Brieven aan mijn vader….. terwijl je slaapt.

Lieve papa,

Terwijl je slaapt wil ik je vertellen wat wij allemaal hebben beleefd. Je vroeg me vlak voor de operatie foto’s van je te maken met al je toeters en bellen. Ik heb toen ook maar van de gelegenheid gebruik gemaakt om een foto van jou en mama te maken.

20121129_014728

Mama zal wel zeggen dat ze er niet mooi op staat maar dit ziet toch niemand behalve jij en mama.

Donderdag 29 november

Wat hebben we lang gewacht op de intensive care totdat jij eindelijk naar de ok mocht. Eindelijk mocht je naar de ok. De anesthetisten kwamen binnen en je werd opgehaald. Emotioneel afscheid en ik hield het niet droog. Ik vond het moeilijk om je te laten gaan. Bang dat ik je niet meer levend zou terugzien. Maar ook opgelucht dat je eindelijk aan de beurt was, dit is JOUW kans op een veel beter leven. Mama vond het ook moeilijk maar ze hield zich sterk. We waren allebei heel moe. We werden naar onze familiekamer gebracht. Daar stond een bank en een matrasje. Die heb ik samen met de verpleegster opgemaakt. Mama heeft Wesley kunnen bereiken en hij zou de volgende ochtend ook komen. Mama en ik gingen gelijk slapen. We hebben allebei niet heel goed geslapen maar we hebben zeker even uit kunnen rusten. Rond kwart voor vier kwam de verpleegster langs om te zeggen dat het hart was goedgekeurd en dat de operatie was begonnen. Dat is goed nieuws!! Mama en ik hadden net de slaap te pakken maar door dit nieuws wilden we uiteraard wel wakker gemaakt worden.  Toch nog even rustig kunnen liggen met af en toe een hazeslaapje.

556845_452502188147063_1480929090_n

Om zeven uur wilde ik Jelmer even bellen. Ik kreeg meteen Morris ook aan de telefoon. Die was zich een hoedje geschrokken. Ik heb tegen hem gezegd dat jij heel blij was dat er een nieuw hart was en dat ze nu aan het opereren waren. Morris maakte zich erg veel zorgen. Hij vroeg mij: denk je dat het goed komt met opa mama? Ik zei: ik hoop het en denk het maar ik weet het niet zeker. De dokters doen heel erg hun best om opa beter te maken. Morris heeft mama ook nog gesproken en volgens mij was hij wel een beetje gerustgesteld. Om kwart voor acht kwam dokter Mariano om te vertellen dat tot nu toe de operatie heel goed was gegaan. Ze waren nog niet klaar maar omdat dokter Mariano er al een dienst van 24 uur had op zitten moest hij het stokje overdragen aan dokter Hartman. Om 5 uur die ochtend hebben ze het hart getransplanteerd. Hij vond het heel goed gegaan. Ik vroeg nog hoe jij er onder was vlak voor je onder narcose werd gebracht en dokter Mariano zei dat je erg emotioneel was en dat is logisch. Volgens hem was de operatie goed verlopen.  Dokter Douglas heeft ook nog even geassisteerd maar niet voor lang omdat dokter Douglas er ook al een hele trip op had zitten. En dokter Mariano had ook goede assistentie dus het was ook niet nodig. Volgens dokter Mariano duurde de operatie nog ongeveer een uurtje, kwestie van dichtnaaien.  Je nieuwe hart klopte ook al zelfstandig dus dat was ook een super punt! Na dit goede nieuws zijn mama en ik naar beneden gegaan voor een broodje. We hadden we honger gekregen. Bij de albert heijn hebben we een broodje gegeten. Mama heeft nog wat telefoontjes gepleegd en ik ook. Ik heb ome Jan van Halderen nog gebeld en hij was heel blij met dit nieuws. Hij had ook geen oog dicht gedaan. En was blij met mijn verlossende telefoontje. Toen kwam Wesley ook nog dus we waren compleet!

Wesley was ook al boven geweest omdat hij ons niet kon vinden. Daar zeiden ze dat het wel wat langer kon duren dan een uurtje dus we bleven nog wat langer beneden.  Toen we een tijdje daar zaten waren we toch wel benieuwd hoe het met jou was dus we zijn weer naar boven gegaan.  Bij de balie hebben we gevraagd of je er al was. Maar ze waren nog met je bezig. De baliemedewerkster belde even om te vragen hoe lang het nog zou duren ongeveer. Ze zeiden dat het nog wat langer zou duren en dat dat uurtje waar dokter Mariano het over had niet reëel was. En dat het standaard was dat het langer duurde. Dus we wachtten geduldig af in de familiekamer. Nog wat tv gekeken en koffie gezet. Rond 11.15u kwamen de artsen binnen: dokter Hartman en assistent. De operatie was succesvol afgerond. Eigenlijk geen problemen. De kabels van je icd durfde de arts er niet meer uit te trekken omdat ze bang waren dat ze wat stuk zouden scheuren dus die hebben ze laten zitten. Dat wordt straks mooi ingekapseld dus daar merk je niks van, maar het is maar dat je het weet. Het icd kastje hebben ze ook bewaard tot grote opluchting van mama want ze zei al dat je ze spaarde. Dokter Hartman zei dat het heel goed was gegaan en dat de grootste klus was geklaard.  Hij heeft het heel goed gedaan de berichten zijn goed maar hij heeft nog een lange weg te gaan.  Er zijn nog wel veel beren op de weg en daar moeten we ook rekening mee houden. Maar vooralsnog gaat het heel goed.  Je was inmiddels op de ic en je werd op dat moment geinstalleerd. Dat zou ongeveer 3 kwartier duren. We zouden worden opgehaald als we bij je mochten komen. Nog maar geduldig wachten. Maar we waren weer een stuk zekerder! Op facebook heb ik intussen ook Henk Storm en Claudia gezocht, gevonden en ingelicht.  Maar ze hadden nog niet gereageerd. Om  12.00 mochten we eindelijk bij jou. Wat lag je er mooi bij en mooi rustig. Je hoofd gaat wel als een gek heen en weer maar dat komt omdat je in je halsslagader bent geprikt en je nieuwe hart pompt als een gek in je keel en dat ziet er een beetje gek uit. Maar je hebt een mooie kleur om je snoet. Je hartslag is ook mooi constant. Je ziet er totaal niet eng uit, je ligt er mooi bij.

20121129_115231

Het gaat zelfs zo goed met je dat mama besluit om met mij ook mee naar Drachten te gaan. Ze zou in eerste instantie in Groningen blijven om zo vlak bij je te zijn dat als er wat gebeurt. Maar de verpleger Eric zegt dat hij mooi stabiel is. Dus we laten jou met een heel mooi en goed gevoel achter. Ik zie jou daar liggen en ik denk: je bent een vechter, je redt het wel. Dit is jouw kans papa! En ik zie aan je hoofd, lijf en  houding dat je hier voor wilt gaan. En dat het goed is! Jij gaat hier voor knokken. Dat vond ik gister voordat je naar de OK ging al en dat wordt nu hier bevestigd nu ik je zie liggen na deze zware operatie. Ik ben trots op je! Mama en ik rijden naar huis. Wesley heeft gezegd ’s avonds nog te komen. Nu kunnen mama en ik helemaal met een gerust gevoel naar huis rijden. Jelmer heeft trouwens tussendoor op school Morris ook nog even ingelicht dat de operatie is goed gegaan want hij zat er ook over in. Toen ik hem die ochtend aan de telefoon had zei ik nog tegen hem: mama weet niet of ik het red om met jou naar GGZ te gaan, zegt Morris: maar mama dat is toch helemaal niet belangrijk? Opa is nu even belangrijker. Pfff Wat een wijs jongetje is het toch.

