About tamama74

getrouwd, mama van 2 jongens, dochter, zus en vriendin. Sloddervosje, gezelligheidsdier, open en spontaan, CVA op 1 april 2011 (geen grapje)

De zestig van Texel 2017

Van tevoren nooit verwacht dat dit zo zwaar zou zijn.  Heel eerlijk, bij het inschrijven en eigenlijk al daarvoor dacht ik: ik heb Winschoten gedaan, dat ging toch met een zeker gemak, de zestig daar plak ik toch gewoon 10 aan vast? Hoe moeilijk kan dat zijn?? Ik heb het zwaar maar dan ook zwaar onderschat. Misschien maar goed ook want anders had ik me daar ook weer zorgen over gemaakt, en ik ben zoals jullie inmiddels wel weten nogal een zenuwpees. De langste duurloop in de aanloop naar deze ultra verliep meer dan soepel! Samen met Ypie had ik de TaMarathon lichtjes over gedaan. Ypie als waterdrager op de fiets mee. We hadden prachtig weer. Maar toen Texel dichterbij kwam begonnen ook de zenuwen aan te kloppen. Ik dacht vrijdag nog, ik ga voor de ontspanning en gezelligheid lekker met de meiden paaldansen. Maar de instructrice had als warming up een aantal fijne squats in de planning staan. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en deed (dom) mee. Opeens dacht ik: Ho, ik geloof dat ik moet stoppen…. Te laat ….. De volgende dag moest ik het bekopen en de dag erna nog iets erger. De trap en de wc was mijn vijand, en ik moest nog een ultra lopen, hoe kan ik dit doen??

Maar ik dacht: spierpijn loop ik er wel uit, komt goed! Maandagochtend 4:00u gaat de wekker. In alle vroegte naar Den Helder voor de eerste boot. We waren er lekker vroeg en nog weinig te beleven, maar we waren op tijd en dat was voor mij prioriteit. We moesten nog even wachten tot het secretariaat open ging. Jelmer, mama en de kinderen hadden  fietsen gehuurd dus die vermaakten zich op het eiland.  Startnummer en t shirt gehaald. 18034869_1477074895689782_2140729212_n

En intussen met een aantal bekenden kletsen en op de foto.

18033905_1476680892395849_8557346892111221573_n

Intussen waren we klaar voor de start en nog een aantal minuten tot de start. Ik vond het erg lang duren en ik was op van de zenuwen. En PANG daar gingen we…. Ik startte vrij vooraan en werd door alles en iedereen ingehaald. Ik liep netjes het afgesproken tempo, en zelfs daar iets boven maar ik werd maar ingehaald. Iedereen stoof naar voren. Ik liet me niet gek maken, maar toch werd ik er wel onzeker van. Maar ik hoorde Tiny in mijn oor fluisteren, laat je niet gek maken Tamara, hou je plan en hou je tempo. Al snel zag ik Rinus ons naderen vanaf tegengestelde richting. Mijn hart maakte een sprongetje, wat fijn dat ik hem zag. Ik schreeuw nog naar hem en ga in zijn zicht staan. Hij had een verbeten koppie. Hij zag mij ook en we groetten elkaar. Wat fijn om mijn loopmaatje te treffen. Hij zou later helaas bij 68km uitstappen. Hij ging namelijk voor 120km. Kort nadat ik mijn vriendje zag draaiden we de duinen in, op naar het strand. Bij de start voelde ik mijn bovenbenen, in de duinen was dat weg en begonnen mijn kuitspieren te ouwehoeren. We hebben er nog maar een paar kilometer op zitten en ik heb het nu al zwaar. Zou dit dan de eerste race worden waar ik ga uitvallen?? Ik zie het niet zitten maar zet door. Ik kijk wel hoe ver ik kom. Ineens komt Robert Jan Eggens naast me lopen en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg: kut! Last van mijn kuiten en ik heb het zwaar. Hij besluit even bij me te blijven. Hij praat op me in dat ik moet zorgen dat die pijn niet in mijn kop gaat zitten. Het is een mentaal dingetje. Hij zei: blijven eten en drinken en doorgaan. Hij zegt dat hij gedurende het stuk strand bij me blijft. Hij gaat bij het 15km punt uitstappen dus gebruikt zijn krachten om voor me te lopen en me uit de wind te houden. Hij zegt: eet je wel goed? Ik besluit het gelletje iets eerder te nemen, en dat is goed geweest. Het strand vreet zoveel energie. Het is een dun stukje strand waar je kunt lopen en het is telkens wegspringen voor de branding. De pijn in mijn kuiten verdwijnt! Maar de bovenbenen blijven zeuren, maar die kan ik aan. Eigen schuld, dikke bult! Voor we het strand afgaan komen we Bjorn nog tegen.

17904210_1476717555725516_8068120458164581661_n

Na het strand neem ik afscheid van Robert Jan en hij zegt dat hij me bij de finish gaat zien, ik heb mijn bedenkingen maar ik mag niet zo negatief denken van Robert Jan. Ik moet beloven dat ik finish! Nou, vooruit dan maar. Wat volgt is een heel fijn paadje door de bossen. Daar sluit ik aan bij een meneer met wie ik ook nog een fijn gesprekje heb. Wat loopt het daar fijn, lekker in het zonnetje door de bossen. Na het strand is dat een echt cadeautje. Ik weet dat er nog 5km strand aan komt en ik zie daar erg tegenop. Nadat ik in de bossen heb kunnen opladen maak ik me klaar voor nog een stuk strand. Gelukkig is daar Ton vd Berg en samen gaan we dat stukje strand trotseren. Het strand is korter dan het eerste stuk maar een stuk smaller. Het is nog meer wegspringen voor de branding. En weer word ik onzeker. Gaat dit me echt lukken?? Ik wil zo graag finishen.  Gelukkig is na 5km het einde eindelijk in zicht, en dat mocht ook wel want ik was er echt behoorlijk klaar mee! Na het stuk strand getracht mijn schoenen uit te kloppen, maar ik had het idee dat er maar weinig uit kwam. Het zand bleef fijn plakken aan de binnenkant. Het verzorgingspunt met mijn eerste achtergelaten spulletjes. Met wat tuckoekjes een slok cola en sportdrank, nog wat gelletjes in mijn zak gestopt en wat winegums in mijn mik gaan met die banaan. Nog een stuk door de duinen wind tegen. Ik sluit aan bij 2 heren. Het is nog even aanbikkelen voor de vuurtoren in zicht is. Als we nog 30km te gaan hebben had ik het idee dat ik qua tijd op 3.30 zat, ik kan er een paar minuten naast zitten. Ik denk: dat is mooi, want volgens mij heb ik nu practisch straks alleen maar asfalt en wind mee. Dus binnen de 7 uren moet lukken. Rond de 35km is het keerpunt en ik voel de wind in de rug, wat is dat aangenaam. Ik voel me sterk worden en zet iets aan. Dat is fijn zeg! Bas Huizinga loopt 2 etappes van de Estafette en komt naast me lopen. Dat loopt fijn. Ik krijg vleugels en durf nog iets te versnellen, dat mocht van Tiny en ik denk: zolang het goed gaat, gaat het goed! Ik loop een aantal kilometers op met Bas en het is erg gezellig. Op een gegeven moment zeg ik tegen Bas: ga maar hoor, je gaat iets te snel voor mij. Toch hou ik aardig het tempo erin. Ron Daalhuizen komt op mijn pad en we lopen gezellig samen op. We komen Niels nog tegen die ons vastlegt.

