About tamama74

getrouwd, mama van 2 jongens, dochter, zus en vriendin. Sloddervosje, gezelligheidsdier, open en spontaan, CVA op 1 april 2011 (geen grapje)

Berenloop 2018

Uiteindelijk viel alles op zijn plek. Alleen had ik dat pas door nadat ik over die finishlijn was gegaan.

Daaraan voorafgaand volgen maandenlange trainingsschema’s. Na een vervelende blessure begon ik in januari voorzichtig weer met trainen. Ik trainde toen voor Rotterdam en wilde Rotterdam graag verbeteren zoals ik de jaren daarvoor ook altijd deed. Helaas ging dat niet en finishte ik met een tijd van 4:04:09. Een prima tijd hoor ik iedereen zeggen, maar ik had mijn lat hoog gelegd en ik was er flink ziek van dat dat toen niet is gelukt.

Ik wilde graag weer een marathon onder de 4 uur lopen was dan mijn volgende plan. Ik moest toch ergens iets goed maken! Mijn ego had een flinke deuk opgelopen. Al weet ik dat ik niet zo mag denken, maar ik ben een sportvrouw ik wil mezelf uitdagen! Doordat ik er even uit was geweest had mijn trainer mijn basistempo ook naar beneden gebracht. Hoewel dat natuurlijk erg logisch is en verstandig vond ik dat niet leuk. Maargoed, ik luister natuurlijk altijd naar mijn trainer, ook al vind ik sommige dingen niet leuk. Ik moest niet alleen lichamelijk herstellen ook mijn vertrouwen had hierdoor een flinke deuk opgelopen. Tiny zei dat ik wedstrijdjes moest zoeken van 10 kilometer. Om mijn basistempo op te krikken. Nou een ieder die mij een beetje kent weet dat ik liever een marathon loop dan dat ik een 10km wedstrijd loop om mijn tijd te verbeteren. Het is zeker niet dat ik me daar te goed voor voel, integendeel! Ik schijt 7 kleuren stront! Serieus! Hoe kun je nou evenveel geven over 10km dan in 42? Ik ben een diesel en ik loop pas lekker als ik de pas te pakken heb. Mijn hartslag rijst de pan uit bij al ver voor het startschot, die krijg ik de komende 3 kwartier, 50 minuten niet meer naar beneden. Gelukkig weet Tiny dat ik enorm last van faalangst heb op de 10km en stelt zijn trainingen zo op mij in dat ik me op mijn trainingen kan uitdagen. Minder druk.

Tiny en ik hebben een waanzinnige klik en ik ben volgens hem de ideale leerling, want ik doe precies wat me gevraagd wordt. Dat vind ik zelf namelijk ook makkelijk. Hoef ik niet na te denken. Ik was doordat ik zo goed had getraind in bloedvorm! Alleen mijn basistempo was nog niet zover als vorig jaar. Daarom was ik ook onzeker of ik het binnen de 4 uur zou halen. Ik had natuurlijk geen 10 kilometer wedstrijd gelopen.

Ik had Nico Swart in het vizier. Hij is een ervaren marathonloper die zijn marathons heel stabiel en veel rond de 4 uur loopt. Ik had hem benaderd en gevraagd of ik eventueel met hem mee mocht lopen. Hij reageerde enthousiast dus dat was heel mooi!

Een paar dagen voor de start droomde ik van een eindtijd van 3.56. Dat zou toch fantastisch zijn?

Zondagochtend 4 november vertrek ik met mijn mama naar Harlingen. We zijn ruim op tijd voor de boot. Mijn moeder gaat een stukje wandelen terwijl ik de marathon loop.

45353149_2124999067564025_4603707901926703104_n

We hadden een half uur later boot dan vorig jaar. Daardoor was het al een stuk drukker op Terschelling toen we daar aankwamen. We hebben een tijdje voor de brandaris gewacht. Ik heb Wendelien nog even gezien en Edward en Marije. Ik heb ze nog even succes gewenst en toen de halve gestart was heb ik me even in een tentje kunnen omkleden onder het genot van een kopje thee.

45353052_2124999127564019_8131293678913191936_n

Ik had nog steeds geen Tiny of Nico gezien. Ik maakte me lichtelijk zorgen maar dat zou toch wel goed komen? Ik was behoorlijk zenuwachtig en dat merkte mijn moeder ook op… Snel nog even naar de wc om alle zenuwen daar te lossen. En op naar het startvak. Ik nam afscheid van mijn moeder en liep naar de rode loper. Daar zag ik Jeroen en Tiny al staan. Ik was op van de zenuwen en Tiny zei: nergens voor nodig! Lekker lopen, ik loop niet met je mee en maak het je niet te gemakkelijk! Daarmee gaf hij me ontzettend veel vertrouwen! Dat betekende dat hij het me zag doen! En dat is wat ik precies nodig had om te starten!

Eenmaal in het startvak zie ik Edgar. Ik zeg dat ik Nico zoek en gelukkig brengt hij me meteen naar hem toe. Zo denk ik: die Nico die laat ik voorlopig even niet meer los!

12.40u, we gaan van start! We hebben meteen de pas er goed in! Het voelt ook fijn! We zitten rond de 11km per uur. Na de 10 kilometer weten we zelfs een klein beetje te versnellen. Intussen ben ik ontzettend onzeker. Ik stap stevig door maar mijn hoofd vraagt me waar ik mee bezig ben? Denk je nou echt dat je dit kunt volhouden? Je weet dat het strand er aan komt? Maar dan komen de woorden van Tiny weer voorbij: Tamara, maak het je vandaag niet te gemakkelijk! Dus we zetten stevig door.

Dan passeren we de helft en we klokken 1.55. Dat buffertje is wel heel fijn, maar heb ik mezelf niet opgeblazen? Krijg ik straks de rekening? Mijn twijfel laat me niet met rust. Achter me hoor ik iemand roepen: we moeten achter die dame blijven, die weet hoe het moet want ze heeft de zestig van Texel gelopen… Nou poeh, ze moesten eens weten hoe ik worstel….

berenloop2018_32

Het wordt stiller om ons heen en dan bedoel ik met praatjes. Iedereen ploegt zwijgzaam verder, de vermoeidheid slaat toe. Als we het bos bereiken vlakvoor Midsland geef ik aan dat ik het tempo niet zo goed meer trek. Ik zeg tegen Nico: je mag wel gaan hoor. Laat me je niet ophouden… Maar Nico zegt: nee hoor, we lopen samen. Ik laat je niet alleen. Dus we passen het tempo iets aan. Ik dreigde in paniek te raken en had mijn ademhaling niet onder controle en die vaartvermindering zorgde ervoor dat ik mijn ademhaling weer onder controle had.  Even later was daar het strand al. Kleine korte stapjes naar boven en rustig weer omlaag.

berenloop2018_37

Een klein stukje door mul zand hakken maar daarna lag daar een prachtig vlak stuk strand. Alsof er een last van mijn schouders viel. Hier had ik ruim 30 kilometer mezelf druk om gemaakt. Ineens hoor ik Nico achter me: gaat goed he Tamara? Ik zei: hoezo? Nou je weet zelfs te versnellen! En het grappige is, als ik mijn statistieken erop terugsla zie ik dat mijn hartslag op het stukje strand zelfs fors omlaag zie gaan. Daarvoor was mijn hartslag heel hoog, gewoon stress!

45578324_2125065750890690_8169828318766432256_n

Nico zei: straks als we het strand afgaan, dan is er een stukje mul zand omhoog. Het is verstandig om daar even je krachten te sparen. Niet als een gek omhoog, gewoon wandelen lijkt me het verstandigst. Dat heb ik dan ook maar gedaan, want daarna was er nog een klimmetje naar de verzorgingspost. En het scheelt idd, daar even een banaantje gehad en een gelletje en wat water en weer op krachten richting de Longway.

De Longway, het is maar een klein stukje, maar de naam zegt het al stiekem, mentaal zeker niet! Het is een grindpad door de bossen, geen enkel zicht op wat komen gaat. De laatste kilometers voor de finish. Voorheen deed ik nog wel eens een negatieve split op de berenloop, daar haalde ik mensen in en genoot ik van dat laatste stukje. Nu niet, telkens keek ik op mijn horloge: is die kilometer nog niet voorbij? Na de bocht komen we dan eindelijk West binnen! Ik hoor mijn naam omgeroepen worden! Nog maar een kilometer te gaan! Nico wordt nog aangemoedigd door vrouw en kinderen! Ik hark als een dolle ezel door. Eenmaal op de rode loper lopen we naast elkaar en zetten nog 1 sprint in! Ik stop de horloge: 3:54:26. WAT? HUH? EEN PR!  Echt? Ik wordt vastgehouden door EHBOers. Ze vragen me wat er is. Ik zeg: ik loop een PR! Ik zeg dat het wel goed gaat alleen blijven ze me vast houden. Ze vertrouwen het niet. Ik wel! Even later laten ze los en kan ik Nico bedanken! We did it!

berenloop2018_42

In Rotterdam was ik erop gebrand en het lukte toen niet, nu liet ik dat los en hoopte op een sub4. Ik kreeg een sub4, en mijn PR was met ruim een minuut aangescherpt! Zonder dat ik ernaar opzoek was! Ik kan het nog steeds niet geloven! Thanks Nico voor het bij me blijven.  Ik wil vaker samen met jou lopen! Ik vond het heel gezellig!