Via facebook krijgen we allemaal mooie lieve berichten en iedereen leeft met ons mee, het is zo hartverwarmend! Toen ik thuis kwam kwamen alle emoties er even uit bij mij. Ik huilde even goed en hard. Ik was zo opgelucht dat alles goed is gegaan! Uit school zijn de kindjes even wezen spelen bij andere kindjes zodat ik nog even de tijd voor mezelf had. Toen ze 5 uur thuis kwamen heb ik Morris het hele verhaal verteld. Ik heb hem ook jouw foto laten zien. Lennon wilde de foto niet zien en dat geeft ook niet. Morris wilde het wel graag zien en Morris was ook erg geinteresseerd en met jou bezig. Lennon ook wel maar op een andere manier, enfin dat hoef ik jou niet uit te leggen. Morris vroeg aan mij: denk je dat opa het haalt mama? Ik zeg: ik denk het wel Morris en ik hoop het ook, maar er is een kans dat hij het niet redt. Ik heb ook gezegd dat jij het goed vond dat hij een klein beetje as krijgt als jij wordt gecremeerd. Ik heb gezegd dat Morris pas bij jou mag komen als je wakker bent en dat kan nog wel even duren. Morris vroeg: als het niet goed met opa gaat en hij gaat dood wil ik wel naar opa om afscheid te nemen en dan neem ik mijn tablet mee want dan wil ik foto’s maken. Dat is goed heb ik tegen hem gezegd. En mama vond dat ook goed. Ook heb ik die foto van jou naar ome Jan gestuurd met toestemming van mama. En er uitdrukkelijk bij gezet dat hij niet bestemd is voor facebook. Hij heeft geantwoord: ik hou hem voor mezelf.

Morris en ik hebben een kaarsje voor je gebrand papa, toen hij het kaarsje aanstak maakte Morris een dansje en zong: opa gaat niet dood!

Wesley smste nog dat hij bij je langs was geweest. Je ademt zelfs al een beetje zelfstandig met het beademingsapparaat als ondersteuning. Wat een goede verhalen allemaal. Om 9 uur ’s avonds ga ik slapen, ik ben doodop!

Vrijdag 30 November

Om zeven uur gaat de wekker. Wat heb ik lekker geslapen en wat ben ik goed uitgerust!  Ik breng de kindjes naar school en rust nog even wat uit. Tegen elven komt mama me halen we hebben een afspraak bij de maatschappelijk medewerkster in het umcg. Maar eerst willen we bij jou kijken. Wij zijn er al en je ziet er goed uit. Je was de nacht goed doorgekomen en beetje bij beetje worden de medicijnen afgebouwd.

20121130_111328

20121130_111619(0)

De volgende foto heb ik op internet geplaatst. Ik hoop niet dat je het erg vindt maar er staan geen gezichten op, ik vond het een mooie sfeerimpressie.

561517_452948181435797_2071049379_n

Ik vind het zo’n mooie veelzeggende foto.

Wesley was er ook maar we mochten niet tegelijk naar binnen. Maar 2 bij je bed. Dus Wes en ik hebben even afgewisseld. Daarna hadden we gesprek met  maatschappelijk werk. Ook wel fijn. We konden ons verhaal doen en dat was wel fijn.

Daarna wilden we nog even langs jou gaan om nog even dag te zeggen voordat we weer naar huis gingen. Mama en ik gingen eerst. We stonden aan je bed en je reageerde meteen. Je begon te bewegen. Je reageerde op ons. Mama en ik stelden je gerust en zeiden dat je je rustig moest houden. We zeiden dat je de operatie achter de rug had en dat je het goed had gedaan. Je begon te huilen. Je wenkbrauwen gaven aan dat je geemotioneerd was. Je kon niet praten maar je liet merken dat je ons hoorde. De verpleging zei: goed dat hij op jullie reageert! Je rechterhand wilde onder de dekens vandaan. De verpleging zei: laat maar mooi onder de dekens. Waarschijnlijk wilde je met je hand de beademingsslang uit je mond verwijderen om met ons te praten. Mama en ik stelden je gerust. Papa het gaat goed met jou, hou je maar rustig. Het gaat goed met jou dus gaat het ook goed met ons!  Ik zei dat ik trots op je was. Ik beloofde je dat we morgen weer langs zouden komen maar dat je nu moest rusten en op kracht moest komen. Ik ging weer en loste Wesley af zodat Wesley en mama nog even bij je konden zijn.

Wat een mijlpaal dit. Dit hadden we niet verwacht dat je ons zo kon horen en dat je zo op ons zou reageren.  Thuis heb ik ome Jan gebeld en dit mooie nieuws verteld. Hij zei: Tamara ik ga binnenkort weer met je vader vissen want dat miste hij zo erg en toen moest hij ontzettend huilen. Hij zei: Tamara ik wil nu even janken, wat een spanning en wat een goed nieuws! Wat maak je me hier blij mee. Hou me op de hoogte en dat doe ik natuurlijk ook! Ik stuur hem foto’s van jou alleen naar hem hoor en verder naar niemand anders. Ik zei tegen ome Jan, je zit nou wel in Rotterdam maar voor ons ben je heel dichtbij. Ome Jan zei: het gevoel is niet te beschrijven, het is net of ik zelf aan de beurt ben, maar het gaat om mijn maat! Dit is fantastisch hoe het nu gaat. Vanavond gaat Wesley nog even bij je langs en morgenochtend komen mama en ik weer  bij je. Ik hoop dat je snel van de beademing af mag en dat we met je  kunnen praten. Het kan best zijn dat je het achteraf niet meer kan herinneren dat we aan je bed stonden en dat je op ons reageerde omdat je door de medicijnen vergeetachtig kan raken.

Ik ben zo blij en zo opgelucht hoe het allemaal gaat. Je hebt nog een lange weg te gaan maar je komt steeds met enorme stappen vooruit.  Ik merk aan mama dat ze zo vrolijk is en ze is zo blij en opgelucht en dat doet me ook goed! Mama zit al reisjes te plannen en ze ziet jullie al in het vliegtuig zitten naar een warm land. Heerlijk om te zien! Ik ben erg emotioneel op het moment maar dat is niet zo gek wat er allemaal gebeurt. Ik ben in eerste plaats heel blij!