17951445_1476680915729180_3495701347749691834_n

Ron zegt op een gegeven moment: je loopt op dit moment je PR, je bent de 50km gepasseerd! Hoera!!! Na een kilometer zie ik het bordje 10km. Yes! Het einde is in zicht, nu is het aftellen. Die laatste kilometers zijn echt zooooo zwaar. Vooral de laatste 5, met veel heuvels en wind tegen, en het tempo daalt fors! Ik heb de pas er nog in, maar het tempo ligt er echt uit. Iemand die snel wandelt haalt me met gemak in. Het zand in mijn schoenen doet pijn en de pijn in mijn bovenbenen voel ik niet eens meer. Dit laatste stukje is mentaal zo zwaar…. Ik kan geen winegums meer zien dus ik gooi ze weg, dat laatste gelletje smaakt zo ontzettend goor en mierzoet. Bah! Niks is meer goed en ik kan geen einde zien. De borden tellen wel af, maar ik zie geen einde. Dan draai ik Den Burg in en zie de finish. Ik begin te huilen en laat me gaan. Iedereen juicht en applaudiseert. Ik doe een gek dansje want ik ben zooo blij!!

18010049_1476717582392180_6102559967084977416_n

Ik zie Jelmer en de kinderen en mijn moeder die foto’s maakt. Ik huil, ik lach en ik juich! I did it!!!

18010316_1476717595725512_6270772032630220975_n

Henri Thunnissen wacht me op  naast mijn man en kinderen. Hij feliciteert me: na de TaMarathon de zestig van Texel, ik mocht trots zijn zei hij!

18033055_1476690482394890_2007723440615990748_n

Eindelijk kan ik mijn man vasthouden. 17992357_1476736009057004_8252234753541859723_n

Mijn lieve gezin wat het niet altijd makkelijk heeft met mijn uit de hand gelopen hobby, staat er wel samen met mijn lieve mama. Bedankt lieve achterban. I love you! Zonder jullie had ik dit niet gekund!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/1683400380

TaMarathon 2017

Hier zit ik dan, 12 dagen na de TaMarathon, achter de computer om een blog te schrijven over mijn evenement. Ik vind het moeilijk om te reproduceren maar ik ga het toch proberen. Het idee ging in mijn hoofd zitten toen ik vernam dat Ronald Meijer, a.k.a Running Ronald zijn herinnering met zijn facebookvrienden deelde. Ronald had namelijk op de dag dat hij 42 jaar en 195 dagen was een MaRRathon georganiseerd. Ik wilde dat ook, maar het was mijn tijd nog niet. Het zaadje was wel geplant in mijn hoofd, als ik later groot ben…..

Ongeveer half januari 2016 dacht ik: als ik dit wil, moet ik nu zo langzamerhand wel actie gaan ondernemen. Ik had dit idee nog met niemand, behalve mijn gezin, gedeeld. Ik had net gepaaldanst en zat wat aan de bar te hangen met een goede vriend, Marchel. Ik denk ik spreek mijn idee hardop uit. Marchel werd laaiend enthousiast en we begonnen te brainstormen. Eigenlijk kwam meteen het idee eruit rollen dat we het aan een goed doel moeten koppelen, en gezien mijn medische verleden was de hersenstichting een logische stap.  Marchel vond het een geweldig idee en bood me aan om mij te steunen in  alles wat in zijn macht lag. Toen ik thuis kwam, drong het tot me door, het giet oan!!!

Ik had eigenlijk iemand nodig die overal aan dacht en organisatorische kwaliteiten bezat, ik kwam eigenlijk meteen uit bij Maaike Liekelema. Ik geloof dat ze er niet eens over hoefde na te denken en ze wilde me meteen helpen. Op dat moment waren we een team, we zouden dit samen doen, met op de achtergrond de helpende hand: Marchel.

Een vreemd jaar volgde, met veel afwachten. Muren waar we tegenaan liepen maar vooral heel veel lieve welwillende mensen die wilde helpen. Hartverwarmend kan ik wel zeggen. Het idee werd ontzettend goed ontvangen.  Omdat we veel moesten afwachten, vooral om vergunningen e.d. stonden we ook heel vaak en heel lang stil in de voorbereidingen. Wel kregen we vanuit alle hoeken belangstellende vragen en aanbiedingen, maar omdat we nog moesten afwachten op verschillende partijen moesten we even wachten voordat we verder konden…

Toen we eenmaal de laatste goedkeuring binnen hadden konden we los! Het ging als een trein, de inschrijvingen, sponsors en maatjes stroomden binnen. Voordat we het wisten hadden we al meer dan €1000,- opgehaald. Ongelooflijk!

Maaike en ik gingen als een trein! Maaike zorgde steeds voor een puntsgewijs draaiboek, en samen zorgden we ervoor dat alle taken werden ingevuld en afgewerkt. We zijn een superteam! Het ging allemaal geweldig! We zeiden vaak gekscherend tegen elkaar: het gaat eigenlijk te goed, wanneer zal het mis gaan? Maar het ging niet mis. Intussen maakte ik me natuurlijk wel zorgen, is het echt goed? Is alles gedekt? Stel dat er te weinig is, stel dat…..

Intussen is het de dag voor de TaMarathon. De laatste dag voordat het losbarst. Ik heb pijn in mijn keel. Ik sta te stuiteren van opwinding maar die keelpijn zit me dwars. De route moet nog worden uitgezet, eigenlijk wil ik gewoon op bed liggen en uitrusten voor morgen, hopelijk red ik het voor morgen… Samen met mijn lieve moedertje zet ik de route uit.

 

Na de route te hebben uitgezet probeer ik in de relaxstand te komen, maar dat lukt niet echt. Ik kan de slaap niet echt vatten maar probeer toch enigszins te rusten. Na een slapeloze nacht met keelpijn ben ik blij dat ik geen koorts heb. Ik kan dus gewoon lopen!  Lennon zwaai ik eerst uit want hij heeft een oefenwedstrijd. Daarna ga ik richting het squashcentre  daar wachten Maaike en Wiebe me al op met koffie! We hebben even een moment voor onszelf om te zenuwpezen.  Langzaam komt iedereen binnendruppelen, vrijwilligers en deelnemers. Ik verwelkom iedereen en geef een ieder het felbegeerde TaMarathon T-shirt. Er heerst een gemoedelijke sfeer, iedereen is blij en vriendelijk. Allemaal lieve mensen. Niet alleen deelnemers en vrijwilligers stromen binnen, ook belangstellenden, waaronder mijn lieve vrienden maar ook pers en de wethouder  komen dit evenement aanschouwen. Rondstreeks 11.30 doet Jos van der Horst een welkomspraatje voor iedereen. tamarathon-19

Daarna begint de tijd te dringen en om 11.50 geeft Chris Jaasma aan dat het bijna tijd is en vraagt om iedereen naar buiten te begeven. Het zonnetje schijnt en iedereen is blij! Voor de start nog snel een groepsfoto:

tamarathon-25

En dan de start

tamarathon-27

tamarathon-29

We zijn gestart! Nog voor we Drachten uit zijn is de zon helaas vertrokken achter een grijs wolkendek. Gelukkig staat daar vlakvoor we Drachten verlaten een verzorgingspost.

tamarathon-35

Warme, lieve mensen met koffie, thee, water, AA, fruit, tuckoekjes en winegums. Vooral koffie en thee werd goed ontvangen. Na een korte stop gaat de tocht weer verder, Drachten uit, en richting Opeinde. Als we Opeinde verlaten komen we op de kale vlakte rond de Leyen. De koude oostenwind houdt ons gezelschap. De omgeving is prachtig alleen de wind is best vermoeiend. Wat ben ik blij met mijn buff die ik voor mijn mond en nek heb. Rond de 13 kilometer staat de volgende verzorgingspost. Ik vind de thee wel heel erg fijn. De groep begint een klein beetje uit elkaar te rekken. Jan Zondag begint het zwaar te krijgen. Hij wil eigenlijk niet opgeven en hinkt op de gedachten of te stoppen of door te gaan. Hij houdt het toch vol tot halverwege de marathon maar moet dan helaas stoppen. Klaas neemt hem mee in zijn busje en de rest gaat verder.