Tiny liep net onder de 4.20. Hij kreeg kramp op het strand. Gelukkig heb ik hem nog even snel gezien.

Advertenties

Marathon Rotterdam 8 april 2018

Marathon nummer 12 stond op de planning, de 5e in mijn favoriete stad! Rotterdam, de stad waar ik altijd spetter! De stad waar ik knal en waar ik aldoor Persoonlijke records breek, althans dat was de traditie. Met mijn waardeloze blessure van de afgelopen maanden heb ik een tijdje stil moeten zitten. Niet hardgelopen, niet paalgedanst, even helemaal niks. Ik vond alles stom! Maar toen ik na een aantal weken rust en een aantal intensieve behandelingen van de fysio eindelijk weer mocht beginnen was ik dolblij! Januari begon ik weer met trainen. Opbouwen ging heerlijk, ik kwam steeds lekkerder in mijn vel. Ik maakte weer mooie sprongetjes. En Rotterdam kwam dichterbij! Terwijl Rotterdam naderde spookte het in mijn hoofd om: wat ga ik doen qua tijd? Wat zit er in en wat kan ik? Ik had voor mezelf bedacht dat ik misschien wel stiekem een sub4 kon lopen? Ik was onzeker over mijn kunnen en liet het wat in het midden. Tot ik in de laatste week voor de marathon een mailtje van mijn trainer kreeg. Mijn hart maakte een sprongetje. Tamara, ik denk dat je wel 3:55 kunt lopen. Ga maar lekker weg op 5:27 want je kunt het! Wat was ik blij! Ik was niet meer te houden! Zou ik dan toch echt voor een PR gaan?? De laatste dagen voor de marathon was ik net een stuiterbal. Poing poing poing.

Zaterdag 7 april, ik rij op mijn gemakkie naar Rotterdam toe. Dit keer in mijn eentje. Tja de jongens worden groter en die hebben een eigen leven. Die hebben geen zin meer om steeds met mama de hort op te gaan, dat snap ik wel. En een marathon lopen dat kan ze wel, zo bijzonder vinden ze dat niet meer.  Ik ga zoals elk jaar weer naar mijn nichtje Sharon. Altijd beregezellig, kletsen altijd lekker bij. We zien elkaar niet vaak maar als we elkaar weer zien lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Kletsen verder waar we de vorige keer gebleven waren..  Na het broodje de stad in om startnummer op te halen.

2018

Daarna nog even lekker geslenterd en ijsje gegeten in het zonnetje want het was weer eens heerlijk weer! Tegen etenstijd weer naar huis om een overheerlijk bord pasta met tonijn! Altijd zo lekker bereid door Sharon! Door al dat slenteren en de adrenaline van de dagen ervoor stortte ik ook snel in na het eten. Ik heb nog heerlijk geslapen en was goed uitgerust voor de race der racen! Na het douchen en ontbijten hup in de metro naar de stad.

 

Het was weer een drukte van belang. De temperaturen zouden die dag best hoog oplopen dus ze waarschuwden voor hitte en daarom goed te drinken onderweg! Nadat ik afscheid van Sharon had genomen ben ik het startvak ingedoken. Daar kwam ik bekenden van Instagram tegen. Lee begon te zingen, altijd weer een kippenvel moment!! In de derde startwave mochten wij van start! Het was behoorlijk dringen op de Erasmus brug maar de pace had ik er aardig in. Rotterdam had me eerder geleerd dat ik altijd meer liep dan dat de bordjes aangaven. Dus ik moest ook een buffer inbouwen. Ik dacht als ik bij de 5km de 27:30 haal dan loop ik op koers. Het was behoorlijk warm maar ik liep mooi op schema. Op 5km zat ik rond 27:30, bij 6 km nam ik mijn eerste gelletje. Ik benutte de drankposten ook goed. Stopte telkens om goed het bekertje leeg te drinken en mezelf te koelen met de sponsjes. Ik zat op koers! 10 km ik zat net binnen de 55minuten. Prachtig op schema. Bij de 14km nam ik nog een gelletje, orders van de trainer. Ik deed precies wat me opgedragen was. Ik werd wel onzeker, want ik loop wel heel goed op schema, maar oh oh oh, hou ik dit vol?? 2 jaar geleden was ik ook onzeker en toen deed ik het ook, dus ik ging door. 15km binnen de 1:22:30, hij gaat nog steeds volgens plan! Maar dan ergens tussen de de 17 en de 18 kilometer voel ik aan dat dit hem niet gaat worden…  Ik moet schakelen.  Er gaat van alles door me heen, ik ga een tandje lager dan maar. Als ik dan maar voor de 4:00 pacers blijf, dan is het ook goed. Die enorm drukke straat van Charloisse loop ik door. De mensen staan bijna op het parcours. Het benauwt me een beetje dus ik ga wat meer naar het midden lopen. En ineens zie ik na de drukke straat richting de Erasmus brug Anne staan met haar Kanjer spandoek! Ik vlieg haar om de nek en geef haar een knuffel en ze geeft me een zoen.  Daarna de Erasmus brug. Man wat duurt het lang voordat ik op het hoogste punt ben. Ik vraag me telkens af of ik er al ben… Na de brug de stad weer in richting  het Kralingse bos. Ik merk dat ik qua tempo achteruit ga. Ik besef dat Tiny dat ook ziet. Wat zou hij denken? Vlak voor het kralingse bos moet ik stoppen, ik barst in tranen uit en weet niet meer hoe ik adem moet halen. Iemand in het publiek zegt: daar verderop is EHBO, ik snauw: ik hoef geen EHBO, ik wil doorlopen. (sorry) Dus ik sjok door. In het bos zie ik Jos staan, ik wist dat hij er zou staan en dat ik een knuffel zou krijgen. Ik ben weer in tranen en zeg dat ik er door heen zit. Jos zegt: dat geeft toch niet, dan wandel je even. Ik zeg: ik wil niet wandelen, ik wil rennen. Dus Jos rent een stukje met me mee, geeft me nog even een peptalk.

Een paar honderd meter verder begin ik weer te huilen, mijn ademhaling krijg ik niet onder controle en ik begin te hyperventileren. Ik ga weer langs de kant staan. Daar staat een aardige meneer en hij helpt me. Hij vertelt me stap voor stap hoe ik moet ademen. Hij praat rustig en is rustig. Dat heb ik nodig. Even stilstaan even tot mezelf komen. Als ik mijn ademhaling onder controle heb vertelt hij me: zo nu kun je rustig in rustige looppas je marathon uitlopen, want dat kun je! Ik heb mijn sub4 verhaal inmiddels ook laten varen, finishen is nu wat nodig is!

Rond het 34km punt zie ik grote billboards met berichten van thuis. Ik ga over een mat en ik zie tot mijn grote verbazing mijn nichtjes Alexandra en Greetje samen met Devin me toeroepen. Ik schreeuw terug van blijdschap!! Wat een geweldige verrassing, nu komen er tranen van geluk!

Inmiddels zijn mijn dijen enorm tegen elkaar aan aan het schuren, ik probeer telkens mijn broekje te schuiven maar mijn broek is te kort dus het wordt erger en erger. Ook onder mijn armen begint het te irriteren. Allemaal schuurplekken die pijn doen! Eindelijk dat kutbos uit! De drukte in, dat wel. Die drukte is wel even een dingetje, eigenlijk is het een beetje te veel voor me op dat moment. Maar ik hou me kranig en ik zie ineens de Running Rebels uit Rotterdam weer. En Rafael  loopt met medaille en al nog even met me mee. Hij is al gefinisht! Dat geeft me nog even kracht. Alles doet me pijn, maar ik ben er bijna, ik tel de kilometers af. Ik passeer de 4 uren en ik ben er bijna. De Coolsingel, wat heerlijk! lk geniet hiervan!!  Ineens zie ik in het publiek Björn met zijn telelens. Hem had ik niet verwacht, en dat is te zien. Ik was blij verrast hem te spotten.

2018c

Eenmaal over de finish, met mijn 4:04:09 komen weer de tranen. Een teleurstelling overspoelt me. Ik omhels de dame die me de medaille om doet en ik bel Tiny, snikkend heb ik hem aan de telefoon. Hij zegt: waarom die tranen? Je hebt een prachttijd gelopen! Maar ik voel het niet zo. Ik heb gevochten en verloren, zo voelt het. Doelstelling niet gehaald. Tiny zegt dat ik trots mag zijn, het waren de omstandigheden die hem de das om deden. Mijn verstand zegt dat ik trots mag zijn, maar mijn hart was nog niet zover. Er zijn marathons die ik qua tijd langzamer heb gelopen maar waar ik trotser op was. Hier was ik niet trots op, gekgenoeg.  Ik heb mijn medaille wel laten graferen. Ik heb er de tijd in laten zetten. Dit hoort er ook bij. Ik heb keihard gevochten maar de doelstelling niet gehaald. Iemand zei: zonder wrijving geen glans. Ik ga het gewoon weer proberen, en het gaat me lukken!

