nu 2 november 2014 was Andrina er klaar voor. En meteen de Berenloop, niet een van de lichtste exemplaren. Nog een paar foto’s in het startvak.

250370_10203565401880555_5617102056941661881_n 10502278_10203565402240564_1730591048712959239_n

Het aftellen is begonnen, de zenuwen gieren door mijn lijf. Ineens hoor ik een toeter, die ik door mijn hele lichaam voel. Het startschot! We mogen gaan!!! Ik hoor de omroeper zeggen: dit zijn 42 kilometers mensen, applaus!!

Onderweg komen we Tiny tegen. Tempomaker! Hij heeft een paar pupillen bij hem die ook hun debuut op deze afstand doen. Een paar dagen voor de marathon had Tiny een foto van mijn tattoo aan zijn pupillen laten zien, zij herkennen mij van achteren aan mijn tattoo. Hij zoeft ons als een haas voorbij. Maar niet voordat Rinus een selfie heeft gemaakt. 🙂

1507973_10203565405000633_1626908232359040654_n (2)

Het loopt best lekker, tikje snel maar hij gaat best lekker. We hebben veel plezier met ons groepje. Andrina en loopmaatje lopen gezellig met ons mee. Ook Rik heeft zich bij ons aangesloten. Het is een gezellige bedoening.

We lopen Hoorn voorbij. We lopen langs het huisje waar Jelmer vroeger vaak heeft vertoefd met zijn ouders. Het is gezellig langs de kant. Enthousiaste supporters die vooral erg onder de indruk zijn van Linda haar mooie berenpak en Rinus zijn mooie bril. Wel erg jammer dat iedereen het prachtige rokje wat Rinus speciaal had aangeschaft over het hoofd ziet. Iedereen blijft namelijk hangen bij zijn prachtige bril, die ook werkelijk prachtig is!!! Maar zijn rokje is even zo mooi en zeker de moeite waard! Hij gaat nog steeds lekker, we hebben de wind in de rug. Wetende dat we die wind straks tegen zouden krijgen. Rinus en Rik hebben een sanitaire stop en Linda en ik lopen rustig verder. Even later weten ze ons weer te vinden. Linda gaat echt als een speer, heeft praatjes voor 10 en beurt een ieder op die aan het wandelen is. Zo’n positieve energie. Het is echt een eer om naast haar te mogen lopen. Wat een geweldig mens. We passeren de helft.

1800438_10203565405880655_2796440287099002001_n 10561779_10203565406200663_1405631297535392052_n

De verzorging is echt geweldig!! Elke 5 kilometer is er water, sportdrank, cola, fruit en ontbijtkoek ruim aanwezig. Echt geweldig gedaan. Ons favoriet is toch wel een lekker fris partje sinaasappel. Lekker zoet en fris. Nadeel is het vruchtvlees gaat tussen je tanden zitten, maarja dat nemen we voor lief.

_MG_4686

Stiekem begint het een beetje zwaar te worden. Maar we gaan stug door. Het groepje is nog steeds compleet waar we mee begonnen. We hebben niet alleen last van de wind, ook bevat het parcours ook heuvels. Heuveltje op, heuveltje af. Stug gaan we door. We weten dat we bij 33 kilometer 4 kilometer strand krijgen.

_MG_4706 _MG_4720 _MG_4728 _MG_4730 _MG_4741

Dan krijgen we de klim naar het strand. Dat is best wel zwaar hoor!!