tamarathon-74

De verzorgingsposten zorgen naast versnaperingen ook dat de groep weer een beetje bij elkaar blijft. Want zeker op zulke lange afstanden merk je dat het verschil tussen de lopers groter wordt. Maar ik moet zeggen dat het bij elkaar blijven aardig lukt. Zeker doordat mijn dierbare trainer Tiny de ‘sterkere’ lopers om te vegen. Dat betekent dat de voorste lopers naar achteren lopen om zo de groep bij elkaar te houden. Eenmaal in Drachten moeten we nog een lus maken door Beetsterzwaag en Boornbergum om de TaMarathon vol te maken. In Drachten besluit Dick Pluim dat hij die extra lus niet kan volmaken en rent door naar het Squash Centre. Via zijn Garmin kan hij de weg terugvinden.  Maar voordat we Drachten verlaten hebben we nog een verzorgingspost.

tamarathon-88

tamarathon-89

Nog 14 kilometer te gaan. Het laatste stuk is tevens ook het zwaarst. De slinger deelnemers wordt langer en er wordt af en toe nog ‘geveegd’ maar we blijven bij elkaar en dat is mooi.

tamarathon-92

tamarathon-98

Als we Beetsterzwaag uitlopen hoor ik Carlo roepen: er is een fietser gevallen. Ik denk: oh jee maar ik loop door. Later hoor ik van mijn schoonvader dat de valler mijn moeder is. Hij verzekert mij dat het goed gaat en dat ik gewoon door moet lopen. Bij de volgende verzorgingspost zie ik mijn moeder alweer fietsen. Ik knuffel haar en vraag hoe het met haar gaat en ze zegt dat het goed gaat.

Laatste stuk richting Boornbergum. De wind is gemeen en ik krijg het kouder en zwaarder. Tiny en Wendelien merken dit op en blijven bij me.

Nog een laatste stop en daarna nog een 2 of 3 kilometer te gaan. Adriana  die vandaag haar eerste marathon loopt heeft het enorm zwaar, ik geef haar nog even een peptalk en ze herpakt zich en we gaan weer op pad. Nog een klein stukje! Als we Drachten binnenkomen word ik tijdens het lopen geinterviewd door Fokke Wester.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FDrachtsterCourant%2Fvideos%2F1571776299517796%2F&show_text=0&width=560

Voor de fietsbrug verzamelen we allemaal tot we compleet zijn en gaan als groep helden over de fietsbrug. Daar staan een tiental mensen ons op te wachten in de kou. Het is inmiddels gaan sneeuwen en we worden als helden ontvangen. Zo mooi!

tamarathon-150

Bij de finish stonden nog meer belangstellenden waaronder de ambassadrice van de hersenstichting noord Nederland.

tamarathon-169

Na veel warme knuffels en felicitaties vond ik het toch wel koud worden. Binnen stond een warme maaltijd van Marc  en Rutger op ons te wachten. Voor de verkleumde deelnemers was de sauna aangezet waarvan gretig gebruik werd gemaakt.

Het was fijn om met iedereen na te kletsen over de barre tocht!  En natuurlijk was er ook gelegenheid tot bekendmaking van het eindbedrag.

tamarathon-173

Boven verwachting! Wie had dit ooit verwacht??? Dat een klein idee, een zaadje in mijn hoofd tot zo’n mooi bedrag voor de hersenstichting zou uitlopen??

Ik ben zo waanzinnig trots op Maaike en mij, zonder haar was dit mij niet gelukt. Zonder jullie was dit niet gelukt! Iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen aan dit evenement heeft er voor gezorgd dat ik niet alleen een fantastische ervaring heb opgedaan maar ook dat er zoveel geld is binnengehaald voor de hersenstichting! Ik heb niet iedereen genoemd maar ik spreek je wel aan! Bedankt dat jij een onderdeel was van de TaMarathon. Mijn droom is uitgekomen! Dank jullie wel!

Nadat de TaMarathon was gelopen, zijn Maaike en ik ziek geworden. Allebei! We lagen flink in de lappenmand en we waren compleet uit het veld geslagen. Maar nog nooit ben ik met zo’n fijn en trots gevoel ziek geweest. Dit moment pakt niemand me meer af!

Ruim een week na dato, hebben we het geld overgemaakt naar de hersenstichting. In die week tijd is het bedrag nog iets opgelopen.

16684026_1000671593396799_4481278559342776466_n

Ik weet zeker dat er ooit nog eens een keer zoiets komt, TaMarathon is te mooi om het eenmalig te laten. Ik weet niet wanneer, maar dat er een tweede komt durf ik bijna wel te zeggen. Wordt vervolgd….

Zeeuwse Kustmarathon, de mooiste en de zwaarste

We weten niet meer hoe het gegaan is, maar we hadden een date. Carlo en ik. We zouden samen de Zeeuwse Kustmarathon samen lopen. Online waren we elkaar al aan het klieren hier en daar. Maar onder de streep heb ik hem toegezegd: Carlo, ik beloof je: ik start met je en ik finish ook met je!

Omdat Zeeland nou niet om de hoek is had ik het plan om samen met mijn moeder en mijn beste vriendinnetje Maaike de dag daarvoor al af te reizen naar het Zeeuwse Land. Mijn moeder had een hotelletje geregeld. We hadden vrijdags mooi snel heen gereden en het hotel was zo gevonden. Wat een leuk hotelletje! Zomerlust. Heel erg vriendelijk en huiselijke binnenkomst en mooie schone nette kamers.

We hadden door het reizen best honger gekregen dus niet lang daarna gingen we Zoutelande in voor een heerlijke maaltijd.

zeeuwsekust15Na de heerlijke maaltijd zijn we vrij vroeg gaan slapen, we waren alledrie best moe van de reis. Ik geloof dat we voor 22.30 al sliepen. Het was pas 7.30, de volgende ochtend dat ik wakker werd. Een goeie nacht geslapen dus! Helemaal uitgerust en met een goed ontbijt gingen we richting Zoutelande waar ik werd opgepikt door de zus van Chris. Of ik een half uurtje eerder wilde komen. Nou dat begon goed. hahahaha. Na een beetje een rommelig afscheid met mijn moeder en Maaike gingen we richting Burgh-Haamstede. Aldaar trof ik weer allemaal bekende gezichten, waaronder mijn eigenste trainert Tiny.

zeeuwsekust9

Ik kreeg zo tussen neus en lippen even een veer in mijn reet gedouwd. Dat ik zo goed aan het trainen was en dat hij zo onwaarschijnlijk trots op mij was. Dat vond ik lief, ik zei hem dat door zijn trainingen het allemaal vanzelf ging. Ik hoefde er voor mijn gevoel weinig voor te doen. Lijfelijk natuurlijk wel keihard werken, maar ik doe het allemaal met plezier! En de mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dat meen.

We gingen na alles ingepakt en klaargemaakt, geplast en gepoept te hebben richting de start. In de drukte van de menigte raakten we al gauw de meesten uit het oog. Gelukkig kon ik die lange goed in de gaten houden. Die verlies je niet snel uit het oog.

zeeuwsekust10

En hij mij trouwens ook niet met mijn schitterende shirt! Daar zou hij nog wel achterkomen. Meteen na het startschot gingen we op draf. Het liep in het begin zoals altijd hutje mutje. En ik geloof dat we nog geen kilometer verder waren of we hadden al drie keer gehoord vanaf de kant: hup Feyenoord!!!  Jullie moeten weten dat Carlo als het om voetbal gaat een Ajacied is!  Ik had hem beloofd bij hem te blijven, waarom zou ik het dan niet gezellig maken toch??? Ik kreeg vervolgens : bloedhond naar mijn hoofd geslingerd van mijn beste kameraad.