2018d

verderop stond mijn aanhang trouw op mij te wachten. Mama en tante Tineke en ome Jan.  Daarna lekker gedoucht en gegeten en weer lekker naar huis samen met mama.

Ik denk dan als ik rustiger was gestart ik er misschien wel een sub4 uit had kunnen halen, maar ik ben heel blij dat ik deze strategie heb geprobeerd! Nu weet ik zeker dat ik er zelf alles uit heb gehaald. Dat er niet meer in zat dat weet ik nu, maar ik ben blij dat ik het heb geprobeerd! Ik had het niet anders willen doen! Dat ik er last van heb, is een ander verhaal, maar dat gaat wel weer over. Ik heb wel 2 dagen nodig gehad om de teleurstelling te verwerken. En daar kan ik niks aan doen. Dat ligt nou eenmaal in mijn aard. Ik ben er wel over uit dat de volgende marathon op Terschelling gaat plaatsvinden en niet op de atletiekbaan van Groningen. Ik ga proberen onder de 4 uur te komen op Terschelling. En dan ga ik volgend jaar in Rotterdam onder de 3:55 uit te komen. Tiny wat vind je daarvan?? Bedankt lieve Tiny voor het vertrouwen dat je me gaf! Ik ben een vechter! En met vallen en opstaan bereik ik wat ik wil bereiken. Is dat nu niet, dan wordt dat een volgende keer!! I’ll be back!

 

Berenloop 5 november 2017

Toen ik me had opgegeven voor deze marathon dacht ik : lekker nog even een marathon aan het einde van het seizoen die ik best wel eens onder de 4 uur zou kunnen rennen.  Alles leek goed te gaan en ik was in topvorm! Tiny en ik waren het er over eens :  ik zou deze marathon wellicht wel heel sterk kunnen lopen! 18 september wilde ik lekker een lange duurloop maken. Maar het voelde meteen verkeerd mijn scheen was aan het zeuren. Ik twijfel geen moment en bel meteen mijn hulplijn Tiny. Tiny’s advies: training afbreken en rust geven. Het begin van een onzekere tijd. Intussen ook bij Fysio Maaike aangeklopt. Alhoewel Tiny en Maaike elkaar niet kennen waren ze het via mij telkens roerend met elkaar eens. Met beiden had ik een kort lijntje. Maaike behandelde me wekelijks met schockwave therapie en stevige massages en Tiny begeleidde me  zo goed als hij kon. Toch voelde ik me behoorlijk dobberen tussen wal en schip. Er was besloten tot op het laatste moment te bekijken wat wijsheid was betreffende deelname Berenloop. Ik kan je vermelden dat die periode voor mij (en indirect mijn gezin) niet prettig was. Ik was in enorme onzekerheid en ik wilde zo graag!!!! Ik heb voor mijn gevoel heel veel passen op de plaats gemaakt en daar werd ik ook niet echt heel blij van. Ik zat niet lekker in mijn vel en mijn kleren zaten ook niet meer zo mooi als anders (lees: ik was een paar pondjes gegroeid) want ik at natuurlijk wel door als een bootwerker. Hahaha.

Uiteindelijk 6 dagen voor de start gaf Maaike het verlossende antwoord: Ga jij maar lekker starten mits het goed voelt, en stap uit als het niet meer gaat. Als je dat kunt kun jij wat mij betreft starten. Ik was zo blij als een kind! Zondagochtend ging ik met Mama en vriendinnetje Maaike (niet de fysio) Naar Terschelling!

Ik was wel wat nerveuzer dan anders omdat ik amper kilometers had gemaakt. Geen idee hoe ik deze ruim 42 kilometer zou ondergaan. Mijn trainer had vertrouwen in mijn kunnen dus daar ging ik dan maar vanuit. We zijn met zn drietjes lekker even een kopje koffie en thee gaan halen en in het cafeetje kon ik ook even omkleden. We waren mooi op tijd. Het was heerlijk weer.

Toen ik me had omgekleed had ik mijn tas weggebracht en kon ik naar het startvak. Ik was er mooi op tijd dus kon me mooi ergens vooraan opstellen. (lekker ook voor de brutotijd)

Ik besloot ook om voor lang te gaan ook omdat ik niet heel snel ging lopen. Het zonnetje scheen toen we startten en ik had de pas er lekker in. Ik werd ook her en der behoorlijk ingehaald maar dat is normaal als je vooraan start. De eerste paar km’s waren rond de 5.40 5.50. Windje in de rug zonnetje op je bol, en zeer goed gemutst! Ik wist dat als we gingen draaien in de duinen dat de wind dan niet meer in de rug was. Maar so far so good. Ik genoot enorm van het publiek en ik was me zeer bewust van het geluk dat ik hier mocht lopen! Ik hoorde iemand achter mij zeggen: Wat heb jij een ontzettend leuke broek aan! Ik antwoordde meteen zelfverzekerd: vriendelijk bedankt! Want ik neem aan dat je het tegen mij hebt! Toen moest iedereen lachen.  Vanaf dat moment had ik wel in de gaten dat mijn broek een eyecatcher was. Ik kreeg overal leuke reacties op mijn tights.  De hele marathon hoorde ik: de leukste broek van de dag! En je ziet ook telkens dezelfde mensen die met de lopers mee fietsen die overal weer opduiken. Daar heb je haar weer met die leuke broek! De leukstebroek.nl  etc etc. Te leuk gewoon!

Piet Boelens heeft ook nog een leuke foto van me gemaakt onderweg. Hij fietste het eerste stuk contstant mee om de lopers aan te moedigen. Zo fijn zulke mensen langs het parcours.

Het moment dat ik wist dat zou komen: we draaiden de duinen in. Adembenemend stuk. Zo prachtig mooi. De lucht, de wolken en de zon die achter de wolken scheen. En de wind!!! Die kregen we tegen. Het tempo ging omlaag. Dat is niet erg. Ik wist dat, en ik had me er op voorbereid. Ik genoot nog steeds met volle teugen. Lekker doorbikkelen. Halverwege kreeg ik het mentaal zwaar. Ik voelde aan mezelf. Dit wordt geen twee vingers in de neus verhaal. Maargoed, ik geef niet op. Geen pijnklachten dus doorlopen! Tegen de 30 kilometer begonnen mijn bovenbenen te zeuren. Ik voelde verzuring. Maar het was nog steeds te doen. Geen pijn aan mijn scheen of andere grappen. Dus niet zeuren en doorlopen. Ondanks de verzuring was ik toch echt wel keihard aan het genieten. Ik heb de hele marathon in mijn eentje gelopen maar vind het altijd leuk om hier en daar een praatje te maken. Steun te zoeken bij elkaar en elkaar op te peppen. Namen en woonplaatsen worden uitgewisseld. Niet dat ik het allemaal onthoud, helemaal niet eigenlijk maar dat maakt niet uit. Ik heb het leuk ondanks de zware beproeving.  Het strand komt er aan. En ik blijf in de looppas, heuveltje of niet. Ik word hierbij aangemoedigd en dat doet me goed, daar doe ik het ook voor. Het strand ziet er prachtig uit. Het zand is goed beloopbaar en dat is prettig. Alleen die wind!!!!  Daardoor gaat het tempo weer iets naar beneden. Maar de looppas blijft er in. Vlakvoor de klim der klimmen van de Berenloop neem ik mijn laatste gelletje.  Die klim door het mulle zand gaat ook met een kort looppasje. Ik word hierbij wederom aangemoedigd en dat helpt. Eenmaal boven galmt er luide muziek uit de speakers. Er staat verzorging en ik neem mijn hapje en mijn drankje en een sponsje en ga weer op weg. Ik slaak even een oerkreet. Dat strand is geschiedenis!!!  Nu richting bossen voor het laatste stuk. Die laatste kilometers zijn lang en zwaar. Ze duren maar en duren maar. Mijn bovenbenen vinden het niet meer lief. En toch weet ik nog een aantal mensen in te halen. Want de pas zit er lekker in. De hele weg heb ik complimenten gehad over mijn broek, maar de leukste complimenten vond ik stiekem wel dat veel mensen zeiden dat ik zo soepel liep. Ik heb zo’n soepele pas en het ziet er zo makkelijk uit. Nou ze moesten eens weten, want zo voelde het niet. Vlak voor de rode loper zie ik mijn moeder, Maaike Edward en Marije. Wat ben ik blij!!! Wat een mensen! Dank je Marije voor dit filmpje.

Ik heb er gewoon 4:13:58 over gedaan!!!  Veel sneller dan ik had verwacht. Ik ben waanzinnig blij en trots op deze prestatie. Ook ben ik Tiny en Maaike dankbaar dat ze mij zo goed hebben begeleid. Nu in de rust en even de focus anders tot ik weer ben hersteld en ik weer lekker kan opbouwen voor Rotterdam!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/2302017173

Mama en Maaike bedankt dat jullie mee waren!!! Ik vond het heel gezellig.