_MG_4785 _MG_4787

Ik kan het tempo ook niet meer volhouden. Ik geef aan dat het mij te snel gaat. Ik zeg dat ik het wel kan afmaken alleen niet meer op het tempo wat er op dat moment gelopen werd. Linda ging als een trein, ze besloot niet af te remmen maar heen en weer te rennen. Weer een stukje vooruit en weer terug. Ze kon wel 100 kilometer rennen op dit prachtige eiland. Het  strand is prachtig! We hebben wind tegen maar ik vind het niet erg. Een tandje terug maar prima te doen. van 33 kilometer naar 37 kilometer strand. De zon is inmiddels weg en ik heb het best koud. Zo blij dat ik een t shirt heb aangetrokken ipv de tanktop. Na het stuk strand moeten we naar boven, door het mulle zand. Dit was het meest beroerde stuk van die hele marathon. Mijn god, wat ging ik stuk op dat stukje. Ik kon wel janken.

_MG_4801

Het stukje strand heeft er voor gezorgd dat we afscheid hebben moeten nemen van Andrina en haar loopmaatje en Rik. Die zijn hun eigen tempo gaan lopen. En dan de laatste 5 kilometer. Het waren zulke lange 5 kilometers. Het stukje klim naar boven door het mulle zand heeft me zo gesloopt. Rinus pept me op en zegt: dat is geweest, en snel vergeten! Er is nog een verzorgingspost en we nemen nog een partje sinaasappel en ik krijg nog een dextro toegestopt. Nog heel even. We horen de muziek al in de verte. Maar we moeten nog even. Linda gaat nog steeds als een malle die loopt op en neer. Wat een energie heeft ze. Ik ben niet zo positief meer, ik vind het retezwaar. Ik ga het redden, dat weet ik zeker maar ik moet er zo hard voor werken. We lopen West in. En het lawaai komt steeds dichterbij. Nog 1 kilometer, we lopen richting de haven. Nog een klein lusje. Dan lopen we de hoofdstraat in, jemig wat een mensen!! Wat een feestende massa. Ik word als held binnengehaald. High five hier, en high five daar. De rode loper, zo lang! Mijn naam wordt nog omgeroepen. Yes, ik heb het gehaald in een tijd van 4:18:38!!!

_MG_4815

Nog even een filmpje van Rinus!

Getalletjes Garmin

Na de finish nemen we een heerlijk kopje boullion. We lopen Tiny nog tegen het lijf. Hij heeft ook heel sterk gelopen. In een negatieve split. We drinken rustig ons boullion op en lopen naar Ons Huis nadat we onze tassen hebben opgehaald. Daar kleden we ons snel om. Als we dat hebben gedaan lopen we buiten John en Ans tegen het lijf. We kletsen wat na. Ik krijg het behoorlijk koud dus we besluiten om een cafétje in te duiken. Heerlijke warme chocolade met slagroom. Het is supergezellig.

1016466_10203565396840429_8104997786745996273_n

Als het bijna tijd is om naar de boot te gaan lopen we de kant van de haven op. We nemen daar afscheid van John en Ans, die blijven nog een nachtje. In de hal van de haven horen we Hessel zingen. Het is een drukte van belang en we moeten via de zijkant aan boord van het schip. We hebben een mooi plekje op de boot. Ik kan mijn schoenen uitdoen en even languit met de voetjes. Ik kon wel bijna slapen.

Na ruim 2 uren komen we aan in Harlingen. Ik neem afscheid van Rinus en Linda en loop over de brug naar mijn auto toe. Ik kom John nog tegen. Ook nog even gezellig gekletst. Eindelijk zie ik mijn auto’tje die er maar verlaten bij staat. Even na 22:00u kom ik thuis.  Ik ben erg tevreden en supertrots op mezelf. We zijn iets te snel van start gegaan, waardoor ik het op het strand erg zwaar kreeg, maar ik heb een prima tijd gelopen vond ik zelf. Volgende doel is Rotterdam binnen de 4 uur. Ik krijg daar hulp voor, waar ik erg dankbaar voor ben. Eerst nog maar even nagenieten van mijn vierde marathon.