We liepen echt heerlijk en het ging super. We liepen mooi rustig tempo en we zaten allebei lekker in ons vel. Het eerste stukje strand was best te doen. Onderweg nog een paar keer John en Ans tegengekomen. Die als trouwe supporters ons voorzagen van een natje en een droogje. John die overigens die dag Abraham zag, maar toch ons wilde aanmoedigen. Wat een lieve mensen zijn dat toch!!! Vlak voor we de tweede keer het strand op gingen waarschuwde Carlo me al dat dat tweede stuk strand een dingetje zou zijn. We zagen John en Ans nog even en daar gingen we. Mul mul en nog eens mul. Het was hoogwater dus dat mulle zand was niet in te hardlopen. Toch maar naar de branding waar je telkens werd overspoeld door de golven die tot over je enkels kwamen met de nodige korrels zand.  Het is soms zo moeilijk te bepalen wat dan wijsheid is, ga je voor het mulle zand of ga je voor de branding??

zeeuwsekust11

Bij de branding schoot ik als een klein kind steeds in de lach, omdat het water er steeds aan kwam. Ik zei tegen Carlo: ik krijg de giechels en ik lijk net een klein kind.  We konden dit niet meer volhouden. Ik ook niet. Carlo kreeg het ontzettend zwaar en we besloten te wandelen. Hoe verder we kwamen hoe meer mensen we zagen te wandelen. Dit hield niemand vol. Te bedenken dat dit stuk strand zo’n 6 kilometer betrof. Er kwam werkelijkwaar geen eind aan dat k*tzand.

zeeuwsekust14

Eenmaal van het strand af hebben we eerst onze schoenen verlost van een paar kilo zand. Maar helemaal kom je er niet vanaf helaas. We pakten de pas weer op maar Carlo had een klap gehad van het strand. Hij had meer tijd nodig te herstellen. Hij zei tegen mij: ga jij maar hoor. Ik wilde daar niks van weten. Ik zei: zolang ik je niet hoef te tillen en zolang we binnen de 6 uur finishen, want ik wil die medaille, blijf ik bij je!

De tweede helft van de marathon was wel zo prachtig!!! Zoveel mooie klimmen. Telkens als we weer een klimmetje moesten maken vond ik het fijn om die even lekker op snelheid te doen zodat ik boven kon genieten van het prachtige uitzicht. Tijd was niet belangrijk. Dit was gewoon een prachtige marathon. Prachtige duinen!! Dit was echt genieten!

Voor het laatste stukje kregen we nog een slok cola van John en Ans en winegums. Had ik al gezegd dat jullie van goud zijn???

Carlo zag uit naar de doedelzakken want daar stond zijn maat Anne met een potje bier!!  En van verre zag hij ons al aankomen en riep naar Carlo met het biertje in zijn had.  En ja hoor:

zeeuwsekust3

Gelukkig liet hij nog een slokje over voor mij. De laatste paar 100 meter

zeeuwsekust

zeeuwsekust7

Laatste stukje over de dijk, de dijk af en naar de finish. Ik pak Carlo zijn hand en daar gaan we!

zeeuwsekust5

Mandy, een goeie vriendin vangt me op, en ineens krijg ik een microfoon in mijn mik gedouwd. Over mijn Feyenoordshirt, over mijn kuiten en over mijn tattoo. Slecht verhaal, en veel te moe.

zeeuwsekust6

Het zit er op, we hebben er 5 uur en 20 minuten over gedaan. Een persoonlijk record, want ik heb nog nooit zo lang achter elkaar gelopen.

zeeuwsekust4

Ik heb totaal geen spijt dat ik bij je ben blijven hangen lange!!  Ik heb een supertijd met je gehad ondanks dat we hebben afgezien. Het was me een waar genoegen. Ik ben trots op je, op je doorzettingsvermogen. Want je had het loeizwaar.

Garmin

x Tamara.

 

De Slachte Marathon 4-6-2016

Op zaterdag 4 juni 2016 had ik de afspraak gemaakt met mijzelf en met mijn moeder. We zouden de Slachte Marathon lopen. Het was wel een rare datum, het was namelijk de sterfdag van mijn vader wie in 2013 het leven liet. Toch wilden we er beiden voor gaan en we schreven ook in. Snel opperde Tiny dat hij een leuk gezelschap wilde vormen om gezamelijk de ruim 42 kilometer te gaan draven! Mijn moeder zou hem overigens wandelen. Waar ik overigens ontiegelijk veel bewondering voor heb. Ik ben in ruim 4 uren klaar terwijl mijn moeder het dubbele aan tijd kwijt is.

slachte1

Onze start zou om 6.30 uur plaats vinden. Opzich valt het wel mee, maar als je terugrekent moet je toch eigenlijk best wel vroeg uit de veren. Dus om 3.00 (ja je leest het goed!) stond mijn wekker gezet. Het vroeg naar bed gaan ging hem niet worden dus ik lag toch om 22.30 plat. Uiteindelijk sliep ik denk ik rond 0.00, na eerst anderhalf uur plafonddienst. Toen de wekker ging stond ik wel vrij gemakkelijk naast mijn bed. 2 koppen koffie en een smoothie moest ik naar binnenproppen. Ik heb ook nog een paar ballonnen opgeblazen want mijn chauffeur: Daniël Ypma was deze bijzondere dag ook jarig! Hij was ook behoorlijk verrast toen ik om 4.00 ’s ochtends hem met ballonnen en een verjaardagsknuffel begroette. We reden vrij vlot naar Raerd, aldaar kwamen we wel in een file met mededravers terrecht. En dat op de vroege ochtend. Wat doen al die mensen daar op de vroege ochtend zou je denken. Doordat het zo geregend had de avond ervoor was heel het parkeerterrein en grote drassige bende geworden. Ze moesten het veld bedekken met allemaal platen voor de auto’s. Vandaar dat het zo lang duurde.

Daniël en ik zaten ook meteen in de goede bus. Want de buschauffeur nam eerst een verkeerde afslag en daarbij vond hij het ook moeilijk om te schakelen. Ik was natuurlijk ook best wel een beetje zenuwachtig dus ik kon dat er allemaal niet bij hebben die spanningen. Bij de start aangekomen zag ik Tiny al vrij snel. Ik moest alleen nog heel nodig plassen. Maar daar stond een gigantische rij voor de wc’s en de start kon ook elk moment beginnen dus ik stap uit de rij en ga om het hoekje van de loods wel zitten. Als marathonloopster verlies je op een bepaald moment al je gene en je zit allemaal in hetzelfde schuitje. Als je moet, dan moet je! En dat lucht op!! Daarna ga ik snel naar mijn gezelschap en wachten we op het startschot!!

Ook misschien wel leuk om te vertellen. Omdat het mijn vaders sterfdag was, leek het me mooi om op die dag mijn vaders Sparta shirt aan te doen. Wat zal hij trots zijn!! Het shirt was veel te groot en ontzettend warm, maar ik deed het met liefde. Ik wist waar ik het voor deed!