RopaRun 2017 PostNL Pakketten BeNeLux 206

4 dagen weg met 21 mensen die ik niet of nauwelijks kende. Egbert, Pino, Maries, Mike, Claudia, Nico, Patrick, Rob, Chi-Yan, Frea, Jeroen, Ria, Lisette, Marieke, Remco, Marco, Theresa, Kim, Angelique, Claire en Sven. Onder de vlag van PostNL Pakketten Benelux Team 206 gingen we vrijdag ochtend met 2 bussen personen en 2 bussen zooi op pad richting Parijs.

19024704_1527644740632797_1609249917_o

Rond 18:00 arriveren we op plaats van bestemming op een soort van landhuis op zo’n 50km verwijderd van Parijs. Een sfeervol karakterestiek huisje met een keuze uit vershillende kamers. na wat hollen en vechten om een plekje was iedereen uiteindelijk blij met zijn of haar plekje. Ik had een 4 persoons studio, all by myself

 

Na een heerlijke maaltijd van 5 gangen ging ik toch wel slapen. Deze nacht zou waarschijnlijk de voorlopige laatste goede nacht zijn. Die nacht heb ik best goed geslapen. Kort maar goed. Ik werd gewekt door de vroege vogels die aardig hun best deden om zicht te laten horen. Na de douche ontbijt en speech van Rob gingen we op pad.

Wat een happening daar op het terrein. Alle Roparun teams zo blij elkaar. Na de pastaparty gingen we eindelijk van start. Emoties overvielen me zo vlak voor de start. Ik vond het allemaal zo eng en spannend, maar ook gaaf en vol adrenaline. Dat ik dit mag mee maken.

 

Ons team mag om 12:06 starten. Chi-Yan mag de spits afbijten. Nico, Marieke, Remco en ik gingen er op de fiets achteraan. We begonnen door de ghetto van Parijs leek het wel en het was erg druk. We moesten ook telkens wachten voor het stoplicht als deze op rood stond. Het eerste parcours was 17 km.

Dugny

Sarcelles

Bouqueval

Fontenay-en-Parisis

Een run bike run, dat houdt in; 1 loper en 3 fietsers die per kilometer wisselden met de loper. Ook fietste Nico onze vaste fietser mee die ons via navigatie vertelde waar we heen moesten. Het was zoals ik zei erg druk op het parcours. Er waren naast de teams  ook ontzettend veel verkeer op de route. Vooral vlak voor de stoplichten was het erg druk en snel anticiperen, met name voor de fietsers was het opletten.  De eerste 17km deden we als team zo’n 1,5 over. Het eerste stuk was ondanks de drukte, fysiek een eitje. Persoonlijk heb ik 4.06km gelopen met een gemiddelde snelheid van 5:39. Aan het eind van etappe 1 stond team 2 ons met open armen op te wachten. Ik vond de eerste etappe prima te doen, beetje aftasten en vooral het fietsen vond ik spannend tussen het drukke verkeer. Na de teamwissel rijden we met het busje wat gereden werd door Pino vergezeld door teamcoach Kim, masseur Marco en 2e fietser Rob. Het duurt ongeveer een uur om te rijden naar het volgende punt waar team 2 aankomt.

19022637_1527660777297860_1032424679_o

Daar is een kamp opgebouwd door Egbert en daar staat soep met brood klaar gemaakt door Angelique. Egbert heeft veldbedjes klaargezet. Na het eten hebben we een momentje voor ons zelf. Ik ga lekker op een veldbedje liggen met een koptelefoon op met muziek. Lekker even een moment voor mezelf. Als team 2 nog 40 minuten van ons verwijderd is wordt er met onze TC Kim gebeld dat ze er aan komen. Ik besluit een 3 kwart broek aan te doen onder mijn korte broek. We hebben een stukje run bike run en we beginnen rond 18:00. We gaan een stukje door het bos het het begint te miezeren. Dat maakt het run bike run niet lekker op. Maar het is gelukkig niet koud. Na het stukje door de bossen wordt het busje ingezet. 1 loper op het parcours die een km loopt terwijl de andere 3 lopers in het busje zitten. Fietser Rob gaat achter de loper fietsen om de snelheid en de loper in de gaten te houden. Na iedere km moet het busje een geschikte plek zoeken om van loper te wisselen. Ik begin het een leuk spelletje te vinden. 5 tot 6 minuten rennen en daarna het busje in en dan 15 tot 20 min wachten tot je weer aan de beurt bent.

Saint-Sauveur

Lacroix-Saint-Ouen

Jaux

Venette

Bienville

Villers-sur-Coudun

Marest-sur-Matz

Mareuil-la-Motte

Ik moet wel wennen aan de aan de afstand. Je mag een km knallen, maar na een km kom ik er vaak pas in. Ik merk dat als ik er af en toe wat stukjes in heb van meer dan een km of soms zelfs 2km, mijn hartslag voel ik dan na 1km dalen en dan kom ik er lekker in. De hersteltijd is wel lekker want tegen de tijd dat je weer aan de beurt bent ben je wel weer hersteld om te kunnen knallen. In Etappe 2 heb ik 9,6km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:24

Rond 21:00 wisselen we met team 2. Dan snel het busje in om een uur later aan te komen op hun eindpunt en ons volgende startpunt. We hebben niet veel tijd en we hebben de graveyardshift. We krijgen heerlijke pannekoeken  van Angelique en na het eten moeten we snel naar onze veldbedjes. Ik had een kruik mee en die was wel heel fijn. Ik had het superkoud. Het duurde even voordat ik in slaap viel maar uiteindelijk heb ik wel even geknipperd.Om iets na middernacht kregen we het telefoontje dat ze eraan kwamen. Ik merk dat ik toch even heb geslapen want ik voel me aardig fris en fruitig. Tussen 20:00 en 8:00 moet je hesjes dragen met lampjes, die dingen zijn lomp en lopen niet fijn. Rond 1:00 mogen we beginnen. De weg is donker en zwaar lopen omdat je bijna geen hand voor ogen ziet. Ook lopen we eens fout of zijn we het busje kwijt. Maar verder gaat het aardig goed. Het is zwaar maar zeker te doen. De omstandigheden zijn ook wel weer spannend. Een spannend avontuur. De sfeer in ons team is echt top! We lachen wat af onderling en het wisselen van lopers is telkens weer een feestje.

Douilly

Foreste

Beauvois-en-Vermandois

Vermand

Maissemy

Bellenglise

Levergies

Ramicourt

Brancourt-le-Grand

De 3e etappe heb ik 10,7km afgelegd in een tempo van 5:23 Het is rond 4:30 dat we deze etappe afronden. Hup het busje weer in en in het busje val ik al in slaap. Op de rustplaats leg ik alvast de kleren klaar voor de volgende ochtend. Dan krijgen we weer een heerlijke maaltijd van Angelique. Daarna weer snel proberen te slapen. Blij met de oordoppen die ik van Marieke kreeg. We hadden een aantal snurkers in ons midden maar door de doppen heb ik heerlijk kunnen slapen. Rond een uurtje of 8 in de ochtend worden we gewekt door een telefoontje van team 2. Ze komen er weer aan. Snel voorbereiden, eten en drinken inladen in het busje en weer gaan met die banaan. Rond 9:00 gaan we van start. Deze 4e etappe gaat voor mijn gevoel lekker. We zijn lekker fris en opgewekt. Volgens mij heeft iedereen goed geslapen want de sfeer zit er lekker in. We zitten echt een lange tijd op elkaars lip en de band wordt sterker. De groepsdynamiek is lekker. Het is prachtig weer. Deze etappe vliegt voorbij.

Ruesnes

Sepmeries

Préseau

Curgies

Sebourg

Honnelles Marchipont

Quiévrain

Hensies Thulin

Saint-Ghislain

Deze etappe heb ik 10,6km afgelegd in een gemiddelde snelheid van 5:14

Voor we het weten is het 12:30 en zijn we alweer klaar. We zitten nu op de helft! Nog 3 etappes te gaan! Wederom zitten we ruim een uur in het busje eer we bij het rustpunt zijn gearriveerd. Aldaar staan Angelique en Egbert klaar met heerlijke knakworsten en eieren en brood. De zorgen zijn echt fantastisch. Niet alleen wordt er voor eten en drinken gezorgd, je kunt er voor alle vragen terecht zoals opladen horloge en telefoons. Het is echt heerlijk weer. Na het eten pak ik even mijn rust. Marco masseert ons telkens wat erg fijn is. Ik slaap niet maar ga wel even lekker liggen.  Vandaag is het 4 juni, de sterfdag van papa. Alweer 4 jaar geleden. Speciaal daarvoor had ik zijn spartashirt meegenomen. Ik moest en zou hem dragen! En alhoewel het heel warm was heb ik het toch gedaan. Bij het aantrekken van het shirt vlak voor vertrek krijg ik het zwaar. Gelukkig is daar Marieke in de buurt die mij opvangt. Rond de klok van 17:00 mogen we beginnen. Dit is een lange etappe wat erg zwaar begint omdat het best warm is. De eerste paar runs denk ik; waar ben ik aan begonnen? Met dat veel te ruime en warme shirt? Het gaat ook hard met het water, even zijn we bang dat we te weinig hebben ingeslagen voor deze etappe. maar gelukkig als de avond valt wordt het iets koeler dus iets meer te doen. We komen iets meer noordelijk in België, het begint steeds meer te leven. Je ziet straten versierd en de mensen zijn in de feeststemming. Er wordt volop gefeest door de locals en het drank vloeit rijkelijk. Roparun leeft daar! Zo fijn om doorheen te lopen. Sommige stukken lopen we gezamenlijk met alle 4 lopers omdat het zo gezellig is. En voor sommige stukken nemen we iets meer tijd omdat je er van moet genieten!  Vlak voor het einde van deze etappe krijg ik nog een bloem nadat ik over de rode loper ben gegaan. We worden als helden binnengehaald.