Morgen word ik 40

Ik weet nog dat ik 30 werd, dat ik tegen jou zei: goh, ik vind het toch wel bijzonder hoor dat ik 30 word. En jij kon dan heel droog antwoorden: hoezo? Ik heb het bijzondere gevoel weer. Ik vind 40 een mooi getal. Een moment van overpeinzing. Wat heb ik veel beleefd, veel verdriet gehad maar ook heel veel blijdschap. Als ik een balans mag opmaken denk ik dat ik het best goed heb papa. Neemt natuurlijk niet weg dat ik je verschrikkelijk mis. Het gemis is onbeschrijflijk. Niet alleen voor mij maar nog veel meer voor mama. Ik zie hoe ze worstelt maar ze doet het zo goed. Ze onderneemt veel en is veel onder de mensen. Maar toch…. het blijft zo verschrikkelijk moeilijk. Ook je zoon heeft het moeilijk ook al zou hij het nooit zo zeggen. Het is een binnenverter maar dat wist je al. Zo verwerken we het allemaal op onze eigen manier en we proberen elkaar er zo goed mogelijk bij te helpen.
Het gaat ook goed met de jongens ze hebben een goed schooljaar achter de rug. Vooral Morris heeft enorme sprongen gemaakt en dan doel ik niet op zijn schoolkwaliteiten maar alles wat er omheen zit. Wat zou je trots op hem zijn. Hij zit sinds kort op kickboksen, hij vindt het helemaal geweldig. Lennon wordt ook al zo’n heerlijk ventje. Pittig en recht voor zijn raap. En altijd een weerwoord. Soms word ik daar wel een beetje moe van, ik weet zeker dat jij in een deuk zou liggen om zijn opmerkingen.
Morgen word ik 40, ik heb er zin in! Ik ben verdrietig dat jij het niet mag meemaken. Ik drink er morgen een op jou lieve papa.
kus je dochter.

Mar-athon Sneek en meer 21-6-2-14

Op de langste dag mag ik mijn derde marathon lopen. Dit is weer een marathon die heel veel indruk op me heeft gemaakt. Op verschillende vlakken.  Wederom samen met mijn vriendje Rinus mochten we samen starten! Rinus was niet zo goed getraind en had wat last van een opspelende knie. Hij zou zien hoe het loopt en als het niet zou gaan zou hij uitstappen. Ik had een tweetup georganiseerd, wat heel spannend was, want dat had ik nog nooit eerder gedaan. Samen met Jelmer en zijn kameraad reden we naar Sneek. Terwijl ik de marathon ging lopen zouden zij de gezelligheid in Sneek opzoeken en zo hoefde ik niet alleen naar huis ’s nachts na de finish. Op het parkeerterrein liepen we vrij snel Rinus tegen het lijf! Wat een toeval weer!!! Samen liepen we naar de bussen, die ons vlakbij de start afzette. Daar de spullen afgegeven en wachten op de mensen met wie we hadden afgesproken.Al snel zagen we iedereen binnendruppelen. Zo leuk om iedereen te zien. Sommigen had ik al eens gezien, sommingen voor het eerst maar het voelde allemaal zo bekend omdat je een passie deelt!  Snel nog even een foto met zijn allen.

10404162_10202719015601427_6661628288308494101_n

Ik nam afscheid van Jelmer en Chris en we liepen naar de start. Die was bij de waterpoort.

10423933_10202719019961536_6725791504435603875_n

Wat een drukte daar. We moesten dwars door de mensenmassa heen om de start de bereiken. Ik zag Piet Boelens al startklaar vlak achter de lint staan. Hij had er zin in! Wij zijn naar de staart gelopen van alle marathonners. Daar zagen we Ritchie Limaheluw en Daniël Ypma. Laatstgenoemde liep zijn marathondebuut en dat op Vibram Fivefingers (barefoot)

10427273_10202719022441598_2953951931766445009_n

10502336_10202719022641603_7051554560627924405_n

Nog even kletsen in het startvak. En dan is het startschot: Game on!! We hobbelen lekker achteraan. We lopen voor de 4:30 pacers. Ritchie en Daniël lopen weer uit op ons. En wij hebben een heerlijk tempo. Tussen de 9 en 10 kilometer per uur. Rinus voelt zich goed, ik voel me goed en we lopen heerlijk. Rinus waarschuwt nog: we hebben nu nog wind mee, zal straks wel wat zwaarder worden. Ik: lalalala, ik voel me goed. (hahaha). Het is werkelijkwaar een prachtig parcours. Over schelpenpaadjes, dwars door weilanden met hobbels en kuilen.