Een paar minuten na half zeven ging het startschot. We moesten eerst door een schuur om vervolgens over de startmatten te gaan! Daar gingen we, Tiny, Jos, Kitty. Wendelien en ik! Een leuk groepje rond om Tiny! Onze trainer! Al snel waren we Wendelien kwijt die als een speer ging. Wij bleven hangen op rond 6,10 per kilometer. Dat vond Tiny een mooi tempo. Het liep echt vanaf het begin  al lekker. Onderweg kwam ik John de Boer nog tegen die met zijn selfiestick in de weer.  Alhoewel ik net geplast had voelde ik toch weer dat ik weer moest. Soms word ik niet goed van mezelf. Vaak gaat het gevoel wel weer weg maar dat ging deze keer niet gebeuren. Dus zodra ik een dixie zag ben ik even snel gegaan. Dat lucht op zeg!! Tiny wachtte me nog op, en heel snel hadden we de groep weer opgezocht. Wat een mensen al zo ’s ochtends vroeg. Onvoorstelbaar! Al vrij vroeg in het begin hadden we de hoge brug. Daar stond een file voor omdat je stapsvoets op en af van de brug moest. Vooral het af schijnt erg glad te zijn.

slachte2

Rond 20km moeten we Jos laten gaan, hij houdt het tempo niet vol. Dat geeft niet, het is ook warm. Ik krijg hardverwarmende reacties op mijn sparta shirt. Niemand heeft natuurlijk in de gaten waarom ik het draag maar elke keer als ik SPARTA hoor steek ik mijn hand in de lucht! (voor jou papa!)

slachte3

Na 25 km komen we Wendelien tegen. Wendelien heeft het zwaar. We lopen een tijdje op en ineens schiet ze in de berm. Ze moet overgeven. Ik heb het zo met haar te doen. Maar wat doe je eraan? Het voelt niet goed, maar toch loop je door. Ze wordt wel opgevangen, en jij moet door. Rond 28 kilometer halen we Dick Pluim in die rent onder de naam Esther. Hij besloot last minute nog even een marathon te lopen. Wat ik waanzinnig knap vind! Hij zegt rustig aan te doen en de marathon gewoon gaat uitlopen, op karakter!  Daar staat Andrina ineens aan de kant! Daar krijg ik energie van! Inmiddels zijn Tiny en ik alleen nog over. Kitty heeft een tandje terug gedaan en loopt samen met Mettje verder.

slachte4slachte5slachte6slachte7

Doordat ik Andrina zag, was ik ongemerkt gaan versnellen. Tiny sluit trouw aan en doet alsof zijn neus bloed. We lopen zo een tijdje zwijgzaam naast elkaar. Ik merk aan mijn hartslag dat ik iets te hard ga. Voorzichtig zeg ik tegen Tiny: van mij mogen we wel een beetje langzamer lopen hoor?? Zegt Tiny droog: wat ben ik blij dat je dat zegt!! Dus we gaan weer een stapje terug. En dat loopt een stuk ontspannender. Het is ook bloedheet! Ik benut de drankposten ook goed, die na de 20km om de 2en een halve kilometer zijn. Echt chapeau voor de organisatie! Rond de 35 kilometer komen we Robert Jan tegen, die heeft het ook zwaar en loopt hem op karakter uit. Zijn hartslag is ook torenhoog!  Tiny houdt het tempo op een gegeven moment ook niet meer vol en zegt te moeten wandelen. Hij sommeert mij lekker door te lopen, dus dat doe ik maar braaf. Samen met Robert Jan, maar hem moet ik ook loslaten en het laatste stuk moet ik echt alleen afmaken. Ik zie steeds meer mensen wandelen. Het is echt bloedheet, maar ik draaf door. Op een gegeven moment zie ik een F.C. Heerenveen shirt. Ik versnel even en zeg: ik haal je even in, vind  je niet erg he??? Hij: eigenlijk wel, maar ik kan je niet bijhouden helaas. hahahaha.

De laatste kilometers duren lang, heel erg lang!! Het is best zwaar in je eentje, dat laatste stukje. Eindelijk is daar Raerd!! Euforie all over!! Nog even een high five met Froukje die in de laatste bocht staat.  Ik steek beide handen in de lucht en richt me tot de hemel, deze is voor jou papa!

slachte8

Over de finishlijn word ik overmand door emoties, mijn adem zit hoog en een aardige jonge man haalt me naar de kant, vraagt hoe het met me gaat. Ik wil antwoord geven maar ik kom niet uit mijn woorden omdat ik niet weet hoe ik moet ademen. Hij legt een koude spons in mijn nek en geeft me wat zoet drinken. Eenmaal bekomen leg ik hem uit waarom ik zo emotioneel was en bedank hem vriendelijk voor zijn goede zorgen.

10 minuten later dan ik komt mijn trainer ook binnen. Hij had last van kramp, hij had het ontzettend zwaar. Het was ook een ware veldslag.  Ik trakteer hem op een kopje koffie en we kletsen nog wat.

slachte9

Niet lang daarna gaat Tiny huiswaards, hij moet nog helemaal naar Brabant reizen. In oktober gaan we elkaar weer zien, tijdens ons volgende avontuur de Zeeuwse Kustmarathon.

Dank je wel lieve Tiny, ik ben zo blij met jou als trainer. Je haalt het beste in mij naar boven!

Als Daniël is gefinisht, wil hij nog even wachten tot zijn vader, die zijn marathon debuut maakt, over de finishlijn is. Samen met zijn moeder zien we hem finishen! Hij heeft de limiet niet gehaald maar hij krijgt gelukkig wel een blokje!!

slachte11slachte10slachte12

Mijn moeder is ook gefinisht samen met haar vriendin Alie!

 

Marathon Rotterdam 2016

Zondag, 10 April 2016. Net als voorgaande jaren mocht ik weer bij mijn lieve familie logeren. Altijd weer thuis komen. De marathon van Rotterdam 2016 is mijn vierde keer in deze mooie stad. Elk jaar is hij weer speciaal, elk jaar probeer ik weer een PR te halen. Zo ook dit jaar. Ik was zo scherp als wat en had er goed voor getraind. De schema’s van Tiny werkte ik met gemak en vooral veel plezier af. Vantevoren al een plan van aanpak besproken met Tiny. Ik was hongerig en droomde stiekem van een sub3.50. Dat vond Tiny nog een beetje te vroeg, en ik ben achteraf blij dat hij me dat heeft gezegd. We zouden voor een 3.55 gaan.

Die ochtend was ik ruim op tijd bij het Doelwater. Alleen sterfde ik van de zenuwen en ik kreeg het daardoor erg koud. Gelukkig kwamen al snel bekenden aldaar, maar ik heb het niet meer warm gekregen tot aan het startschot.

Ik zat helaas in wave 3. Dat vond ik wel jammer want ik had aangegeven dat ik tussen 3.30 en 4.00 wilde finishen. Dus dat was nog wel even koukleumen in het startvak maar gelukkig werd ik wel een heel klein beetje warm van Lee Towers. Elk jaar moet ik dan een beetje huilen.

Na de tweede wave ging de poncho uit en toen het startschot voor mij eenmaal had geklonken viel de spanning van me af. Maar wat was het druk op het parcours. Ik moest weer keihard werken om mijn pace te halen. Ik ging voor 5.30 dan had ik een kleine buffer. (afspraak met Tiny was 5.34) . Ik zag aan de overkant nog Rinus en Linda lopen. Natuurlijk even geroepen en gezwaaid!  En toen de Erasmusbrug op. Ik had nog niet eens benoemd dat we prachtig weer hadden. Ik had een tshirt aan maar ik had net zo goed een tankop aan kunnen doen, maar dat boeide niet meer. Ik was onderweg! Toen we de brug over waren kwam ik Wojslaw Rubisz nog tegen. Iemand die ik tot dan toe alleen van Facebook kende. Maar door zijn karakterestieke uiterlijk herkende ik hem meteen. Hij liep niet mee maar liep half mee om foto’s van de hazen Rinus en Linda te maken. Hij nam van mij ook nog een foto.