 

 

18986619_1527693587294579_2145584401_o

Dat geeft je een boost!

Herne Herfelingen

Gooik

Roosdaal Strijtem

Roosdaal

Affligem Hekelgem

Asse

Asse Mollem

Opwijk

Opwijk

Buggenhout

Lebbeke

Deze etappe heb ik 12,28km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:31

Rond een uur of 21:00 komen we aan voor een teamwissel. Ik moet nodig plassen maar vind geen plekje. Zegt Rob; dan vraag je toch gewoon wat mensen? Er zijn genoeg mensen die voor hun huis staan te kijken. En gelukkig mag ik terecht voor een sanitaire stop. Wat een weelde, na al die dixies en struikjes met brandnetels. We worden naar Burcht gereden. Nog maar 2 etappes te gaan! Onze rustplek is prachig aan de Schelde. Angelique heeft een heerlijke pan macaroni voor ons gemaakt. Er is genoeg! met heerlijke salade!

18987507_1527702497293688_1555463353_o

Wat een heerlijke maaltijd! Rond 22:30/23:00 ga ik slapen en om 1:00 wordt Kim gebeld. Ze komen eraan. Ik word raar wakker en heb heel diep geslapen. Ik zie het niet meer zitten. Ik heb hier zo geen zin in. Weer een hele nachtshift. Ik moet weer huilen. Gelukkig genoeg begrip en liefde om me heen die me er doorheen trekken. En we kunnen gaan voor de ene laatste etappe!

Rond 2:00 u vertrekken we en deze etappe valt mij enigszins mee. We lopen door het bruisende Antwerpen. Dat doen we run bike run. Al die fietsers en lopers en lichtjes. Het is een prachtig gezicht. En ook best gezellig die sfeer tussen de teams. Zeker op een nacht als deze. Er is een tunnel in Antwerpen die met een lift bereikbaar is. Al die lopers, fietsers en mensen die uitgaan in de lift. Marieke mag door de tunnel rennen. Ze vliegt er over! Ze gaat als een malle. Het is een prachtroute zo door Antwerpen. Echt bijzonder om mee te maken. Als we Atnwerpen uit zijn gaan we verder noordelijk. In de dorpen begint het steeds meer te leven. We gaan de grens over en zien de zon opkomen. In Ossendrecht is iedereen uitgelopen en is alles versierd in Las Vegas thema. Wat ontzettend gezellig! We worden onthaald als echte filmsterren. Je kijkt je ogen uit daar. Verder op in het  noorden in Hogerheide worden we staande gehouden voor een overheerlijk broodje gebakken ei. Met recht een broodje liefde! Daar staan we graag even voor stil en nemen daar de tijd voor. Wat een lieve mensen langs het parcours. Het is overweldigend. In Bergen op Zoom is ons eindpunt voor onze laatste etappe.

Zwijndrecht Burcht

Antwerpen Ekeren

Antwerpen Ekeren

Brasschaat

Kapellen

Putte

Putte

Ossendrecht

Ossendrecht

Hoogerheide

Bergen op Zoom

Deze 6e etappe heb ik 12,01km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:50

In Bergen op Zoom wacht team 2 ons op om aan hun laatste etappe te beginnen. Het is 6:30 als we daar aankomen. Er is daar  de mogelijkheid om te douchen. Maar ook moeten we besluiten wat we aan moeten en wat er allemaal moet worden ingepakt. Ik snap er niks meer van . Wat moet ik nou klaarleggen en wat moet ik aan voor na het douchen? Ik ben het spoor bijster. Ik barst in tranen uit. Gelukkig zijn Chi-Yan en Kim heel lief voor me en leggen wel 88 keer uit wat ik aan moet trekken en wat ik klaar moet leggen. Wat een lieverds en wat zijn ze geduldig met me. Ik voel me soms echt een blok aan het been en een huilebalk. Eindelijk heb ik alles op orde en kan ik gaan douchen. Wat een heerlijkheid! Dat pruikje stro wat op mijn hoofd zit even van wat shampoo te voorzien. We zijn inmiddels ook in Nederland dus ik kan ook weer contact maken met het thuisfront. Wat knapt een mens daar van op. Daarna wacht een heerlijk ontbijtje op ons klaargemaakt door Angelique. Je proeft telkens de liefde die ze erin stopt! Na het ontbijt kunnen we in de sporthal even crashen met een slaapzak en een kussen even op een judomat slapen. Ineens besef ik dat het licht is aangegaan in de hal. We moeten er uit want de sporthal gaat sluiten om 10:00. We pakken de boel op en rijden naar het wisselpunt. Daar maken we ons klaar om te wisselen.

 

Uiteindelijk  kunnen we rond de klok van 12:30 starten voor de allerlaatste etappe, wat volledig run bike run wordt afgelegd. Rob zijn plan is om kortere stukjes te lopen om sneller te kunnen gaan. We willen knallen! Ik dek mezelf wel een beetje in omdat ik bang ben dat het me niet lukt. We gaan het beleven! Ik ga het gewoon proberen! Eerste run op 0,62 in een tempo van 4:57. Snel weer op de fiets. Je hersteltijd is voldoende en dat geeft je ruimte om je volgende run weer te knallen. Het is mooi om te zien dat het roparun gebeuren zo leeft! Dat krijg je in het noorden niet mee. Overal zijn evenementen, dranghekken, podia, bier en eettenten. Zoveel publiek langs het parcours. Remco pakt zijn moment in Barendrecht met zijn you’ll never walk alone shirt.

18920594_1301791073207234_4117104728197853262_n.jpg

Tranen komen weer als ik er aan terug denk. Wat een heerlijk stuk die laatste etappe. Ik loop niet veel maar wel hard en dat is ok! We genieten volop met zn allen. Nico, Chi-Yan, Marieke, Remco, Rob en ik. We krijgen van alles aangeboden onderweg, van fruit tot bittergarnituren

Onderweg kregen we ook nog een gemene tunnel, de Heinenoordtunnel. Met een daling/stijging van 6,7% Remco mag in de tunnel lopen maar ik kom achter Remco aan , dus Nico zegt: ga jij maar vast voorop en pak jij die klim dan kun jij boven nog even uitpuffen voordat jij het stokje overneemt. Dus ik maak flink wat vaart om die klim te maken. Het begin gaat nog wel en ik blijf aardig lang op de trappers staan maar het allerlaatste gemene stukje moet ik toch wandelen. Eenmaal boven heb ik niet lang om te herstellen want Remco komt er al aan. Ik tik hem af en ga. Oeh voel die bovenbenen dan branden. Ik merk dat ik dit niet lang ga trekken. Na iets meer dan 500 meter wordt ik afgelost door Chi-Yan. Zodra we Rotterdam in rennen krijgen we vleugels. Rob zegt:  Kom we gaan nog meer knallen. We maken de afstanden nog korter en het tempo gaat omhoog. Mensen staan erbij en kijken ernaar.  Sommigen bestempelen ons als uitslovers maar het boeit ons niet. Dit is ons moment! Remco geeft de laatste tik aan mij en ik ren naar de rest van mijn ploeg die daar staat te wachten: Egbert, Pino, Maries, Mike, Claudia, Patrick, Frea, Marco, Theresa, Kim, Angelique, Claire, Sven, Jeroen, Lisette en Ria. Wat een finish en wat een moment.

Westmaas

Oud-Beijerland

Oud-Beijerland

Heinenoord

Barendrecht

Barendrecht

Rotterdam

Rotterdam

Rotterdam

De laatste etappe heb ik 5,66km afgelegd in een gemiddeld tempo van 4:47

Onder aan de streep heb ik 64,96km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:24 op de kilometer, dat is omgerekend zo’n 11,11km/uur

Lief team206 2017, bedankt dat ik hier bij mocht zijn! Lieve Ria, bedankt voor het noemen van mijn naam en bedankt Rob voor het vertrouwen in mij. Ik zal dit nooit vergeten! En graag tot volgend jaar!!!