4ADB5D5FE8A496E0FCE4

 

 

 

 

 

1524691_10202719027361721_7843457311577446342_n 10345776_10202719027921735_7869245052414848682_n

 

Langs het water, langs bootjesmensen die langs de kant aangemeerd waren. Stuk voor stuk enthousiast en blij. Onze namen stonden met koeieletters op ons startnummer dus we werden telkens persoonlijk aangemoedigd. En ik moet zeggen dat ik dat heel leuk vind. Ik hou van de mensen, van het publiek. Ik word daar blij van. Het zweept mij op, en ik zweep hun op. Even een applausje voor de mensen die langs de kant staan, even een wave inzetten, even een handjeklap met de kinderen die daar op rekenen. Heerlijk!!! Ik doe dat met plezier en krijg daar energie van.

marathon

Toen we de halve marathon naderden merkte ik dat ik het zwaarder begon te vinden. Ik voelde dat ik dit tempo niet vast kon houden. De vermoeidheid begon toe te slaan.  We passeren de helft ongeveer 2:13. Ik kan het tempo niet volhouden dus ik verminder snelheid.  Even later komen de 4:30 pacers ons ook voorbij.  Rinus probeert nog af en toe een versnelling te maken maar hij merkt aan mij dat ik dat niet aan kan. In Rotterdam vond ik de kracht om hem daarin te volgen, maar dat lukte me nu niet. Dat is niet erg. Dat is luisteren naar je lichaam. Ik had geen haast en ik hoefde geen goeie tijd te halen. Ik wilde voor middernacht finishen want ik wilde die medaille verdienen. Dat was mijn prioriteit. De zon ging langzaam onder.

10431689_10202719029641778_4702412356445435293_n

 

Het begon daardoor ook kouder te worden. Ineens zagen we veel mensen wandelen en langs de kant staan. Het laatste stuk was ook best zwaar. Op het 28 kilometerpunt stond nog een omroeper die ons even een boost gaf. Even de namen omroepen. We hoefden nog maar 14 kilometer. Het begon donker te worden. De stukken werden eenzaam en zwaar. Bij het 32 kilometerpunt had ik het idee: nu is het kwestie van afmaken Tamara!

10501703_10202719030081789_5020774551893146760_n

 

Ik keek uit naar de verzorgingsposten. Ik hoefde geen drinken meer, ik hoefde geen gelletjes. Ik wilde een boost! En dat kreeg je daar! Ze zijn zo geweldig!! High five en waves en juichen!! Ik krijg daar energie van. Die laatste 10 kilometer lag kramp op de loer. In mijn voeten, ik mijn kuiten, in mijn bovenbenen en in mijn buik. Ik moest vechten tegen de kramp. Toen we de binnenstad van Sneek binnenliepen moest ik letten hoe ik mijn voeten neerzette want ik merkte de oneffenheden op de weg. Want die kramp was zo verraderlijk. Ik zag oud klasgenoten (Ingeborg, Marcus, Jolanda) langs de kant, collega’s(Romke) en al die mensen die ik niet ken maar toch hun best deden om jou er doorheen te loodsen. En dan die finish. Echt onbetaalbaar!!

957D5F46F11496E01DA3-800 FA6D4CD5F6E496E011B8-800

Ik zag bijna niks omdat de spot op ons gericht was. Wel zag ik Froukje Striesenou langs de kant staan. Mijn naam word door de speakers gescandeerd! Ik ben zo blij, ik heb die medaille! Eenmaal over de finish zie ik Jelmer meteen!!