En oja voor ik het vergeet ik heb ook bericht van Henk Storm gehad en van Claudia, Henk storm heeft me op facebook toegevoegd en gezegd dat hij blij is dat je bent getransplanteerd. Hij zou mijn verhalen volgen zei hij. Claudia is ook heel blij en ze heeft me gezegd dat je snel bij je langs wilde gaan. Zodra ze kon wilde ze naar Groningen toe komen al was het maar voor 10 minuutjes. Ik heb haar gezegd dat je daar wel heel blij mee zou zijn.  Op facebook leven ze allemaal met je mee. De reacties zijn hartverwarmend en zo veel om op te noemen. Ik heb ze maar namens jou en mama allemaal in 1 keer bedankt want om ze allemaal apart te bedanken wordt een dagtaak.

’s Avonds zit het me niet lekker. Tijdens het eten moet ik aan je denken. Aan het moment dat je ons om je heen voelde. Dat je onrustig was. Je hand die naar boven bewoog het onrustige in je. Ik was bang dat je pijn had omdat je aan de beademing zit.  Dus ik heb even naar de verpleging gebeld. Die zei dat je extra slaapmiddel hebt gekregen omdat je toch nog onrustig was. Ik zei dat ik me zorgen maakte over je onrust en ik was bang dat je pijn had omdat je die slang in je luchtpijp had. Ze zei dat je er geen pijn aan had, alleen dat het een beetje rot voelde, maar absoluut geen pijn. Ook zei ze dat je je waarschijnlijk niets meer vanmiddag zou kunnen herinneren. Dat wist ik want dat hadden de artsen al gezegd, dat komt door de medicijnen. Maar ik vond het moment vanmiddag wel heel bijzonder. We hadden heel even contact met je, écht contact. Wat vonden we dat fijn, je reageerde op ons. En ik schrijf het je zodat je het nog terug kunt lezen. Zo komt het toch nog bij jou terug of je het nog kunt herinneren of niet. Wesley smst ook nog even met het verhaal dat je slaapmedicatie is verhoogd en ook dat je handen zijn vastgebonden zodat je er niet per ongeluk iets uit trekt. 😉 Morgen weer een dag, dan mag ik je weer zien, kijken hoe het dan met je gaat en horen wat de verpleging zegt. Ik ben zo benieuwd naar wanneer je wakker wordt. We kijken er naar uit. Morgen komen we langs en daarna is het sinterklaasfeest van de post in Bombi. De kinderen hebben er zin in. Ik probeer mama ook mee te nemen morgenmiddag.  Gezellig! Ik zie je morgen papa. X

Zaterdag 1 December

Vanochtend vroeg meteen het ziekenhuis gebeld. Ik was benieuwd hoe je de nacht was doorgekomen. En volgens de verpleegster Judith was je wel aardig goed door de nacht gekomen. Je krijgt wat extra morfine tegen de pijn en voor het slapen. Zodra je aangeeft dat je je wat ongemakkelijk voelt doen ze er meteen wat aan. Ik ga even lekker een rondje hardlopen. Want dat zegt mijn schema. Ik heb een mooi schema wat ik moet volgen tot aan de marathon. En daar houd ik me netjes aan. En het is ook wel even lekker om even te rennen. Later op de ochtend komt mama met lekkere koekjes. Nou dat vinden de jongens natuurlijk wel heel lekker! Na de koffie rijden we die kant op. Mama zegt dat ze vanochtend ook gebeld heeft en dat Judith tegen haar had gezegd dat ze liever niet had dat we steeds belden. Ze had liever dat er maar 1 keer gebeld werd ipv 2 keer achter elkaar. Dat vinden mama en ik raar, de verpleger had namelijk eerder gezegd dat we ten alle tijden mochten bellen al is het midden in de nacht. En mama en ik wonen niet bij elkaar en we zijn allebei nieuwsgierig hoe het met je gaat. Mama zei ook: we gaan gewoon door met bellen hoor. Dat hadden ze tenslotte gezegd.

Toen we bij je afdeling aankwamen belden we of we binnen mochten komen. Ze waren nog even met je bezig maar mochten daarna binnenkomen.  Je lag er met ontbloot bovenlijf dus we konden alle kabels en slangen bewonderen. Je zag er weer goed uit. Lag lekker te slapen.

20121201_114915

Je vingers zijn wel erg opgezet en je houdt nog wel wat vocht vast hier en daar. Ik vind je er wel gehavend uit zien met al die prikjes in je armen. Maar je oogt tevreden en ligt lekker te slapen. Dan belt Wesley ook aan dus ik neem nog even een foto van je voor het archief en los Wesley even af zodat hij ook even bij je kan kijken.  Even later komen mama en Wesley naar buiten lopen. We gaan even naar beneden en halen een broodje bij de appie heijn en zitten daar. We kletsen wat over van alles en nog wat. Oja en maandag hebben we een gesprek met de arts. Dat is wel fijn!  Ik ben benieuwd wat die te zeggen heeft. Nadat we een tijdje daar hebben gezeten wil ik papa nog even zien voor we weer op huis aan gaan en Wesley zegt: ik loop wel even met je mee. Mama geeft aan je al gedag gezegd te hebben dus die blijft beneden op ons wachten. Na het telefoontje mogen we meteen doorlopen. Ik geef je een kus en praat met je, en meteen reageer je. Je bent niet zo onrustig als je gister was maar nu frons je met je wenkbrauwen en beweegt met je mond, alsof je iets wilt zeggen. Ik praat tegen je en zeg dat je het goed doet. De verpleegster Judith zegt ook: goh hij herkent je stem, hij merkt dat je er bent. Ik zeg je hoe trots ik op je ben en dat je nu maar even goed moet rusten met je mooie nieuwe hart. En dat je de groeten van ome Jan krijgt. En dat het goed met ons gaat  en met de jongens. Ik geef je nog een laatste kus en beloof je morgen weer te komen. Ik vind het zielig om je daar achter te laten. Maar toch het moet. Dus Wesley en ik gaan maar. Ik zeg tegen Wesley dat dit me zo blij maakt.  We zeggen tegen mama dat we contact hadden. Mama wil ook nog even kijken. Even later komt ze terug. Ze zegt dat ze niet aan papa kon zien dat ze er was, maar de verpleegster zei dat hij wel degelijk reageert, ze kan het aan de apparaten zien. En terwijl mama weg loopt beginnen de apparaten te piepen.

Weer een heftige ochtend als je het mij vraagt. Mama en ik nemen afscheid van Wesley die elke keer trouw met ons meeloopt naar de parkeergarage. Hij gaat vanavond weer bij je kijken belooft hij. We zeggen nog tegen hem dat we het zo op prijs stellen dat hij elke avond bij je komt kijken. Dat we dat zo fijn vinden.  Voor Wesley is het uiteraard de normaalste zaak van de wereld. Maar hij staat er maar mooi weer iedere keer. Ik vind het fantastisch!

Mama en ik rijden naar Drachten en doen nog even boodschappen. Straks gaan we naar BomBi, Sinterklaas vieren van de post. Mama zou waarschijnlijk ook komen. Ik heb er zin in. Ik zal straks nog wat foto’s maken en wat hier plaatsen. Vind je vast leuk!