12933105_1134918183238790_3605486665498041108_n

Hij liep een tijdje met me mee en toen ging hij weer snel naar Rinus en Linda. De 2 wegen kwamen samen en de weg werd smaller. Ook kwam er een waterpost aan, het werd weer hutje mutje. Ik nam mijn eerste gelletje. Mijn horloge lag achter op schema en dat bleef hij. Elke keer als mijn horloge een kilometer had afgetikt, duurde het nog even voordat het officiële kilometerbordje verscheen. Ik had het idee dat dat alleen maar erger werd. Dat was lastig rekenen voor mij en bovendien liep ik telkens achter de feiten aan. Ik besloot mijn buffertje aan te houden, althans dat probeerde ik. Ik vond het lastig gaten in te duiken en ruimte te zoeken om in te halen. Maar ik deed het wel. Elke keer was ik aan het rekenen, nu moet ik de volgende 5 kilometer ongeveer 27 minuten over doen. Dat rekenen leidde me ook een beetje af. Onderweg kwam ik Ubing ook nog tegen, die stond bij een wisselpost. (ongeveer bij de 10kilometer als ik het goed heb)
12974469_1183230635021331_5159872202605731706_n

Hij maakte nog even een razendsnelle foto van me, maar omdat ik hem ook nog nooit in het echt had gezien en ik toch wel een speciale band met hem heb, besloot ik toch nog even een razendsnelle en fijne knuffel bij hem te scoren. Ik kon dat niet laten liggen. En hup, snel weer door. Een paar dagen voor de marathon begon mijn knie een klein beetje vervelend te doen. Ik dacht gelijk al: het zullen de zenuwen wel zijn, nog nooit last van die knie, en nu ineens in de rust gaat ie vervelend doen. PMS (Pre Marathon Stress) Maar mijn knie liet me tijdens de marathon niet met rust. Hij deed weliswaar geen pijn maar hij was wel constant aanwezig. Alsof hij elke keer een middelvinger naar me opstak. Ik probeerde het zo goed en zo kwaad als het kon te negeren. Zolang het geen pijn doet of zolang het me niet belemmert ga ik door! Af en toe een steekje in mijn zij, maar dat negeerde ik ook. Ik at en dronk op de afgesproken tijden. Tussendoor waren er ook extra sponsposten. Dat was wel heel erg fijn. Lekker wat fris water over me heen. Geen overbodige luxe met dit weer. Onderweg ook nog een paar keer John en Ans langs de kant gezien die aanmoedigden en foto’s maakten. Altijd fijn want daar krijg je energie van!

Bij het 20 kilometerpunt nog uitgekeken naar Sharon, want die zou vanaf dat punt een kwart rennen. Helaas heb ik haar niet kunnen spotten. Ik had het gevoel dat ik aardig op schema lag, alleen vond ik het lastig inschatten omdat mijn horloge zo achterliep. Ik deed mijn best om op tempo te blijven. Onderweg richting de Erasmusbrug kwam ik Ria Lasscher nog tegen, collega, ze had erg veel last van de warmte en besloot wat rustiger aan te doen. Heb haar even succes gewenst en ben doorgegaan. Die Erasmusbrug was erg zwaar maar die mensen die erop stonden om je aan te moedigen maakte het iets meer draaglijk. Ik zag op een gegeven moment dat de tunnel met de trommels eraan kwam. Elk jaar krijg ik weer kippenvel als ik daaronder door loop. Ik besloot om te proberen het geheel te filmen. En het is gelukt!

Zo’n magisch moment!! Daar krijg je energie van!

Vlakvoor de kubuswoningen hoorde ik iemand mijn naam roepen, was het Soraya met haar zoontje Kyo! Ik was zo in trance dat ik dat even moest verwerken, maar het kwam uiteindelijk goed. hahahaha. Thnx Sor!! En dan op naar het Kralingse Plas. Op de weg ernaar toe is het zoals elk jaar een drukte van belang. En daar stond zoals de 2 keer daarvoor Ronald Meijer! Hij liep nog een tijdje mee en vroeg hoe het ging. Ik zei dat ik het zwaar had maar dat ik voor een PR ging dus dat het ook niet anders dan zwaar kon zijn. Hij maakte snel een foto en weg was ik.

12985354_10209107757914362_164220564462937585_n

Het Kralingse Bos was gezellig druk! Ik heb nog een tijdje met een meisje gekletst die een kwart mee liep en er zo van genoot!  Ik moedigde haar aan en zei mij en ik ging weer verder. De pijntjes komen langzaam om de hoek kijken. Mijn knie wordt iets aanweziger en vraagt aandacht. Ook ligt kramp op de loer dus ik probeer mijn voet zo goed mogelijk af te wikkelen. Bovenbenen zeuren en ik krijg pijn in mijn zij. Ik neem mijn laatste gelletje, alleen duurt het nog even voordat ik een waterpost zie. Dat is jammer. Ik krijg wel wat aangeboden maar daar zit zoutoplossing in zeggen ze, en dat durf ik niet aan, ik wacht wel even tot de waterpost. Onderweg zie ik nog een bekende Dennis, en die stuurt me later ook nog wat foto’s

12974297_1134999846563957_7148088674412781878_n13000145_1134999859897289_2182125822180513296_n

Ik loop het Kralingse Bos uit en daar zie ik een groot videoscherm. Zou ik iets zien?? Maar nee, helaas. Later hoor ik dat mijn lieve vriendinnetje Maaike wel een leuk fimpje had gemaakt en die heb ik achteraf gelukkig wel gezien. De laatste loodjes, alles doet pijn. Ik merk dat ik niet meer het tempo kan volhouden. Dat is niet erg. Ik ben ook klaar met rekenen. Sub4 haal ik makkelijk. PR hoop ik op!

Ik zie John de Boer ineens staan in het midden van het parcours en die pept me nog even op. Wat een heerlijke oppepper.

Het allerlaatste stukje. Ik zie Bjorn Parree nog onderweg. Hij schiet een plaatje van me.

bjorn

Ik draai de Coolsingel op. Ik juich luid! (terwijl ik dit tik stromen de tranen over mijn wangen) Nog 500 meter. Sub3.55 is niet belangrijk, ik ga hier van genieten en ik steek mijn handen in de lucht!!! Ik ben zo blij, ik heb het gehaald! Ik geniet met volle teugen!!! Ik kan niet stoppen met lachen!! Op het laatst pers ik er nog een sprintje uit en ik stop de klok. Geen sub 3.55. Ruim een halve minuut eroverheen. Maar who gives a fuck! I did it. Ik ben apetrots en ik heb het maar weer gedaan. Een PR in de pocket. Ondanks het gevecht heb ik intens genoten, van het publiek, van de medelopers, van de vrijwilligers, van het weer en van mezelf! Deze pakt niemand me meer af!!

FcertA4.tmpl-F726-IJP1

looptijden

Berenloop 8 november 2015

De Berenloop 2015, een loop waar ik me in een opwelling op heb ingeschreven. Linda en Rinus vroegen of ik hem weer met hun wilde lopen en heb me toen meteen ingeschreven. Achteraf heb ik me iets te snel in geschreven want uiteindelijk konden Linda en Rinus beiden niet. Wat opzich niet erg was hoor. Ik ga gewoon alleen was het plan! Want dat kan ik namelijk. Ik bestel bootkaartjes en besluit de boottijden scherp te nemen omdat ik (in mijn eentje) niet te lang op het eiland wil rond zwerven nadat ik de marathon had gelopen. Natuurlijk ben ik in feite nooit alleen met al die bekende loopmaatjes in de buurt, maar ik wilde ook graag op tijd bij mijn geliefden zijn want vorig jaar kwam ik laat op de avond pas thuis, toen iedereen al op bed lag en dat vond ik niet zo gezellig. Vandaar dat ik vol goede moed, de terugreis om 17.30 had besteld. Ik twijfelde later toch nog wel heel sterk, want stel dat er wat gebeurt? Stel ik loop die marathon niet zo soepel en kom pas na 5 uren over de finish??? Terwijl ik op de boot richting Terschelling zat heb ik met Andrina geregeld dat ik haar snelbootticket van 20.15 mocht hebben omdat zij op het laatste niet meer heen ging. Dat is fijn, een backup plan.