Rinus heeft nog een mooi filmpje gemaakt.

We passeren de finish in een tijd van 4:44:04. Mijn langstdurende marathon. Ook meteen mijn zwaarste. Nooit het gevoel gehad dat ik het niet meer kon maar wel dat ik er heel hard voor moest vechten. Ik was de laatste in mijn categorie en maar net op tijd binnen de limiet. Maar dat kan me niet bommen. Hier heb ik zo hard voor gewerkt. Nog maar 2 maanden na Rotterdam. Ik ben net zo blij hiermee dan met een PR. Omdat ik er zo hard voor gewerkt heb.

Meteen droge kleren aan want ik was bezweet en had het koud. Tijdens het aankleden schoot de kramp erin. AUW!!  Jelmer hielp me het er uit drukken er van. Nadat we weer een beetje fris en fruitig waren snel nog even op de foto.

10361390_10202719030361796_7720642453081374194_nLieve Rinus, bedankt dat je er wederom voor me was. En gefeliciteerd met het behalen van je 60e marathon!! Je hebt hem uitgelopen en dat ongetraind! Je bent geweldig!

Deze marathon lijst ik ook in, gewoon omdat in dat vind!

10383646_754021541328458_954591095440155268_n

 

 

ABN AMRO Rotterdam Marathon 13-4-2014

Mijn tweede marathon wederom in mijn stad Rotterdam! Ik was er helemaal klaar voor. Had trouw getraind. Eindelijk zou ik samen met mijn grote marathonvriend Rinus Running die marathon gaan lopen. Vorig jaar kon Rinus er niet bij zijn ivm familie-omstandigheden. De Berenloop van afgelopen jaar werd helaas afgeblazen door de storm en nu stond er ons niets meer in de weg om samen die marathon te gaan trotseren. Ik ben opvallend rustig. Het gevoel het al eens gedaan te hebben, weten wat er komt. IJzeren Rinus had en passant de dag ervoor nog even de 60 kilometer van Castricum gelopen. Alsof het niets is. Maar IJzeren Rinus, de man van goud, stond er de volgende dag voor me. Hij zag het helemaal voor zich, als persoonlijke haas zou hij zichzelf onmiskenbaar maken door 2 roze ballonnen te dragen met daarop in koeienletters: TAMARA. Ware het niet dat hij vergeten was dat voor het goed dragen van pacerballonnen helium wel handig is om de ballonnen goed zichtbaar en zonder last te kunnen dragen. Jammer maar helaas. Ik vond het niet erg, het idee was top. Maar het feit dat hij me bijstaat was belangrijker dan die 2 ballonnetjes.  Afbeelding Rinus moest zijn startnummer nog even ophalen dus we besloten af te spreken op het bekende plekje bij het politiebureau op het Doelwater. Daar werd het een drukte van belang. En toen iedereen er was werd dat nog even vastgelegd: Afbeelding Het was superkoud daar tussen die gebouwen en de zon kon ons daar ook niet bereiken dus we besloten naar de startvakken te gaan. Nog even een selfie in het startvak: Afbeelding Rinus ontmoet nog een paar collega marathonners/ultralopers. Het is een gezellige drukte in het startvak. Dan begint Lee Towers te zingen. You never walk alone. Oef dat komt aan. Ineens komen de tranen, het gemis. Vorig jaar zong ik hem nog keihard mee, nu komen er alleen maar tranen. Rinus troost me, om me heen handen op mijn schouder met een welgemeend: heel veel succes. Ik veeg mijn tranen en ga er voor. Voor we de startlijn overgaan wenst Rinus mij succes en we gaan! Ongeveer tussen de 4:30 en 4:15 pacers  is onze startpositie. We zijn nog maar net begonnen en achter ons worden we aangesproken door iemand die ons allebei kent. Rinus van de weblogverhalen en mij van vroeger van Drachten. Wat is het een kleine wereld. We kletsen even, noemen namen van gezamenlijke vrienden. Het is zijn eerste marathon. Op de Erasmusbrug lopen we uit op hem. We gaan heerlijk. Lekker op tempo. Sub 4 heb ik al een beetje losgelaten en ik dacht dat 4:07 of 4:08 wel een mooie tijd zo zijn. Dus we gingen op die eindtijd weg. Maar na een kilometer of 17 begin ik hem te voelen. Ik zeg tegen Rinus dat ik het zwaar begin te vinden. Ik zie mijn grote neef Robert samen met zijn vrouw en dochter. Ik trek nog een sprintje om hun even te begroeten!  