Sinterklaasfeest was gezellig! Lennon vond het heel erg spannend en durfde  niet zo heel goed mee te doen met dansen etc. Morris daarentegen wel! Die heeft gedanst en zelfs een liedje gezongen met de microfoon. Lennon zocht steeds een plekje vlakbij mij en mama. Lekker veilig.

67830_453524228044859_2146596448_n

winter 2013 031

Ik kreeg net een smsje van Wesley die net bij je was geweest om 19.07: Hij is op het moment rustig, zoals meestal  ’s avonds. Hij is wat rechterop gezet, zijn handen zijn losgemaakt en, om het e.e.a. beter aan zijn gezicht te plakken is zijn baard en snor afgeschoren 😉 –w

Daar schrik ik wel een beetje van. Ik bel Wesley op en vraag hem hoe het gegaan was. Ze vroegen Wesley of hij het niet erg vond. Waarop Wesley zei: hebben jullie een donorsnor voor hem? Maar dat hadden ze helaas niet, dus we moeten het maar even zonder snor doen. Ik zei tegen Wes: ken jij hem zonder snor?? Ik niet namelijk. Morris reageerde meteen met: ooooh zielig!!!  Wesley zei: je moet er morgen maar weer even een foto van maken. Nou dat was ik ook zeker van plan! Zoals elke dag. Ik maak elke dag een foto van jou zolang je nog slaapt. Morris vroeg net aan me:  die snor groeit toch wel weer aan?? Ik zei: ja hoor!!  Ik heb meteen mama gebeld en haar gevraagd of mama jou eigenlijk wel ooit eens zonder snor had gezien. En volgens mama kon ze jou ook niet zonder snor. Nou ik ben zeer benieuwd hoe het eruit zal zien.  Morgen ochtend ga ik eerst een stukkie hardlopen, daarna komt mama hier want we gaan iets eerder naar jou toe. Morgenmiddag heeft Lennon namelijk zijn kinderfeestje in BomBi. Nog voor zijn verjaardag. Het is een drukke periode op het moment met kinderfeestjes en Sinterklaas. Ik ben de afgelopen dagen vrij geweest maar ik moet dinsdag weer beginnen. Ik hoop zo dat ik bij je ben als je wakker wordt. Als het zeker is dat je wakker wordt gemaakt dinsdag ga ik vrij vragen maar zolang het nog zo onzeker is weet ik eigenlijk niet wat ik moet doen. Tijd zal het leren.

Zondag 2 December

Vanochtend weer de ochtend begonnen met een lekker loopje van 8 km. Het was weer mooi weer dus die mazzel had ik gelukkig. Niet lang nadat ik terug was kwam mama al. Ik moest nog even douchen. Intussen was Morris helemaal hyper want die had gister op het sinterklaasfeest een zelfprepareer kristallenset gekregen. Nou is dat officieel voor 12 jaar en ouder maar het was helemaal iets voor Morris. Jelmer was net wakker en Morris zat al klaar met veiligheidsbril. Terwijl Jelmer eerst zorgvuldig de handleiding moest doornemen, want het kwam nogal nauw hield mama een oogje in het zeil.  Mama zag dat Jelmer een beetje geïrriteerd was dus die zei er wat van tegen Morris. Zo in de trand van: Morris, wacht nou even! Komt Morris bij me en zegt: ‘het spijt me zeer hoor, maar ik vind dat oma zich wel erg met mij bemoeit’ hahahaha.

Nadat ik had gedoucht gingen we richting umcg. Ik wilde je wel zien zo zonder snor. We kwamen wat vroeger aan dan de bezoektijden dus hebben mama en ik nog even een kopje koffie gedronken daar. Na een half uurtje gingen we richting de ic, daar zagen we Wesley ook al! Toen we aanbelden waren ze nog met je bezig en ze zouden ons ophalen zodra ze klaar waren met jou. Mama en ik mogen eerst naar binnen. Nou dit ben je dan zonder snor:

20121202_111412

Er zitten pleisters overheen dus echt het verschil zie je nog niet heel duidelijk. Daarvoor hebben ze het dus ook gedaan. Zodat de pleisters beter plakken. Mama en ik praten nog met je.  We zeggen hoe trots we op je zijn en dat we nog even geduld moeten hebben. En dat vinden we moeilijk. Geduld hebben. De artsen hadden het woensdagnacht over 3 dagen slaap. En nu zijn we al 4 dagen verder. En het  kon ook nog wel even duren. En dat vind ik moeilijk. Je schrikt al van het feit dat je 3 dagen na de operatie in slaap zult blijven en dan duurt het ook nog eens langer dan 3 dagen. De onzekerheid slaat toe. Tuurlijk ben ik positief en ga er vanuit dat het goed komt, maar het wordt wel spannender. In het begin was ik heel positief, je ging met sprongen vooruit en nu duurt het allemaal zo lang. En dat heeft wel zijn weerslag. Ik maak nog een foto van je koude handen in mijn hand:

76417_453829348014347_1488484961_n

En ik los Wesley af. Ik beloof je morgen weer te komen en kus je gedag. Ik stuur de foto van jou zonder snor naar ome Jan. Nog even voor de duidelijkheid, jouw foto’s die hier in staan van jou stuur ik uitsluitend naar ome Jan. Ome Jan grapt nog: hij kan nou nog kiezen tussen een snor of een pleister. Ome Jan leeft erg met je mee en ik heb veel contact met hem. Hij is ontzettend met jou bezig. De foto van onze handen samen hierboven heb ik  wel op het internet gezet. Ik schat zo in dat jij dat niet erg vindt. Het zijn mooie sfeerfoto’s. Er staan geen gezichten van jou op. Iedereen leeft met ons mee en ik krijg veel positieve reacties op deze foto’s en op de updates die ik schrijf. De verpleging zegt nog tegen mama en Wesley dat ze gister hebben geprobeerd de beademing eraf te halen maar dat niet zo goed ging. Waarschijnlijk komt dat door het vocht in je lichaam. Dus je wordt nog in slaap gehouden dus. Maar hoelang nog..

Na ons bezoek aan jou moeten we weer naar Drachten racen voor het kinderfeestje van Lennon bij BomBi. Mama blijft er ook nog even bij en ze eet nog een patatje mee. Het feestje is erg geslaagd en Lennon is erg verwend.

winter 2013 008

winter 2013 013

Na een vermoeiendemaar leuke middag zwaaien we de kindjes weer uit! Lennon is heel moe van alles en Morris is heel lief geweest. Heeft heel lief met de vriendjes van Lennon gespeeld.  Ik wacht het smsje van Wesley vanavond nog even af. Hij gaat elke avond trouw naar jou toe en houdt ons dan altijd op de hoogte middels een sms.  Dat vind ik fijn en mama ook! Ik ben moe het was een vermoeiende dag! Morgen het gesprek met de dokter om 14.00u. Ik ben benieuwd of hij wat duidelijkheid  kan geven over hoe lang alles nog duurt.  Morgen ochtend eerst rustig aan doen hier thuis. Dinsdag moet ik weer werken, ik zie er tegenop. Ik wil beschikbaar zijn voor jou, als er wat  is en als er wat nieuwe ontwikkelingen zijn. Maargoed, ik moet maar afwachten en dat blijft moeilijk…

Maandag 3 December

Gister nog een smsje van Wesley gehad, ze zouden je testen op longontsteking. Je handen waren wat warmer als vanochtend gelukkig. Wesley zag je af en toe wel slikken.  Vanochtend heb ik met de afdeling gebeld en je had een rustige nacht gehad. Af en toe werd je wat onrustig maar je werd er wat meer slaapmiddel toegebracht. Er zijn ook wat kweekjes af genomen.  En die uitslagen worden pas over een paar dagen bekend.