18986703_1527742173956387_854752333_o

Lieve groet Tamara.

De zestig van Texel 2017

Van tevoren nooit verwacht dat dit zo zwaar zou zijn.  Heel eerlijk, bij het inschrijven en eigenlijk al daarvoor dacht ik: ik heb Winschoten gedaan, dat ging toch met een zeker gemak, de zestig daar plak ik toch gewoon 10 aan vast? Hoe moeilijk kan dat zijn?? Ik heb het zwaar maar dan ook zwaar onderschat. Misschien maar goed ook want anders had ik me daar ook weer zorgen over gemaakt, en ik ben zoals jullie inmiddels wel weten nogal een zenuwpees. De langste duurloop in de aanloop naar deze ultra verliep meer dan soepel! Samen met Ypie had ik de TaMarathon lichtjes over gedaan. Ypie als waterdrager op de fiets mee. We hadden prachtig weer. Maar toen Texel dichterbij kwam begonnen ook de zenuwen aan te kloppen. Ik dacht vrijdag nog, ik ga voor de ontspanning en gezelligheid lekker met de meiden paaldansen. Maar de instructrice had als warming up een aantal fijne squats in de planning staan. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en deed (dom) mee. Opeens dacht ik: Ho, ik geloof dat ik moet stoppen…. Te laat ….. De volgende dag moest ik het bekopen en de dag erna nog iets erger. De trap en de wc was mijn vijand, en ik moest nog een ultra lopen, hoe kan ik dit doen??

Maar ik dacht: spierpijn loop ik er wel uit, komt goed! Maandagochtend 4:00u gaat de wekker. In alle vroegte naar Den Helder voor de eerste boot. We waren er lekker vroeg en nog weinig te beleven, maar we waren op tijd en dat was voor mij prioriteit. We moesten nog even wachten tot het secretariaat open ging. Jelmer, mama en de kinderen hadden  fietsen gehuurd dus die vermaakten zich op het eiland.  Startnummer en t shirt gehaald. 18034869_1477074895689782_2140729212_n

En intussen met een aantal bekenden kletsen en op de foto.

18033905_1476680892395849_8557346892111221573_n

Intussen waren we klaar voor de start en nog een aantal minuten tot de start. Ik vond het erg lang duren en ik was op van de zenuwen. En PANG daar gingen we…. Ik startte vrij vooraan en werd door alles en iedereen ingehaald. Ik liep netjes het afgesproken tempo, en zelfs daar iets boven maar ik werd maar ingehaald. Iedereen stoof naar voren. Ik liet me niet gek maken, maar toch werd ik er wel onzeker van. Maar ik hoorde Tiny in mijn oor fluisteren, laat je niet gek maken Tamara, hou je plan en hou je tempo. Al snel zag ik Rinus ons naderen vanaf tegengestelde richting. Mijn hart maakte een sprongetje, wat fijn dat ik hem zag. Ik schreeuw nog naar hem en ga in zijn zicht staan. Hij had een verbeten koppie. Hij zag mij ook en we groetten elkaar. Wat fijn om mijn loopmaatje te treffen. Hij zou later helaas bij 68km uitstappen. Hij ging namelijk voor 120km. Kort nadat ik mijn vriendje zag draaiden we de duinen in, op naar het strand. Bij de start voelde ik mijn bovenbenen, in de duinen was dat weg en begonnen mijn kuitspieren te ouwehoeren. We hebben er nog maar een paar kilometer op zitten en ik heb het nu al zwaar. Zou dit dan de eerste race worden waar ik ga uitvallen?? Ik zie het niet zitten maar zet door. Ik kijk wel hoe ver ik kom. Ineens komt Robert Jan Eggens naast me lopen en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg: kut! Last van mijn kuiten en ik heb het zwaar. Hij besluit even bij me te blijven. Hij praat op me in dat ik moet zorgen dat die pijn niet in mijn kop gaat zitten. Het is een mentaal dingetje. Hij zei: blijven eten en drinken en doorgaan. Hij zegt dat hij gedurende het stuk strand bij me blijft. Hij gaat bij het 15km punt uitstappen dus gebruikt zijn krachten om voor me te lopen en me uit de wind te houden. Hij zegt: eet je wel goed? Ik besluit het gelletje iets eerder te nemen, en dat is goed geweest. Het strand vreet zoveel energie. Het is een dun stukje strand waar je kunt lopen en het is telkens wegspringen voor de branding. De pijn in mijn kuiten verdwijnt! Maar de bovenbenen blijven zeuren, maar die kan ik aan. Eigen schuld, dikke bult! Voor we het strand afgaan komen we Bjorn nog tegen.

17904210_1476717555725516_8068120458164581661_n

Na het strand neem ik afscheid van Robert Jan en hij zegt dat hij me bij de finish gaat zien, ik heb mijn bedenkingen maar ik mag niet zo negatief denken van Robert Jan. Ik moet beloven dat ik finish! Nou, vooruit dan maar. Wat volgt is een heel fijn paadje door de bossen. Daar sluit ik aan bij een meneer met wie ik ook nog een fijn gesprekje heb. Wat loopt het daar fijn, lekker in het zonnetje door de bossen. Na het strand is dat een echt cadeautje. Ik weet dat er nog 5km strand aan komt en ik zie daar erg tegenop. Nadat ik in de bossen heb kunnen opladen maak ik me klaar voor nog een stuk strand. Gelukkig is daar Ton vd Berg en samen gaan we dat stukje strand trotseren. Het strand is korter dan het eerste stuk maar een stuk smaller. Het is nog meer wegspringen voor de branding. En weer word ik onzeker. Gaat dit me echt lukken?? Ik wil zo graag finishen.  Gelukkig is na 5km het einde eindelijk in zicht, en dat mocht ook wel want ik was er echt behoorlijk klaar mee! Na het stuk strand getracht mijn schoenen uit te kloppen, maar ik had het idee dat er maar weinig uit kwam. Het zand bleef fijn plakken aan de binnenkant. Het verzorgingspunt met mijn eerste achtergelaten spulletjes. Met wat tuckoekjes een slok cola en sportdrank, nog wat gelletjes in mijn zak gestopt en wat winegums in mijn mik gaan met die banaan. Nog een stuk door de duinen wind tegen. Ik sluit aan bij 2 heren. Het is nog even aanbikkelen voor de vuurtoren in zicht is. Als we nog 30km te gaan hebben had ik het idee dat ik qua tijd op 3.30 zat, ik kan er een paar minuten naast zitten. Ik denk: dat is mooi, want volgens mij heb ik nu practisch straks alleen maar asfalt en wind mee. Dus binnen de 7 uren moet lukken. Rond de 35km is het keerpunt en ik voel de wind in de rug, wat is dat aangenaam. Ik voel me sterk worden en zet iets aan. Dat is fijn zeg! Bas Huizinga loopt 2 etappes van de Estafette en komt naast me lopen. Dat loopt fijn. Ik krijg vleugels en durf nog iets te versnellen, dat mocht van Tiny en ik denk: zolang het goed gaat, gaat het goed! Ik loop een aantal kilometers op met Bas en het is erg gezellig. Op een gegeven moment zeg ik tegen Bas: ga maar hoor, je gaat iets te snel voor mij. Toch hou ik aardig het tempo erin. Ron Daalhuizen komt op mijn pad en we lopen gezellig samen op. We komen Niels nog tegen die ons vastlegt.

17951445_1476680915729180_3495701347749691834_n

Ron zegt op een gegeven moment: je loopt op dit moment je PR, je bent de 50km gepasseerd! Hoera!!! Na een kilometer zie ik het bordje 10km. Yes! Het einde is in zicht, nu is het aftellen. Die laatste kilometers zijn echt zooooo zwaar. Vooral de laatste 5, met veel heuvels en wind tegen, en het tempo daalt fors! Ik heb de pas er nog in, maar het tempo ligt er echt uit. Iemand die snel wandelt haalt me met gemak in. Het zand in mijn schoenen doet pijn en de pijn in mijn bovenbenen voel ik niet eens meer. Dit laatste stukje is mentaal zo zwaar…. Ik kan geen winegums meer zien dus ik gooi ze weg, dat laatste gelletje smaakt zo ontzettend goor en mierzoet. Bah! Niks is meer goed en ik kan geen einde zien. De borden tellen wel af, maar ik zie geen einde. Dan draai ik Den Burg in en zie de finish. Ik begin te huilen en laat me gaan. Iedereen juicht en applaudiseert. Ik doe een gek dansje want ik ben zooo blij!!

18010049_1476717582392180_6102559967084977416_n

Ik zie Jelmer en de kinderen en mijn moeder die foto’s maakt. Ik huil, ik lach en ik juich! I did it!!!

18010316_1476717595725512_6270772032630220975_n

Henri Thunnissen wacht me op  naast mijn man en kinderen. Hij feliciteert me: na de TaMarathon de zestig van Texel, ik mocht trots zijn zei hij!