De halve marathon klokken we 2:04. Rinus zegt: als we zo doorgaan finishen we op 4:08. Ik geef aan dat ik dit tempo waarschijnlijk niet ga volhouden tot de finish. Mijn benen voelen ineens loeizwaar. Gelukkig is het publiek in Rotterdam van goud! Het publiek scandeert vele malen mijn naam. Ik geniet ervan! Wat heerlijk, ook al is het zwaar. 25 kilometer passeren we. Ik krijg steken in mijn zij. Het wordt zwaarder. Rinus zegt: we doen rustiger aan. Even een stapje terug om daarna weer Rinus te volgen die het tempo weer iets opvoert. Rinus zegt: als ik je nu vraag om even 17 kilometer te rennen dan draai je je hand er niet voor om. Dat doe je op een zondag avond. Dan doe je dat nu ook. Het is maar 17 kilometer. De Erasmusbrug komt eraan. Ik zie Gabby nog langs de kant staan. Ik roep haar naam. Zo leuk om bekenden te zien onderweg. Lichamelijk is hij zwaar maar de Erasmusbrug is genieten! Al die mensen, die prachtige brug. Ik krijg vleugels! Afbeelding ‘Kom op Tamara, het ziet er soepel uit hoe je loopt!’, hoor ik vanuit het publiek. ‘Nou, zo voelt het anders niet hoor’, denk ik bij mezelf. Bij  het 30 kilometerpunt komen we Running Ronald tegen met Merit. Ronald met zijn megafoon scandeert onze namen. Zo leuk zulke aanmoedigingen. Dan door het Kralingse Bos. Ik blijf steken voelen en pijntjes in mijn knie en voet en tenen. Rinus zegt: de pijn moet je proberen te negeren, pijn is tijdelijk euforie straks is blijvend! Het is maar een klein stukje.  Afbeelding Afbeelding Ik kijk uit naar het 35 kilometerpunt. Heel stom maar dat is voor mij weer even een berg waar ik overheen moet. Bij de tunnel van het 35 kilometerpunt, het punt waar mijn lieve nichtje Sharon straks komt te wonen. Als ik eenmaal over die denkbeeldige berg van het 35 kilometerpunt ben hoef ik het alleen maar af te maken. Van 17 kilometer tot 35 kilometer heb ik lopen vechten. Nu ik erover heen ben is het een kwestie van uitlopen. We hebben de tweede helft van de marathon wel wat tijd verloren maar door Rinus hebben we toch een beetje het tempo er in kunnen houden. Hij zorgde ervoor dat het tempo erin bleef. Ik ging er telkens maar weer in mee en het lukte telkens weer. Ook Rinus had zijn moeilijke momenten, maar wat wil je…. Af en toe vroeg ik ook of het ook met hem ging maar hem hoorde je niet. Ook al wist ik dat hij het ook zwaar had. Vanaf het 35 kilometerpunt pauzeerde ik ook niet meer om te drinken. Ik wilde doorgaan, lekker in de flow blijven. Bij het 40 kilometerpunt zien we Ronald weer en hij  maakt nog een foto van ons: Afbeelding Onderweg ben ik zo in trance dat ik niet in de gaten heb wat er om me heen gebeurt. Ineens hoor ik keihard een politiefluitje blazen in mijn oor. Ik schrik me een hoedje en ineens moet ik stoppen want er moet een ambulance langs. Als de ambulance is gepasseerd worden we bedankt en mogen we doorlopen. Vlak voor we de Coolsingel komen opdraaien komen we de 4:15 pacers tegen, die hadden we onderweg ergens ingehaald. Die kwamen nu ons weer inhalen. We gaan gelijk op op de Coolsingel. Wat heerlijk, wat een mensen  Ik krijg vleugels. Dit is toch zo’n moment! Ik ga mijn persoonlijk record halen!! Afbeelding Met dank aan Gabby die ik vlak voor de Erasmusbrug nog zag maar op de Coolsingel heb gemist, had mij niet gemist. Ze heeft namelijk 2 prachtige foto’s gemaakt: Afbeelding Afbeelding Rinus filmt het  hele gebeuren. Dank je wel Rinus voor de prachtige bewegende beelden van dit prachtige moment.