Ik vind het moeilijk worden papa. Ik ben erg verdrietig en voel me onzeker. Ik was zo positief in het begin.  Maar het lukt me niet meer zo goed. Tuurlijk ben ik er van overtuigd dat het goed komt maar het is zo moeilijk om die positiviteit hoog te houden en zo sterk te blijven. Mijn baas mailde me net om te vragen hoe het met je gaat. Ik denk: ik kan haar wel terugmailen maar ik pak de telefoon, dat is wat directer. Ik zeg dat ik onzeker ben en dat het wachten zo lang duurt. Ze vraagt me wat ik wil en wat ik nodig heb. Ik zeg dat ik geen nieuwe dingen wil leren maar dat ik opzich wel wil werken maar dat ik ook onzeker ben en dat ik het niet weet. Ze zegt: ik haal je er vanaf en blijf maar lekker thuis. Ze belt me woensdag weer.

Ik bel mama op die net aan het hardlopen is. Ik zeg haar dat ik onzeker ben en dat ik het moeilijk vind. Ik zeg dat ik verdrietig ben. Ik vind het moeilijk om tegen haar te zeggen want ik wil sterk zijn voor haar. Ze heeft het al moeilijk genoeg maar het lukt me niet. Mama zegt dat ze nog niet voelt wat ik voel, ze is nog op de automatische piloot. Mama zegt dat dat gevoel bij haar misschien nog komt. We zullen het zien. Ik zal zo even met Jelmer de buurt in,  nog even snel wat dingen halen. Morris moet nog een surprise en gedicht maken voor school. Hij ziet er erg tegenop, helemaal tegen het gedicht. We gaan hem helpen. Ik moest van Morris aan de dokter vragen wanneer ze je wakker gaan maken. Ik zei dat ik die vraag zeker ga stellen.

Om 12.30 komt mama. Ik moet nog even wachten tot de droger klaar is dus we drinken nog een kopje koffie. Tegen 13.00 uur rijden we richting Groningen. In de parkeergarage belt Wesley op. Op de afdeling weten ze niets van een afspraak met de arts. Pfff ik word er een beetje gek van. We hadden nog met Judith afgesproken dat we  vandaag een afspraak met de arts hadden. Boven aangekomen gaat mama eerst naar binnen. Want Wesley is bij je. Ik wacht dus even.  Later komt Wesley mij aflossen, ik vraag hoe het nou verder moet met die arts. De arts heeft gelukkig om 14.30 wel tijd. Je ligt een beetje op je zij om het vocht in je lijf, waarom weet ik niet precies. De verpleegster is aardig. Ik stel dan toch de vraag omdat het me toch dwars zit. Ik vraag hoe het nu zit met bellen naar de afdeling. Dat mijn moeder en ik allebei nieuwsgierig zijn als we wakker worden hoe het met je gaat. De verpleegster legt uit dat er in principe een regel is dat er maar 1 contactpersoon is. En dat het niet de bedoeling is dat ze tegen jan en allemaal tekst en uitleg kunnen gaan geven. Dat je altijd kunt bellen maar 1 persoon per keer. Nou die regel hebben ze ons in het begin nooit gezegd. Daar hebben we natuurlijk alle begrip voor. Het kwam alleen een beetje rauw op onze dak dat we bellen en dat er wordt gezegd: wordt er nou weer gebeld? Maar goed dat we nu weten waarom.  De verpleegsters willen je even recht laten liggen ipv op je zij. Dus ze verzoeken ons om even op de gang te wachten. Wij besluiten naar beneden te gaan en als de arts tijd voor ons heeft komen we wel boven. We gaan weer met Wesley naar de Albert Heijn om een broodje te halen. Na een twintig minuten gaan we weer naar boven. Wesley en ik gaan naar binnen en mama wacht. Ik maak een foto van jou en Wesley.

20121203_142512

De verpleegster zegt dat de arts even met een patient bezig is en zo bij ons komt.  Wesley en ik besluiten na een tijdje bij mama te wachten zodra de arts klaar is. Na een paar minuutjes komt de verpleegster ons halen. Bij een gebrek aan ruimte vindt het overleg plaats bij jou op de kamer. Dus voor deze keer mogen we alle drie tegelijk bij jou. De arts: dr. Murray is een vriendelijke buitenlandse arts in opleiding. Hij heeft een heel duidelijk verhaal. Het eerste wat hij zegt is: je gaat heel langzaam, heel langzaam, de GOEDE kant op! Hij zegt ik heb ze sneller zien herstellen maar het feit dat het bij je vader wat langer duurt is niet erg. We zijn voorzichtig met je vader en willen alle tijd nemen om hem zo goed mogelijk te laten bij komen. We geven aan dat ons eerst de 3 dagen is beloofd, en de arts zegt dat dat alleen in zeer gunstige gevallen zo is. Het feit dat we nu op dag 5 zitten wil niet zeggen dat dat verkeerd is. Gelukkig!! Daar krijgt een mens hoop van! Ik was al blij van de eerste zin die hij zei: HIJ GAAT DE GOEDE KANT OP! Dan mag het voor mij nog wat langer duren als dat nodig is, als je maar beter wordt en dat je maar mag leven met je nieuwe hart. De arts en verpleegster waren zo vriendelijk en behulpzaam en duidelijk. Dat vond ik fijn.  Er zat ook nog wat vocht in je longen en dat kwam door je nieuwe hart. Dat moet allemaal wennen en op elkaar afstemmen, dat moest op den duur wel weer goed komen. Je nierfunctie was ook weer iets achteruit gegaan maar nog steeds niet heel zorgwekkend. De nierdialyse was nog niet aan de orde. Er waren eerst nog anderen zaken die de aandacht nodig hadden. Ze waren er mee bezig om je wakker te laten worden. Dat kon misschien nog wel 2 dagen duren misschien nog langer. Ze waren al aan het afbouwen met medicijnen. Dus het gaat de goede kant op. Ik was zo blij met dit verhaal! Eindelijk wat duidelijkheid! Hoe ik vanochtend was en hoe ik nu ben is een wereld van verschil papa! Ik zie het weer positiever in!  Yes!  De arts en verpleegster gaven ook nog even aan dat bij onzekerheden we altijd mochten bellen of vragen. En zoals die vragen over dat telefoontje gewoon uitspreken! Dat was fijn! Wesley neemt nog afscheid van je en mama en ik blijven achter. Oja je hebt een plekje in je nek, vlak bij het infuus. Ziet er geirriteerd uit. De verpleegster had er al iets op gesmeerd.