18033055_1476690482394890_2007723440615990748_n

Eindelijk kan ik mijn man vasthouden. 17992357_1476736009057004_8252234753541859723_n

Mijn lieve gezin wat het niet altijd makkelijk heeft met mijn uit de hand gelopen hobby, staat er wel samen met mijn lieve mama. Bedankt lieve achterban. I love you! Zonder jullie had ik dit niet gekund!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/1683400380

TaMarathon 2017

Hier zit ik dan, 12 dagen na de TaMarathon, achter de computer om een blog te schrijven over mijn evenement. Ik vind het moeilijk om te reproduceren maar ik ga het toch proberen. Het idee ging in mijn hoofd zitten toen ik vernam dat Ronald Meijer, a.k.a Running Ronald zijn herinnering met zijn facebookvrienden deelde. Ronald had namelijk op de dag dat hij 42 jaar en 195 dagen was een MaRRathon georganiseerd. Ik wilde dat ook, maar het was mijn tijd nog niet. Het zaadje was wel geplant in mijn hoofd, als ik later groot ben…..

Ongeveer half januari 2016 dacht ik: als ik dit wil, moet ik nu zo langzamerhand wel actie gaan ondernemen. Ik had dit idee nog met niemand, behalve mijn gezin, gedeeld. Ik had net gepaaldanst en zat wat aan de bar te hangen met een goede vriend, Marchel. Ik denk ik spreek mijn idee hardop uit. Marchel werd laaiend enthousiast en we begonnen te brainstormen. Eigenlijk kwam meteen het idee eruit rollen dat we het aan een goed doel moeten koppelen, en gezien mijn medische verleden was de hersenstichting een logische stap.  Marchel vond het een geweldig idee en bood me aan om mij te steunen in  alles wat in zijn macht lag. Toen ik thuis kwam, drong het tot me door, het giet oan!!!

Ik had eigenlijk iemand nodig die overal aan dacht en organisatorische kwaliteiten bezat, ik kwam eigenlijk meteen uit bij Maaike Liekelema. Ik geloof dat ze er niet eens over hoefde na te denken en ze wilde me meteen helpen. Op dat moment waren we een team, we zouden dit samen doen, met op de achtergrond de helpende hand: Marchel.

Een vreemd jaar volgde, met veel afwachten. Muren waar we tegenaan liepen maar vooral heel veel lieve welwillende mensen die wilde helpen. Hartverwarmend kan ik wel zeggen. Het idee werd ontzettend goed ontvangen.  Omdat we veel moesten afwachten, vooral om vergunningen e.d. stonden we ook heel vaak en heel lang stil in de voorbereidingen. Wel kregen we vanuit alle hoeken belangstellende vragen en aanbiedingen, maar omdat we nog moesten afwachten op verschillende partijen moesten we even wachten voordat we verder konden…

Toen we eenmaal de laatste goedkeuring binnen hadden konden we los! Het ging als een trein, de inschrijvingen, sponsors en maatjes stroomden binnen. Voordat we het wisten hadden we al meer dan €1000,- opgehaald. Ongelooflijk!

Maaike en ik gingen als een trein! Maaike zorgde steeds voor een puntsgewijs draaiboek, en samen zorgden we ervoor dat alle taken werden ingevuld en afgewerkt. We zijn een superteam! Het ging allemaal geweldig! We zeiden vaak gekscherend tegen elkaar: het gaat eigenlijk te goed, wanneer zal het mis gaan? Maar het ging niet mis. Intussen maakte ik me natuurlijk wel zorgen, is het echt goed? Is alles gedekt? Stel dat er te weinig is, stel dat…..

Intussen is het de dag voor de TaMarathon. De laatste dag voordat het losbarst. Ik heb pijn in mijn keel. Ik sta te stuiteren van opwinding maar die keelpijn zit me dwars. De route moet nog worden uitgezet, eigenlijk wil ik gewoon op bed liggen en uitrusten voor morgen, hopelijk red ik het voor morgen… Samen met mijn lieve moedertje zet ik de route uit.

 

Na de route te hebben uitgezet probeer ik in de relaxstand te komen, maar dat lukt niet echt. Ik kan de slaap niet echt vatten maar probeer toch enigszins te rusten. Na een slapeloze nacht met keelpijn ben ik blij dat ik geen koorts heb. Ik kan dus gewoon lopen!  Lennon zwaai ik eerst uit want hij heeft een oefenwedstrijd. Daarna ga ik richting het squashcentre  daar wachten Maaike en Wiebe me al op met koffie! We hebben even een moment voor onszelf om te zenuwpezen.  Langzaam komt iedereen binnendruppelen, vrijwilligers en deelnemers. Ik verwelkom iedereen en geef een ieder het felbegeerde TaMarathon T-shirt. Er heerst een gemoedelijke sfeer, iedereen is blij en vriendelijk. Allemaal lieve mensen. Niet alleen deelnemers en vrijwilligers stromen binnen, ook belangstellenden, waaronder mijn lieve vrienden maar ook pers en de wethouder  komen dit evenement aanschouwen. Rondstreeks 11.30 doet Jos van der Horst een welkomspraatje voor iedereen. tamarathon-19

Daarna begint de tijd te dringen en om 11.50 geeft Chris Jaasma aan dat het bijna tijd is en vraagt om iedereen naar buiten te begeven. Het zonnetje schijnt en iedereen is blij! Voor de start nog snel een groepsfoto:

tamarathon-25

En dan de start

tamarathon-27

tamarathon-29

We zijn gestart! Nog voor we Drachten uit zijn is de zon helaas vertrokken achter een grijs wolkendek. Gelukkig staat daar vlakvoor we Drachten verlaten een verzorgingspost.

tamarathon-35

Warme, lieve mensen met koffie, thee, water, AA, fruit, tuckoekjes en winegums. Vooral koffie en thee werd goed ontvangen. Na een korte stop gaat de tocht weer verder, Drachten uit, en richting Opeinde. Als we Opeinde verlaten komen we op de kale vlakte rond de Leyen. De koude oostenwind houdt ons gezelschap. De omgeving is prachtig alleen de wind is best vermoeiend. Wat ben ik blij met mijn buff die ik voor mijn mond en nek heb. Rond de 13 kilometer staat de volgende verzorgingspost. Ik vind de thee wel heel erg fijn. De groep begint een klein beetje uit elkaar te rekken. Jan Zondag begint het zwaar te krijgen. Hij wil eigenlijk niet opgeven en hinkt op de gedachten of te stoppen of door te gaan. Hij houdt het toch vol tot halverwege de marathon maar moet dan helaas stoppen. Klaas neemt hem mee in zijn busje en de rest gaat verder.

tamarathon-74

De verzorgingsposten zorgen naast versnaperingen ook dat de groep weer een beetje bij elkaar blijft. Want zeker op zulke lange afstanden merk je dat het verschil tussen de lopers groter wordt. Maar ik moet zeggen dat het bij elkaar blijven aardig lukt. Zeker doordat mijn dierbare trainer Tiny de ‘sterkere’ lopers om te vegen. Dat betekent dat de voorste lopers naar achteren lopen om zo de groep bij elkaar te houden. Eenmaal in Drachten moeten we nog een lus maken door Beetsterzwaag en Boornbergum om de TaMarathon vol te maken. In Drachten besluit Dick Pluim dat hij die extra lus niet kan volmaken en rent door naar het Squash Centre. Via zijn Garmin kan hij de weg terugvinden.  Maar voordat we Drachten verlaten hebben we nog een verzorgingspost.

tamarathon-88

tamarathon-89

Nog 14 kilometer te gaan. Het laatste stuk is tevens ook het zwaarst. De slinger deelnemers wordt langer en er wordt af en toe nog ‘geveegd’ maar we blijven bij elkaar en dat is mooi.

tamarathon-92

tamarathon-98

Als we Beetsterzwaag uitlopen hoor ik Carlo roepen: er is een fietser gevallen. Ik denk: oh jee maar ik loop door. Later hoor ik van mijn schoonvader dat de valler mijn moeder is. Hij verzekert mij dat het goed gaat en dat ik gewoon door moet lopen. Bij de volgende verzorgingspost zie ik mijn moeder alweer fietsen. Ik knuffel haar en vraag hoe het met haar gaat en ze zegt dat het goed gaat.

Laatste stuk richting Boornbergum. De wind is gemeen en ik krijg het kouder en zwaarder. Tiny en Wendelien merken dit op en blijven bij me.

Nog een laatste stop en daarna nog een 2 of 3 kilometer te gaan. Adriana  die vandaag haar eerste marathon loopt heeft het enorm zwaar, ik geef haar nog even een peptalk en ze herpakt zich en we gaan weer op pad. Nog een klein stukje! Als we Drachten binnenkomen word ik tijdens het lopen geinterviewd door Fokke Wester.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FDrachtsterCourant%2Fvideos%2F1571776299517796%2F&show_text=0&width=560

Voor de fietsbrug verzamelen we allemaal tot we compleet zijn en gaan als groep helden over de fietsbrug. Daar staan een tiental mensen ons op te wachten in de kou. Het is inmiddels gaan sneeuwen en we worden als helden ontvangen. Zo mooi!

tamarathon-150

Bij de finish stonden nog meer belangstellenden waaronder de ambassadrice van de hersenstichting noord Nederland.

tamarathon-169

Na veel warme knuffels en felicitaties vond ik het toch wel koud worden. Binnen stond een warme maaltijd van Marc  en Rutger op ons te wachten. Voor de verkleumde deelnemers was de sauna aangezet waarvan gretig gebruik werd gemaakt.