Eenmaal over de finishlijn klok ik mijn tijd:  4:12:47 ruim 5 minuten van mijn PR af. En dan komen de tranen weer. Nadat ik de medaille heb gekregen loop ik Amanda tegen het lijf. Ik val in haar armen en de tranen blijven komen. Alles komt eruit. Alle pijn van de wedstrijd, de euforie, het trots zijn op elkaar, het gemis van papa. Alles… Lieve Rinus dank je wel voor deze prachtige zoveel zeggende foto.

Afbeelding

Ik loop naar de hekken waar vorig jaar mijn vader stond. Wat een mensenmassa. En daar zie ik Wesley en mijn moeder en ome Jan en iedereen. Mijn lieve kinderen tussen al die mensen. Wat een massa. We worden vriendelijk verzocht door te lopen.  Wat een hectiek. Er worden weer foto’s gemaakt:

Afbeelding

Afbeelding

Lieve ome Jan wil ook nog met me op de foto. Hij heeft 1 arm om mij heen, de andere arm om mijn vader. Die staat namelijk naast hem.

Afbeelding

Achteraf gezien zijn we helemaal vergeten dat ik ook nog op de foto wilde met mama en Wesley. Maar door alle commotie is me dat helemaal ontschoten.

Ik wil iedereen graag bedanken voor het bijstaan en de support. Mama en Wesley, voor het afreizen naar Rotterdam met onze kinderen. Sharon en Lex voor jullie onvoorwaardelijke gastvrijheid. Ome Jan en tante Tineke ook voor jullie gastvrijheid en voor het lekkere eten. Tiny, dat je er bent! Rinus voor het meelopen met mij. Voor alles. En last but not least mijn lieve echtgenoot Jelmer voor het bijstaan in wat ik doe. Mij de ruimte geven om te doen wat ik doe. Dank jullie wel allemaal. I love you all.

En voor ik het vergeet: iedereen die me support op wat voor manier dan ook, via social media etc. Jullie zijn allemaal goud!

Lieve groetjes Tamara.

Afbeelding

Afbeelding

 