20121203_145508

Mama en ik nemen afscheid van je en Wesley loopt nog met ons mee naar de parkeergarage. Ik ben opgelucht papa! Je gaat het redden!  Wesley gaat vanavond weer bij je kijken. Ik zei tegen Wesley: ik kijk uit naar je sms! Mama en ik spreken af dat ik morgen ga bellen met de ic en dat ik daarna haar bel. Mooi geregeld toch??

Dinsdag 4 December

Vanochtend gaat de wekker en het eerste wat ik doe is de ic bellen om te vragen hoe het met je gaat. Ze zeggen dat je een onrustige nacht hebt gehad. Opzich wel stabiel maar wisselend. Je hebt zuurstof te kort en ook vocht in je longen. Het gaat gewoon heel langzaam maar niet zorgwekkend. Je hebt gewoon meer tijd nodig. Jelmer brengt na het ontbijt de kinderen naar school. Ik rommel wat aan in huis. En Jelmer gaat aan het werk. Om kwart over 10 komt mama langs en we drinken een kopje koffie. Mama heeft ook een kleinigheidje voor de kids gekocht voor pakjesavond. Voor in de grote zak. Rond twintig voor 11 rijden we richting Groningen.  Vlak voor Groningen gaat net de brug over. Het is druk richting UMCG.  We zetten de auto op -2. Als we bij de afdeling bellen is Wesley er al. Dus mama loopt naar binnen. Ik wacht even. Niet lang daarna komt Wesley mij aflossen. Ze maken je steeds meer wakker en de medicijnen worden steeds meer af gebouwd. Je reageert op ons. Mama zegt: je moet vragen of hij zijn ogen even opendoet. En dat doe je ook! Wat grappig. Je wordt weer emotioneel en begint te huilen. Je bent wel rustig. We zeggen weer dat we trots op je zijn en dat we alle geduld met je hebben. Neem je tijd en wordt goed beter. De vriendelijke verpleegster van gister was er ook weer. Ze willen de beademing ook steeds minder laten doen zodat je het steeds meer zelf moet doen.

20121204_113425

We hebben weer vertrouwen! Het gaat zo goed! Heel langzaam maar dat geeft niet! Het gaat goed! De verpleegster informeert nog hoe het met mij gaat. En ik zeg dat het heel goed gaat na gistermiddag. Dat we eindelijk een beetje duidelijkheid hebben gekregen. Ik zat er gisterochtend zo doorheen. En dat is compleet veranderd. We gaan weer even naar beneden naar de Albert Heijn. Jeetje wat moeten ze daar blij zijn met ons als inmiddels vaste klant. Hahaha. We halen weer een lekker broodje met een smoothie.  Het is best gezellig zo.

182387_454910454572903_1640684655_n

Nadat we gezellig even hebben gezeten besluiten we weer naar boven te gaan. Nog even bij je kijken. Mama en ik zeggen je nog even gedag en we zijn heel blij en trots op jou. Rust jij nog maar even uit! Wesley zegt dat hij ’s avonds komt. Wesley loopt daarna weer met ons mee naar de parkeergarage.  Mama zegt dat ze altijd nog een nieuwe telefoon moet aanschaffen. Dus ik denk dan doen we dat meteen toch even? Dus in Drachten gaan mama en ik nog even de buurt in. Uiteindelijk slaagt mama erin en kiest uiteindelijk voor de Samsung Galaxy SII.  De eerste 9 maanden heeft ze onbeperkt internet, daarna moet ze het omzetten. En dan moet ze alleen internet via wifi nemen. We slenteren nog even door de buurt en halen een boodschapje. Daarna zet mama me thuis af. Uit school moet Morris nog bezig met een surprise voor morgen. Alles lekker op het laatste moment. Maar het is ook erg druk geweest dus doen we het nu nog even. Morgen weer een nieuwe dag!

Woensdag 5 Decemer

Vandaag is het Sinterklaas. De kinderen vinden voor de laatste keer dit jaar iets in hun schoen. Vanavond vieren we pakjesavond. De kinderen zijn heel erg blij en hebben zin in vanavond. Morris heeft een surprise gemaakt en een gedichtje gemaakt voor een meisje uit zijn klas. Mama belt me met het goede nieuws dat ze je slaapmiddel stop gaan zetten. En kort daarna willen ze de beademingsslang eruit halen. Ik vroeg aan mama: kan hij dat wel aan? Mama zei: dat ben ik vergeten te vragen, ik was zo blij!!! Jelmer brengt de kinderen naar school en ik ga een stukkie rennen. Als ik terugkom bel ik mama en zeg haar dat ik naar het ziekenhuis ga bellen om te vragen hoe het gegaan is en of wij eerder mogen komen. De vriendelijke verpleegster neemt op Leontien. Ze zegt dat je wakker bent maar nog wel aan de beademing. Je bent nog te suf en ze zijn bang dat als de beademing eruit gaat, je vergeet te ademen en dat die slang er alsnog weer terug in moet en dat zou sneu zijn. De arts zou nog langs komen. Ik zei: nou dan komen we straks om 11.00 wel  en dan laten we ons verrassen. Om half elf rijden we richting UMCG. Het begint te sneeuwen als we in Groningen zijn. We lopen naar de ic. Wesley is er nog niet dus mama en ik lopen beiden door. Daar lig je dan met je ogen open. Je draait een beetje met je ogen. Mama begint te huilen. Het is voor haar zo’n opluchting. Ze begint je te knuffelen. We praten met je. Je nierfunctie is iets verbeterd ten opzichte van gister, dat is positief!! Wel vinden ze je nog wat versuft! Ze willen liever nog heel even wachten met de beademingsslang eruit te halen.  Better save then sorry!  Wij zijn het eens met de verpleegkundigen. Wesley is er ook dus ik maak nog even een foto van je en ik los Wesley af.

20121205_110821

Als jullie beiden terugkomen huilt mama en troost Wesley mama. Wesley en mama hebben contact met jou gehad. Wesley stelt mama gerust. Ze is zo lang flink geweest. Al die spanningen van de afgelopen week komen er uit bij mama. Dat is natuurlijk niet zo gek. Als mama is een beetje bijgekomen gaan we weer naar beneden en halen een broodje en drinken bij de albert heijn. Altijd weer lekker. Daarna gaan we weer naar boven. Wesley en mama gaan eerst. Na een tijdje mag ik naar binnen. Je bent een stuk allerter papa. Dat is mooi. Ik praat met je en je kijkt me aan. Ik word daar zo blij van! Ik vertel je dat ik met een dagboek voor je bezig bent. En dat ik alles heb opgeschreven wat jij hebt moeten missen. Ik vertel je ook dat Morris wilde langskomen maar dat hij beter even moest wachten. Ik zeg dat we heel veel van je houden en dat we nog een beetje geduld moeten hebben.  Ik zie dat je op je lichaam allemaal open wondjes hebt. Lijkt wel irritatie van de pleister oid. Morgen toch maar even vragen.  Ik merk dat je moe wordt en je dommelt weer weg. Zuster zegt dat dit bezoek erg vermoeiend voor je is geweest. Mama en ik nemen afscheid van je maar vinden het moeilijk om weg te lopen. We willen wachten tot je slaapt en dan weg gaan. Maar je wil je niet neergeven. Daarom is het moeilijk voor mama en mij om weg te lopen. Toch besluiten we het te doen. Wesley komt die avond ook nog bij je gelukkig en jij hebt je rust hard nodig! Ik bericht nog even met ome Jan en tante Willie. Ik heb mama nog even geholpen met haar nieuwe telefoon.  Ze heeft een nieuwe simkaart maar daar moeten de nieuwe nummers ook allemaal nog op. Maar dat lukt me gelukkig. Nu heeft ze al haar contacten in haar nieuwe telefoontje. Vanavond vieren we Sinterklaas met Koos, Zwaan, Emma, Mark, Menko en mama. Heerlijk avondje! Wish you were here… Maar binnenkort komt dat goed! Daar heb ik alle vertrouwen in!