De heenreis ging voorspoedig. En ik kwam mooi op tijd aan. Ik heb me onder de Brandaris snel verkleed, want kleedruimtes waren nergens te vinden. Daar trof ik Katia aan, en Lititoua (sorry als ik het verkeerd schrijf). Later zag ik nog Leona en haar echtgenoot en Nancy, John en Ronald. Ook maakte ik kennis met Frank die zijn 50e marathon liep en als startnummer 50 had. Dat is leuk! Het was mooi weer toen ik aankwam op Terschelling maar de wolken trokken steeds meer aan. Ik besloot toch een shirtje met lange mouwen onder mijn t shirt te doen. Achteraf geen onverstandige keuze geweest want ik kreeg het de laatste kilometers toch wel best koud. Toen ik mijn tas had weggebracht nog een paar foto momentjes onder de Brandaris

skylge

En hup naar het startvak. We vertrokken en zoals elk begin van de loop is het dringen en zoeken naar de juiste flow. Het ging best aardig. Ik begon lekker rustig,  zo rond de 6.00 per kilometer (10km per uur) Iedereen raasde me voorbij maar ik bleef mijn eigen plan houden. Na 5 kilometer mijn eerste sis gelletje. En een bekertje water bij de verzorgpost. Wat een heerlijk publiek op Terschelling, allemaal knuffelbeertjes langs de kant en enthousiaste mensen. Vrij in het begin loop ik half achter een meisje met prachtig haar. Ik wilde net een opmerking maken over haar haar zie ik dat ze een staartje heeft ingedaan. Met die wind in haar rug kreeg ze last van haar in haar gezicht en dat vond ze vervelend. We raakte aan de praat en we liepen ongeveer hetzelfde tempo. Willemijn liep haar eerste marathon en het was gezellig lopen samen. We hadden een mooi constant tempo en gezellige praatjes. We genoten van de natuur en het publiek. Rond een kilometer of 16, 17 merk ik dat ik iets harder wil en Willemijn geeft aan het tempo iets te willen laten zakken. We gaan allebei onze eigen weg, maar niet nadat we gegevens hebben uitgewisseld en een selfie van ons hebben gemaakt.

skylge2

Vanaf dat moment gaat het hard voor mij. Ik versnel iets maar ik merk aan mezelf dat ik nog niet helemaal los durf te gaan. De inhaalslag is voor mij begonnen, vanaf dat moment is er niemand meer die mij heeft ingehaald. Ik weet dat het strand er aan komt. Vanaf 18 kilometer krijg ik wind tegen. Dat vind ik niet erg, ik ga gewoon door. Intussen eet (lees gelletjes)en drink ik bij de verzorgingsposten. Vlak voor ik bij Midsland omhoog ga het strand op pak ik bij de verzorgingspost een stuk ontbijtkoek want ik merk dat ik energie nodig heb. Die klim is zwaar maar ik zet door. Het strand op en lekker tegen de wind in bikkelen. De snelheid gaat iets achteruit maar ik stamp lekker door. Het is maar een paar kilometer.  Vlak voor ik het ellendige stuk op (mul zand) moet neem ik nog een gelletje (dubbele espresso) Ik word aan alle kanten toegeschreeuwd, kom op, doorgaan, kleine stapjes, doorgaan. Ik doe wat er gezegd wordt en stamp zo naar boven. Eenmaal boven neem ik nog een glaasje cola en vervolg mijn weg weer naar de Long way. Ik heb mijn snelheid weer te pakken en haal de ene na de andere weer in. De complimenten vliegen om mijn oren. Wat loop je soepel! Heb je energie over?  Ziet er goed uit!!

Voor ik het weet kom in in West aan en maak nog een paar lusjes bij de kleding afgifte wordt ik nog toegeschreeuwd door Litoutia en Wendelien!  En daar is de rode loper, wat een heerlijk gevoel. Ik ga er bijna dansend overheen. En meteen na de finish door om mijn kleding te halen. Ik ben Tiny nog op met het goede nieuws. Ik heb een prima marathon gelopen! Snel door naar de boot, en ja hoor, ik heb hem gehaald. En soepel als wat. Waar ik vorig jaar nog strompelend naar de boot moest, liep ik er nu bijna huppelend heen. Volgende dat ook totaal geen stijfheid. Ik ben gewoon in vorm.

En ik weet het zeker, de marathon is mijn lievelings!!! Al die stomme 10km en halve marathons, daar ben ik altijd keizenuwachig voor maar de marathon haal ik het meeste plezier en voldoening uit. Nu moet ik wachten tot april, dan mag ik weer. Totdan lekker trainen, opbouwen, korte wedstrijden opzoeken (blegh) maar daardoor nog sneller worden op de marathon!

Achteraf gezien had ik hier een nog scherpere tijd uit kunnen halen, maar dat was mijn opzet niet bij deze, deze moest en zou ik genieten! En dat heb ik met volle teugen gedaan en ondanks dat heb ik er nog een behoorlijk mooie tijd uitgesleept!

Ajeto!

skylge3skylge4

garmin

50 van Winschoten 2015

Gisteren was het eindelijk zover, 12 september 2015 was de dag dat ik mijn eerste ultra zou gaan lopen. Verder lopen dan een marathon. Ik was goed voorbereid en goed getraind. Mijn dierbare trainer Tiny had weer een mooi schema voor me in elkaar geknutseld. Braaf als ik was had ik alle trainingen keurig afgevinkt. Hier en daar een kleine aanpassing omdat ik op het laatst ook nog eens over de kop ging en mijn knie bezeerde. Maar mijn lange duurlopen heb ik keurig afgewerkt zoals het plan was. Ik wilde ruim op tijd zijn en mijn lieve moedertje zou me bijstaan. Ik had via Rinus geregeld dat ik bij zijn verzorger Ton mijn spulletjes kon plaatsen. Ik had voor mijn moeder een stoel geregeld zodat ze tussen de rondes door ook even kon zitten. In alle vroegte vertrokken. 7.15 vertrokken we. Het grote avontuur tegemoet!

win1

We konden mooi dichtbij parkeren want we waren vroeg. Bepakt en bezakt gingen we richting sportzaal. Meteen mijn startnummer opgehaald terwijl mijn moeder een stoeltje zocht. Ik kreeg een aantal instructies bij mijn nummer en ik kreeg ook meteen mijn medaille alvast. Vond ik wel een beetje jammer. Maar ik begreep achteraf dat het bijna onmogelijk was om iedereen een medaille achteraf te geven omdat iedereen op verschillende tijden finisht. Toen ik met startnummer en al bij het tafeltje zat zaten mijn moeder een Mario aan een tafeltje. Heel toevallig. Later kwamen Dick, Andrina en Robert-Jan ook aangeschoven.

win2

Ik stond inmiddels stijf van de spanningen en ben geloof ik wel 3 of 4 keer naar de wc gegaan. Rinus, Ton en Katja kwamen we gelukkig ook tegen dus ze konden mijn moeder meenemen naar het plekje waar ze zich hadden geinstalleerd.

Ook ontmoette ik Filippos. Een facebook vriendje wie ik eindelijk in levende lijve zag. Hij deed ook de 100km als voorbereiding voor de spartathlon.

win8

Ik merkte dat iedereen op van de zenuwen was. Rinus en Robert-Jan, de 100km lopers startten een kwartier eerder dan wij dus die gingen al richting start en wij konden nog even blijven zitten. Mijn moeder werd meegenomen en wij maakten ons op voor de start.

win3 win4

Vlak voor de start nog snel even een zenuw plasje en we konden gaan met die banaan. Wat was ik blij!!! Aangemoedigd door zoveel bekenden. Ik kan ze allemaal niet opnoemen zoveel.  Deze foto is gemaakt door Lia Steensma:

win5

Over de startlijn en het parkje in. Het parkje waar de verzorging stond. Je kreeg eerst alle landen met hun verzorgingsposten en daarna kwam ons tafeltje. Ik zag mijn moeder al!! Wat heerlijk om haar te zien en om te weten waar ze precies stond. Voor de volgende ronde waar ik haar nodig had.