Het was fijn om met iedereen na te kletsen over de barre tocht!  En natuurlijk was er ook gelegenheid tot bekendmaking van het eindbedrag.

tamarathon-173

Boven verwachting! Wie had dit ooit verwacht??? Dat een klein idee, een zaadje in mijn hoofd tot zo’n mooi bedrag voor de hersenstichting zou uitlopen??

Ik ben zo waanzinnig trots op Maaike en mij, zonder haar was dit mij niet gelukt. Zonder jullie was dit niet gelukt! Iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen aan dit evenement heeft er voor gezorgd dat ik niet alleen een fantastische ervaring heb opgedaan maar ook dat er zoveel geld is binnengehaald voor de hersenstichting! Ik heb niet iedereen genoemd maar ik spreek je wel aan! Bedankt dat jij een onderdeel was van de TaMarathon. Mijn droom is uitgekomen! Dank jullie wel!

Nadat de TaMarathon was gelopen, zijn Maaike en ik ziek geworden. Allebei! We lagen flink in de lappenmand en we waren compleet uit het veld geslagen. Maar nog nooit ben ik met zo’n fijn en trots gevoel ziek geweest. Dit moment pakt niemand me meer af!

Ruim een week na dato, hebben we het geld overgemaakt naar de hersenstichting. In die week tijd is het bedrag nog iets opgelopen.

16684026_1000671593396799_4481278559342776466_n

Ik weet zeker dat er ooit nog eens een keer zoiets komt, TaMarathon is te mooi om het eenmalig te laten. Ik weet niet wanneer, maar dat er een tweede komt durf ik bijna wel te zeggen. Wordt vervolgd….

Zeeuwse Kustmarathon, de mooiste en de zwaarste

We weten niet meer hoe het gegaan is, maar we hadden een date. Carlo en ik. We zouden samen de Zeeuwse Kustmarathon samen lopen. Online waren we elkaar al aan het klieren hier en daar. Maar onder de streep heb ik hem toegezegd: Carlo, ik beloof je: ik start met je en ik finish ook met je!

Omdat Zeeland nou niet om de hoek is had ik het plan om samen met mijn moeder en mijn beste vriendinnetje Maaike de dag daarvoor al af te reizen naar het Zeeuwse Land. Mijn moeder had een hotelletje geregeld. We hadden vrijdags mooi snel heen gereden en het hotel was zo gevonden. Wat een leuk hotelletje! Zomerlust. Heel erg vriendelijk en huiselijke binnenkomst en mooie schone nette kamers.

We hadden door het reizen best honger gekregen dus niet lang daarna gingen we Zoutelande in voor een heerlijke maaltijd.

zeeuwsekust15Na de heerlijke maaltijd zijn we vrij vroeg gaan slapen, we waren alledrie best moe van de reis. Ik geloof dat we voor 22.30 al sliepen. Het was pas 7.30, de volgende ochtend dat ik wakker werd. Een goeie nacht geslapen dus! Helemaal uitgerust en met een goed ontbijt gingen we richting Zoutelande waar ik werd opgepikt door de zus van Chris. Of ik een half uurtje eerder wilde komen. Nou dat begon goed. hahahaha. Na een beetje een rommelig afscheid met mijn moeder en Maaike gingen we richting Burgh-Haamstede. Aldaar trof ik weer allemaal bekende gezichten, waaronder mijn eigenste trainert Tiny.

zeeuwsekust9

Ik kreeg zo tussen neus en lippen even een veer in mijn reet gedouwd. Dat ik zo goed aan het trainen was en dat hij zo onwaarschijnlijk trots op mij was. Dat vond ik lief, ik zei hem dat door zijn trainingen het allemaal vanzelf ging. Ik hoefde er voor mijn gevoel weinig voor te doen. Lijfelijk natuurlijk wel keihard werken, maar ik doe het allemaal met plezier! En de mensen die mij een beetje kennen weten dat ik dat meen.

We gingen na alles ingepakt en klaargemaakt, geplast en gepoept te hebben richting de start. In de drukte van de menigte raakten we al gauw de meesten uit het oog. Gelukkig kon ik die lange goed in de gaten houden. Die verlies je niet snel uit het oog.

zeeuwsekust10

En hij mij trouwens ook niet met mijn schitterende shirt! Daar zou hij nog wel achterkomen. Meteen na het startschot gingen we op draf. Het liep in het begin zoals altijd hutje mutje. En ik geloof dat we nog geen kilometer verder waren of we hadden al drie keer gehoord vanaf de kant: hup Feyenoord!!!  Jullie moeten weten dat Carlo als het om voetbal gaat een Ajacied is!  Ik had hem beloofd bij hem te blijven, waarom zou ik het dan niet gezellig maken toch??? Ik kreeg vervolgens : bloedhond naar mijn hoofd geslingerd van mijn beste kameraad.

We liepen echt heerlijk en het ging super. We liepen mooi rustig tempo en we zaten allebei lekker in ons vel. Het eerste stukje strand was best te doen. Onderweg nog een paar keer John en Ans tegengekomen. Die als trouwe supporters ons voorzagen van een natje en een droogje. John die overigens die dag Abraham zag, maar toch ons wilde aanmoedigen. Wat een lieve mensen zijn dat toch!!! Vlak voor we de tweede keer het strand op gingen waarschuwde Carlo me al dat dat tweede stuk strand een dingetje zou zijn. We zagen John en Ans nog even en daar gingen we. Mul mul en nog eens mul. Het was hoogwater dus dat mulle zand was niet in te hardlopen. Toch maar naar de branding waar je telkens werd overspoeld door de golven die tot over je enkels kwamen met de nodige korrels zand.  Het is soms zo moeilijk te bepalen wat dan wijsheid is, ga je voor het mulle zand of ga je voor de branding??

zeeuwsekust11

Bij de branding schoot ik als een klein kind steeds in de lach, omdat het water er steeds aan kwam. Ik zei tegen Carlo: ik krijg de giechels en ik lijk net een klein kind.  We konden dit niet meer volhouden. Ik ook niet. Carlo kreeg het ontzettend zwaar en we besloten te wandelen. Hoe verder we kwamen hoe meer mensen we zagen te wandelen. Dit hield niemand vol. Te bedenken dat dit stuk strand zo’n 6 kilometer betrof. Er kwam werkelijkwaar geen eind aan dat k*tzand.

zeeuwsekust14

Eenmaal van het strand af hebben we eerst onze schoenen verlost van een paar kilo zand. Maar helemaal kom je er niet vanaf helaas. We pakten de pas weer op maar Carlo had een klap gehad van het strand. Hij had meer tijd nodig te herstellen. Hij zei tegen mij: ga jij maar hoor. Ik wilde daar niks van weten. Ik zei: zolang ik je niet hoef te tillen en zolang we binnen de 6 uur finishen, want ik wil die medaille, blijf ik bij je!

De tweede helft van de marathon was wel zo prachtig!!! Zoveel mooie klimmen. Telkens als we weer een klimmetje moesten maken vond ik het fijn om die even lekker op snelheid te doen zodat ik boven kon genieten van het prachtige uitzicht. Tijd was niet belangrijk. Dit was gewoon een prachtige marathon. Prachtige duinen!! Dit was echt genieten!

Voor het laatste stukje kregen we nog een slok cola van John en Ans en winegums. Had ik al gezegd dat jullie van goud zijn???

Carlo zag uit naar de doedelzakken want daar stond zijn maat Anne met een potje bier!!  En van verre zag hij ons al aankomen en riep naar Carlo met het biertje in zijn had.  En ja hoor:

zeeuwsekust3

Gelukkig liet hij nog een slokje over voor mij. De laatste paar 100 meter

zeeuwsekust

zeeuwsekust7

Laatste stukje over de dijk, de dijk af en naar de finish. Ik pak Carlo zijn hand en daar gaan we!

zeeuwsekust5

Mandy, een goeie vriendin vangt me op, en ineens krijg ik een microfoon in mijn mik gedouwd. Over mijn Feyenoordshirt, over mijn kuiten en over mijn tattoo. Slecht verhaal, en veel te moe.

zeeuwsekust6

Het zit er op, we hebben er 5 uur en 20 minuten over gedaan. Een persoonlijk record, want ik heb nog nooit zo lang achter elkaar gelopen.

zeeuwsekust4

Ik heb totaal geen spijt dat ik bij je ben blijven hangen lange!!  Ik heb een supertijd met je gehad ondanks dat we hebben afgezien. Het was me een waar genoegen. Ik ben trots op je, op je doorzettingsvermogen. Want je had het loeizwaar.

Garmin

x Tamara.