Het sinterklaasfeest was ook erg geslaagd! Mama, Koos, Zwaan, Emma, Mark, Emma kwamen pakjesavond met ons vieren. Nadat we snert, erwtensoep en bolletjes hadden gegeten belde er al iemand aan de deur. De kinderen troffen een grote zak cadeautjes bij de deur aan.

IMG_5912.CR2

Dat was natuurlijk wel erg spannend. Morris en Lennon waren helemaal door het dolle! Er zat zelfs een pakje voor opa Willem bij. Maar die mag je zelf uitpakken!

IMG_5923

IMG_5941

Het was een geslaagde avond maar ik heb je wel gemist!

Donderdag 6 December

Vanochtend om 7.00 belde ik het ziekenhuis om te vragen hoe het met je ging. Je had een erg onrustige nacht gehad en je had bijna niet geslapen.  Je beademing zat er nog steeds in. Daarna belde ik mama met dit nieuws. Omstreeks kwart voor elf reden mama en ik richting Groningen. Het had erg gesneeuwd dus het was heel glad op die kleine weggetjes. Gelukkig was het op de snelweg en de grotere wegen schoon. In Groningen was het heel druk. Veel gewacht bij het stoplicht en in de parkeergarage was het een drukte van belang. Het was echt zoeken naar een plekje. Gelukkig vonden we uiteindelijk een plekje maar het was best moeilijk  om de auto goed op zijn plek te zetten maar het lukt mama! Als we in de hal jouw richting op lopen zie ik Wesley boven staan en hij belt mij. Hij zegt: dat de beademing eruit is en dat jullie hebben gepraat. Ik kan niet wachten om jou te zien. Als we boven zijn  is Wesley al weg, hij zit al bij papa. Mama belt en vraagt of ik ook mee mag, dat we  met zijn drieën bij jou zijn. Maar dat mag niet. Ik wil jou zo graag zien en de spanning komt er bij mij uit. Mama loopt naar binnen en ik blijf achter. Ik begin te huilen. Ik wil ook naar jou toe. Ik wil ook met jou praten. Gelukkig komt Wesley er al aan en troost me. Hij zegt dat ik moet kalmeren en dat het goed met je gaat. Dat ik niet er niet teveel van moet verwachten omdat je nog zwak bent maar dat je wel kunt praten. Ik veeg mijn tranen en ga naar binnen. Daar zit je dan rechtop in bed. Ik heb hier zolang op gewacht. Je hebt het moeilijk want je hebt gigantisch veel dorst. Helaas heb je een vochtbeperking omdat je lichaam nog vol vocht zit en dat moet er ook uit.

20121206_114007

20121206_115103

Ik vraag of je wondjes je pijn doen. Je zegt dat ze pijn doen dus ik zeg het tegen de verpleger. Ik vind het zo zielig voor je. De verpleger zegt dat hij er iets op gaat smeren om je huid te beschermen tegen de pleisters. We proberen veel tegen je te zeggen, hoe blij we zijn dat je weer wakker bent maar je neemt niet veel op. De maatschappelijk werker komt ook nog even om de hoek kijken. Als ze wegloopt vraag je ons: wie is die vrouw? Je vraagt weer wat water en ik zeg dat je even moet wachten op de verpleegster Ilona. De verpleger zegt dat je straks wel een ijsje mag maar dan moet je eerst op Ilona wachten. En je vraagt: wie is Ilona? Je bent erg in de war en je zegt dat je waanbeelden hebt gehad van de hemelpoort en dat je vlak bij was. Gelukkig ben je vlak bij ons. Het is zo raar. Wij zijn zo blij dat je met ons praat en dat je wakker bent, maar jij bent nog niet zo ver. Je voelt je rot, hebt pijn van de wondjes en bent moe. Je hebt ook dorst en je wilt uit bed maar dat mag nog niet.  Mama en ik besluiten nog even naar beneden te gaan, je vraagt nog naar Wesley en die komt ook nog even aan je bed. Daarna gaan we naar beneden. We nemen weer een broodje en smoothie en breaker zoals iedere dag daar in het umcg. Wesley heeft een afspraak met het uitzendbureau. Hij heeft volgende week werk bij het Liander. Mama en ik gaan nog even naar boven. Je hebt zo’n dorstgevoel en wil zo graag water drinken. Je vraagt ons of we een ijsje voor je willen pakken. Maar wij kunnen dat niet. We moeten wachten tot zuster Ilona klaar is. Na een tijdje hebben we pas door dat het ijsje op het aanrechtje ligt. Het ijsje is bijna gesmolten. Mama voert jou het ijsje. Ooh papa wat kun jij genieten van dat ijsje! Genieten met de hoofdletter G!!! Het ijsje is bijna gesmolten dus het laatste stukje giet mama in een bekertje en het laatste beetje drink je met een rietje eruit. Je bent erg moe. Ik wil nog even achteraan het feit dat je van die open plekken hebt. Dus ik vraag zuster Ilona of ze even wil komen. De plekken zijn groot en pijnlijk. Bij je halsslagader zit het pleister ook opgeplakt. Dat haalt ze eraf. Ik vind het zo moeilijk om te zien hoe pijnlijk dat is. Ze smeert er een beschermend laagje overheen en plakt er een nieuwe pleister op. Ze zegt dat de pleisters noodzakelijk zijn maar ik vind het zielig. Maargoed dat ik geen zuster ben. Daarna komt de fysio naar jou kijken. Om te kijken hoe de ademhaling etc gaat nadat de slang uit je keel is gehaald. Wij vertrekken weer en beloven je morgen weer te komen. Ik zeg nog even tegen de fysio dat je erg moe bent maar gelukkig ziet hij dat ook. En weer gaan we naar huis. We halen nog even een nieuwe parkeerkaart want de week is voorbij en de nieuwe week gaat in. Ze werken er naar toe om jou maandag naar de verpleegafdeling te krijgen. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken. Ik vind het erg spannend allemaal…

Vrijdag 7 December

Vanochtend heb jij mama gebeld. Althans de verpleegster heeft gebeld maar jij hebt met mama gesproken. Of mama water en ijsjes mee wil nemen. Jij wil erg graag water maar je zit nog steeds met je vochtbeperking. En dat is niet leuk om te zien. Je bent heel erg bezig met het krijgen van vocht. En dat is natuurlijk te begrijpen. Je ligt daar hulpeloos en de verpleging is onverbiddelijk. Je bent ook behoorlijk humeurig en we weten eigenlijk allemaal niet zo goed hoe we hier mee om moeten gaan. We moeten geduld hebben. Het is ook niet niks wat je allemaal is gebeurd en nu lig je daar, zusters die je plagen en met je dorstgevoel geen drinken mogen hebben is ook erg zielig. Je hebt je dag niet.