Liefde voor mijn marathonwedstrijd

erasmus

Mijn reis: de marathon! Die begint al met het plannen. Daarna wacht ik tot ik me in mag schrijven. Zo snel mogelijk doe ik dat want stel je voor dat hij binnen een paar uur raakt uitverkocht. De euforie als de inschrijving bevestigd is. Dan ga ik verder met trainen, want mijn schema heb ik natuurlijk al helemaal klaar en alle trainingen staan in mijn agenda. Één voor één werk ik mijn trainingen af en sla achteraf mijn trainingen op op mijn computer. Ik hou alles bij, hoeveel kilometer ik gelopen heb, hoe snel ik ging. Ook als ik een training oversla (als het echt moet) of als ik een paar kilometer extra loop wordt dit keurig genoteerd in mijn agenda en uiteraard ook digitaal. Heerlijk geordend en overzichtelijk. Mijn kilometerteller gaat als een speer. Het voelt zo goed, telkens een stapje verder. Soms gaat het wat minder maar telkens sta ik er weer, weer of geen weer. Mijn aantal trainingen lopen op, de maanden, weken en dagen tot M-day tel ik af. Dan komt de dag dat ik mijn startbewijs opgestuurd krijg. Daar staat mijn startnummer op. Ook al zo’n magisch moment. Het is maar een nummer zul je denken, voor mij is het niet zomaar een nummer. Het is mijn startnummer. Deze draag ik van start tot finish. Daarna krijgt hij een ereplaatsje op de galerij naast alle andere startnummers waarmee ik heb gelopen namelijk op de w.c. Ik bouw mijn trainingen op tot 3 weken voor de marathon. Dan loop ik mijn langste duurloop voor de marathon: 35 kilometer. Daarna komt het moeilijkste moment. Dan moet ik afbouwen, krachten sparen. Intussen kan ik wel schreeuwen, krijsen, lachen, dansen. Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik het moet zoeken. Ik tel die laatste dagen af. Ik heb het er nergens anders meer over. Alsof ik een klein kind ben en bijna jarig ben. Dan komen de dromen. Van die dromen dat ik te laat kom, dat ik nog van alles moet doen en het startschot al gelost is. Dat ik mijn schoenen vergeten ben en noem maar op. Dan nog een paar dagen voor de marathon waar ik begin met een bietensapkuur. Ik heel veel pannenkoeken en pasta eet. Het gevoel dat ik groei omdat ik in verhouding minder beweeg en meer eet. Allemaal koolhydraten stapelen.  Dan de dag voor de marathon, naar Rotterdam afreizen. Daar mijn felbegeerde  nummer halen met T-shirt! Dan heb ik mijn nummer in mijn bezit!

M-day! Mensen ontmoeten voor de start. Mensen die ik ken via internet. Elkaar nog even succes wensen en nog even op de foto met zijn allen. En dan naar mijn startvak. Daar sta ik dan. Dan begint Lee Towers te zingen. Dan klinkt het startschot! Gaan!!!!

42.195 lang genieten van het publiek, van de muziek van de stad Rotterdam! I love it.

Hopelijk finish ik in goede gezondheid en naar volle tevredenheid. Ik heb er zin in. Samen met mijn maatje Rinus Running.

1 iemand ga ik gigantisch missen. Als ik over de finish ben gegaan sta je er niet papa. Ik weet zeker dat je er wel bent ook al zie ik je niet. Deze is ook voor jou. Gelukkig is de hele ploeg verder wel van de partij. Iedereen die me lief is. Jelmer, Morris, Lennon, mama en Wesley. Ook de van Halderens. Ze zullen er zijn. En jij bent er ook papa. Ik neem je op mijn schouder mee.

Ik mis je. xxx

Lieve papa

Weet je nog, 14 april afgelopen jaar. Ik  ging toen een marathon lopen.  Ik liep hem voor jou.  Ik zou de medaille mee naar huis nemen. Maar als grote verrassing stond jij daar bij de finish. Vol emotie, vol trots! Wat was ik blij dat ik de medaille daar aan jou mocht overhandigen. Jij was daar bij!! Nu ruim een half jaar later ga ik weer een marathon lopen. Voor mezelf. Ik weet dat je daar niet bent bij de finish. Gelukkig zijn Jelmer, Morris, Lennon en mama er wel.  Gelukkig! Daar ben ik blij om. Maar wil je me alsjeblieft bijstaan lieve papa. Loop je met me mee?? Over het strand, door de duinen. In gedachten neem ik je mee. Ik mis je enorm….

medaille