win6

Ik liep lekker constant. Met een gemiddelde snelheid van 6.00 per kilometer. Dick liep met me mee. We moesten vooral in het begin een beetje zoeken naar de flow omdat het druk en smal was in het parkje. Maar dat liep op een gegeven moment vanzelf los. Onderweg haakten we aan bij Jan Willem, loopmaatje van Doreth en we raakten aan de praat. Zo ook met 2 andere mannen André en Johan. Het was een gezellig clubje en we kletsen wat af. Wat een gezellig parcours. Veel publiek langs de kant en veel versierde straten, partytenten, barbecues en biertenten. Veel luide opzwepende muziek. Iedereen had zijn best gedaan. Veel kinderen stonden langs de kant met bekertjes water of natte sponzen. Zo ontzettend gezellig. Winschoten had uitgepakt!! Het eerste rondje liep voortreffelijk en we kwamen weer langs de verzorgingsposten.

win7

Alles stond al klaar en Ton zei: kijk uit, hij is open. Toen ik het gelletje vast had begreep ik dat het om het gelletje ging. Ik dacht, is vast een ongelukje, ik hou het wel even vast en lurk er straks wel aan. Tweede rondje ging ook gesmeerd. Ik merkte dat de mannen langer pauze nodig hadden dan ik, maar de mannen haalden me later wel weer in. Ik kan niet te lang stil staan, als ik loop, loop ik in een flow en als ik daar uitraak raak ik van slag. Ik herkende weer de mensen die ik de eerste ronde zag. En met sommigen krijg je een band. Dat is mooi!!!! Vrijwilligers die je een richting op wijzen, ehbo posten die even een opmerking plaatsen. Zo gezellig. Ik vind het fijn, rondjes van 10km. De rondjes zijn leuk en afwisselend. De mensen langs de kant zijn enthousiast. Het is fijn om in Winschoten te lopen. We lopen nog steeds met hetzelfde groepje. We kletsen wat en we lopen wat. De tweede ronde is ook weer zo voorbij. Dick geeft aan iets langer te willen pauzeren.

win9win10

Ik ga heel snel weer verder als ik mijn natje en mijn droogje heb opgepikt. Ik merk dat het gelletje weer open is. Hmm dat is niet handig. Natuurlijk goed bedoeld en ze willen me het zo makkelijk mogelijk maken. Heel erg lief. Maar ik geef aan dat dit niet de bedoeling is. Ik bewaar de gelletjes tot halverwege de ronde. Dat konden ze natuurlijk niet weten.  Fijn dat ik het wel even heb gezegd en ik ga snel door in mijn flow. Ik ga door. Dick blijft achter ons en wij lopen verder. Halverwege begint een klein beetje de vermoeidheid toe te slaan. Maar dat mag volgens ons. Dat hoort erbij en we zijn op de helft!!! We kunnen nog prima doorlopen!

win11

Ik weet dat als we de volgende ronde doorkomen mijn man, mijn kinderen en mijn lieve vriendinnetje Maaike langs de lijn staan. Ik zeg het nog even tegen Johan. Straks staan ze er!!!

win12

In de veronderstelling dat ze bij de verzorgingsposten staan, staan ze onverwacht langs de lijn bij de finish doorkomst. Wat heerlijk!! Ze staan daar al! Ik doe nog even handje klap met de hele brut en Morris rent een stukje met me mee langs de kant. En weer door het parkje, intussen staan er weer allemaal bekenden langs de kant. We zijn moe maar euforisch. We zeggen tegen elkaar: nog maar 2 rondjes joh, waar hebben we het over??? Weer zie ik mijn lieve moedertje en Ton langs de kant.

win13

Ik geef mijn moeder nog even een hele dikke knuffel en kus omdat ik bang ben of ik niet te boos of streng was voor het gelletjes incident.

André en Johan lopen uit op mij. Volgens mij zetten hun de versnelling in. Ik doe dat niet. Ik blijf op hetzelfde tempo lopen. Dit is de ene laatste keer dat ik deze ronde loop. Hierna nog maar 1 keer. Ik loop nog steeds best lekker. Geen pijntjes niks. Vermoeidheid is lichtelijk aanwezig maar die druk ik weg. Ik loop best lekker. Ik wil nog even benadrukken dat ik onderweg vaak een lieverd tegen kwam. Steeds op verschillende plekken dook ze weer op. Ik denk dat menig hardloper haar wel kent. Volgens mij is ze een begrip, ze heet Anne van Dalen. Ze loopt op blote voeten en heeft een groot spandoek waarop staat: KANJER. Dat is toch geweldig? Elke keer als ik haar weer zag gaf dat me weer een boost. Ze yelde dan weer naar me en gaf me zoveel energie. Heerlijk zulke mensen. Ik hou daarvan. De sfeer is sowieso opperbest. Onderweg heb je kleine gesprekjes met medelopers, even een aanmoediging, even een opbeurend woord. Als iemand wandelde even zeggen: kom op, weer even in de draf. Dat soort dingen. De lange weg naar de finish kwam er weer aan, daar staan ze weer mijn vriendinnetje en mijn gezin met hun handen omhoog voor een high five. Morris vraagt of hij straks met me mee mag lopen. Tuurlijk!!! Graag! Nog maar 1 rondje! Hij gaat zo lekker!

win14

Ik passeer de lijn en de bel gaat: laatste ronde!! Wauw, wat heerlijk is dat!!!! Weer als laatste keer door het parkje. Waar mijn lieve moeder staat.

win15

Ik knuffel haar nog 1 keer en ik vraag of ze straks bij de finish staat. Nog maar 1 rondje. Het gaat nog steeds lekker. Ik realiseer dat de marathonafstand er aan komt. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga beleven. Gek is het eigenlijk. Zodra ik die afstand heb gehaald merk ik meteen dat de pijntjes beginnen. Uit het parkje ging de snelheid er al iets uit. Maar de pijntjes komen bij 42 en een halve kilometer. Buikpijn en steken in mijn zij. Mijn bovenbenen spelen op en mijn knieën voelen ook niet meer zo soepel. Ik kan nog wel doorlopen alleen een versnelling lager. Het gaat prima. Mijn gelletje heb ik niet meer aangeraakt. Ik durfde niet meer zo goed omdat ik steken had. Gewoon lekker doordribbelen. Af en toe een slokje water langs de kant gepakt. Ik kabbelde rustig verder. Met de mensen die ik langs de kant een band mee had opgebouwd heb ik even vriendelijk bedankt voor hun support en dat ze me niet meer terugzagen vandaag. Overal luid applaus, dat is mooi. Maar mede door het publiek en de vrijwilligers heb ik zo lekker kunnen lopen. Ik had er zoveel plezier in. Met nog een drietal kilometer heb ik nog een glaasje cola gekregen van een aanmoediger. Daar ging ik best lekker op moet ik zeggen. hahahaha. Eindelijk was de finish daar, Morris werd al over het hek getild. Ik mocht samen met mijn kind naar de finish rennen. Mama, zit er nog een sprint in??? Ja natuurlijk jongen!! Sprintend zijn we naar de finish gerend. Ik ben vanaf gisteren een ultrarenner!!!!

11998767_785980634843958_353700061_n win16

I did it!! En het was best te doen! Ik had natuurlijk supergoeie begeleiding van mijn dierbare trainer Tiny!

Ik heb de vraag wel gekregen, ga je nu door voor de 100?  Ik denk dat ik dat in me heb, ik zou het kunnen denk ik. Maar de vraag is of ik dat zou willen?? Ik heb nu met zoveel plezier de 50 gelopen. Ik wil er geen veldslag van maken. Ik wil heel erg graag met plezier lopen. En niet dat de wedstrijd een slagveld wordt voor mezelf. Ik wil heel graag nog eens de 60 van Texel lopen. Maar daar ligt voor mij meteen de grens. Ik heb ook een gezin en het lopen vergt nu al veel van mijn tijd. Ik hou van hardlopen en hardlopen is mijn leven. Maar er is meer in mijn leven. Dus de 60 van Texel, ja!  En btw volgend jaar Winschoten lijkt me ook leuk, want wat is dat een feestje!