20121207_110748

 

20121207_112016

Ik vind het ook moeilijk om foto’s van je te maken. Je zit niet lekker in je vel. We blijven niet te lang.. Je mag die avond even met je benen bungelen aan het rand van het bed. Dat vind je fijn!

Zaterdag 8 December

Vandaag moet ik werken. Aan de ene kant vind ik dat wel lekker, aan de andere kant vind ik het moeilijk dat ik niet met mama naar jou toe kan. Anderhalve week zijn wij heel intensief met je bezig maar het leven gaat gewoon door. Dat is heel raar. Het is lekker om weer op de werkvloer te zijn. Mijn verhaal kwijt te kunnen daar. Het is een drukke dag en ik ben superlaat thuis! Mama en Wesley zijn wel bij jou geweest. Je hebt weer je dag niet en wil ook niet dat er foto’s van je gemaakt worden. Je hebt een zuurstofkapje op je neus en vindt dat niet fijn. Op de vraag of je de jongens wilt zien lijkt jou nog geen goed idee. Je voelt je rot en het lijkt mama ook verstandig dit nog niet te doen. Eerst maar even opknappen. De jongens kunnen niet wachten. Maar ze moeten nog maar even geduld hebben.  Mama en Wesley gaan de stad nog even in en daarna gaan ze weer naar jou toe. Nog steeds zit je niet lekker in je vel.

Zondag 9 December

Vanochtend heb ik eerst een stukje gelopen. Het is wisselend bewolkt en de sneeuw is zo helemaal gesmolten. Het is prachtig loopweer! Nadat ik daar mee klaar ben douch ik lekker en eet ik wat. Daarna komt mama langs en gaan we zo tegen 13.00 naar Groningen toe. Wesley is er nog niet. Je zit in bed en hebt je pyjama aan. Je bent goed te spreken en vraagt hoe het is? Dus we vertellen dat iedereen benieuwd naar jou is.  Ik vraag je of het ook anders voelt een nieuw hart? Je zegt dat je het eigenlijk nog niet eens beseft. Dus ik vraag of je nog weet  dat we hier voor de operatie ook hebben gezeten? Je zegt je niks meer te herinneren. Dus mama en ik helpen je een beetje. Dat jullie GTST aan het kijken waren  en dat jullie het telefoontje kregen. Toen kwam de ambulance en toen kwam er steeds meer bij jou boven. Ik zei dat je door 3 chirurgen  geopereerd was. Of je het nog beseft is de vraag. Maar ik vond je zeker goed te spreken. Je wil zo graag drinken en grijpt alles aan om aan je vocht te komen.  Je krijgt een bekertje vla van de zuster, daarna probeer je op een geraffineerde manier om aan nog een bekertje te komen maar daar trapt de zuster niet in. Je mag een beetje water hebben. Daarna wil je nog een mandarijntje en dat mag! Dus mama, Wesley en ik gaan naar beneden en halen een netje mandarijntjes. Zelf halen we ook een broodje en zitten even. Als we even later weer naar boven gaan, gaan Wesley en ik naar binnen. Ik pel een mandarijntje voor je en voer je partje voor partje. Bij het tweede partje krijg je last van het velletje. Mama is zo kundig om het velletje eraf te krijgen en het mandarijntje gaat als zoete koek naar binnen. Je wilt nog wel een mandarijntje maar dat mag niet. Dat kan je steeds maar moeilijk verkroppen. Dat is moeilijk voor ons omdat we je graag blij zien maar je niet blij kunnen maken omdat dat je herstel in de weg staat en dat willen we ook niet. Dan is er de wissel van de wacht. De verplegers doen de overdracht en het bezoek moet naar huis. Wij zeggen je gedag en wij gaan naar huis. Ik hoop zo dat je je beter gaat voelen. Maar als ik zie hoe je vandaag was en hoe je eergister was, zit je lekkerder in je vel. Afgezien van de dorst die je hebt want dat is wel erg vervelend. Verder doe je het gewoon geweldig! Wij zijn erg trots op jou en we hopen dat je humeurtje ook beter wordt met de dag, want daar hebben wij het wel moeilijk mee. We hopen er het beste van en als je vocht straks uit je lijf is en je geen dorstgevoel meer hebt dat je je vrolijker bent. Dat je net zo blij bent als wij zijn met jouw nieuwe hart. We zijn zo dankbaar dat het hart er op tijd was en dat de operatie goed is verlopen. Zodra jij je beter voelt weet ik zeker dat jij ook dankbaar zult zijn!!!

Ik hou van je papa, we houden allemaal van je. Een hele dikke knuffel van je dochter:

Tamara van der Leij-Drentje.

En tot slot het laatste woord is voor mij kinderen.

HEART

Opa is lief van Lennon. Ik ben 6 jaar. En hoeveel jaar ben jij? Je bent zo lief als ik. Ik hoop dat je hart er aan gewend heeft..  Lennon is ook lief. Liefs Lennon en kusjes kusjes nog meer kusjes. Ik vind het jammer dat je niet op het sinterklaasfeestje was en je hebt ook een cadeautje gekregen voor pakjesavond. Lieve opa, liefs Lennon.

LIEVE OPA IK WAS HEEL VERDRIETIG TOEN IK HOORDE TOEN JE WERD GEOPEREERD WANT IK DACHT DAT HET NIET GOED GING. WE HEBBEN KAARSJES VOOR JE AANGESTOKEN. EN JE HEBT HET GELUKKIG GERED. IK HOU HEEL ERG VAN JOU OPA. EN JAMMER DAT JE NIET BIJ PAKJESAVOND WAS. HET WAS MINDER GEZELLIG ZONDER JOU. DIT BERICHT IS GESCHREVEN DOOR MORRIS VAN DER LEIJ. TENMINSTE HET STUKJE ALLEEN MAAR HOOFDLETTERS. I LOVE YOU

Advertenties

5 thoughts on “Brieven aan mijn vader….. terwijl je slaapt.

  1. Prachtig Tamara! met een grote brok in mijn keel heb ik je verhaal gelezen! wat een ongelooflijk sterke man die vader van jou! en jullie natuurlijk! Hele dikke knuffel van ons allemaal x uit Eindhoven

  2. Hoi Tamara, prachtig verhaal zoals je de het geheel hebt verwoord. Je vader en ook je moeder zullen dit waarderen.
    Je moeder had al aangegeven dat jij op haar site schrijft maar het is echt heel mooi.
    Dat je geen schrijfster bent geworden, misschien komt dat nog.

  3. Heftig tamara, maar wat een mooi verslag!
    Wat zullen je ouders trots op je zijn 🙂

    Liefs van een oude bekende, Bianca (mama van Dylano en Yantho)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s