About tamama74

getrouwd, mama van 2 jongens, dochter, zus en vriendin. Sloddervosje, gezelligheidsdier, open en spontaan, CVA op 1 april 2011 (geen grapje)

Roparun 2019

 

Dit grote avontuur begon al vrij onzeker voor mij. In mijn afbouw van de Zestig van  Texel en aanloop naar de Roparun begon tijdens een simpel duurloopje mijn knie te kutten. Ik ben toen meteen gestopt en de rust gegeven. Affijn lang verhaal kort: rust, fysio, dry needling, korte lijntjes met het team. Een paar dagen voor de start ben ik met de opperbaas Rob tot de overeenkomst gekomen toch te starten, ondanks ik niet kon garanderen dat ik de finish zou halen. De fysio en ik hebben er alles aan gedaan om mij startklaar te maken. Dus ik ging er vanuit dat ik gewoon ging finishen. Kortom een paar onzekere weken voor de Roparun voor mij. Ik was blij en opgelucht dat ik deel uit mocht maken van team 206 2019.

Vrijdagochtend vroeg gingen we al op pad richting Parijs. En na een flink aantal plas en eetstops arriveerden we later dan verwacht op het prachtige plekje net buiten Parijs waar dit team ieder jaar neerstrijkt. Voor mij is dit de derde editie, maar voor Rob, Maries en Egbert was dit de 10e keer! Daar werd ook bij de gastheer en gastvrouw aandacht aan besteed. Een vrolijk drankje met het nodige vuurwerk hadden ze voorbereid! Vervolgens weer een overheerlijke maaltijd hadden ze voor ons gemaakt! We hebben enorm van genoten!

Na de maaltijd gingen de meesten al vroeg slapen. De volgende dag moesten we vroeg opstaan omdat we als eersten startten.  Ik had gelukkig een bed alleen dus ik had goed geslapen. Na het ontbijt en de peptalk van Rob gingen we na het fotomoment naar de start toe! Het scheelde dat we er vroeg waren want we hadden plek zat om te settelen. Fietsen werden voorzien van een sticker, goed afgsteld naar ieders lengte, banden gepompt en lichten gecheckt. Door naar de pastaparty. We hadden net ons ontbijt achter de kiezen maar een aantal waaronder mezelf had wel weer zin in een warme maaltijd. Die pasta ging er wel in! Na die pastaparty moesten we haasten want we zouden bijna starten. En vlak voor de start begonnen de zenuwen en de sluizen braken bij mij. Ik moest weer eens janken. Gelukkig was daar Jeroen die me even een knuffel gaf die ik nodig had. Snel mijn tranen gedroogd en in het startvak voor fietsers gaan staan.

Jeroen mocht dit jaar starten als loper. We waren de eerste die startten dus de start werd ingeleid door een heel ritueel. Iedereen omarmt elkaar en maakt zich op voor een 2 dagen lang avontuur! Emotionele muziek uit de speakers. Ik ga nog te ouwehoeren met Remco in het startvak en zeg: ohjee, sommige mensen worden emotioneel. Ik kijk naast me zie ik Remco met tranen in zijn ogen. En dan eindelijk een paar minuten na 11.30 mogen we eindelijk van start! Jeroen knalt lekker door de start en wij fietsen erachter aan. Alle teamleden staan langs de kant om ons aan te moedigen. Heerlijk die energie! Het eerste stuk van 17km bestaat uit run bike run.  We gaan door de drukke straten van Parijs dus daar is het niet mogelijk om voor een bus te stoppen. Arjen mag na Jeroen lopen, daarna kom ik en als laatste Remco, dat is de volgorde van ons loopteam. Paul navigeert ons voorop op de fiets. Na 17km staat team 2 ons op de wachten om te wisselen.

Team 2: Marko, Paul, Jeroen en Derk Jan mogen ons aflossen. Voor hun staat een 35km parcours te wachten. Wij rijden samen met onze chauffeur Jitze en teamcaptain Chi-Yan, masseur Marco en tweede fietser Annemiek (die overigens 2 dagen ervoor nooit had verwacht dat ze hier zou zijn, maar door ziekte van onze vaste fietser Patrick ineens moest invallen) naar onze cateringbus met Maries en Clair. Daar stond een heerlijke broodmaaltijd te wachten en hebben we heerlijk in het zonnetje kunnen eten.

Rond een uur of 16.00 moest er weer gewisseld worden. Team 2 had sterk en vlot doorgelopen. Samen met hun fietsers Aad en Erik, begeleid door chaffeur Jelle en TC Rob, ondersteund door Masseur Theresa. Team 2 hadden voor de catering Egbert en Jeandaily.  We hadden lekker gezeten, slap geouwehoerd en we waren klaar voor onze tweede etappe. De sfeer zat lekker in de bus. Paul had een fijne spotify playlist gemaakt en dat zorgde ook voor een fijne sfeer. Lekker afwisselend lijstje. Zoals ik al zei, de sfeer zat er lekker in Chi had na 3 jaar gelopen te hebben de taak als teamcaptain genomen. En ik moet zeggen: ze deed het echt fantastisch!  Alles in de gaten houden en alle ballen in de lucht houden. Intussen werd er sterk gelopen, volgens mij zaten we ook iets voor op schema. Het was echt lachen gieren brullen in de bus. Ik kon moeilijk bijkomen van het lachen of ik moest alweer lopen. Intussen hoor ik The Police over de speakers en besluit keihard mee te schreeuwen: Roxanne!!!! You dont have to put on the red light. Heerlijk! Je bent buiten adem maar het levert je ook veel positieve energie op. De sfeer was zo fijn en zo lekker! Ik was euforisch! Iedereen volgens mij. Deze etappe van ruim 50km vloog ook voorbij.

Rond 20.00 20.30 stond team 2 alweer klaar. Dat gaat lekker! Na een korte overdracht gingen we door naar onze rustplaats waar Claire en Maries ons opwachtte met knakworst en soep! Marco heeft mijn bovenbenen even onder handen genomen en na de maaltijd ben ik even gaan liggen. Ik kon niet echt slapen maar ik heb toch even gelegen. Dat was ook wel nodig want de volgende shift zou zwaar worden, de graveyard! Rond een half uur na middernacht was er weer een wissel. De wissel zou 5km van de rustplaats verwijderd zijn, dus nadat te zijn ingepakt gingen de fietsers Paul en Annemiek het parcours op en wij met het busje erachteraan. Eenmaal bij de wisselplaats stopte er een auto van de organisatie die kwam navragen waarom er 2 fietsers zonder loper op het parcours waren. De organisatie houdt alles nauwlettend in de gaten. Na het uitgelegd te hebben en een klein praatje kwam team2 er alweer aan. De organisatie zag dat het klopte. Wel hebben we Rob even voor de gek gehouden en gezegd dat we uit de wedstrijd zijn gehaald. Even een geintje tussendoor. De blik van Rob sprak boekdelen. Gelukkig konden we zeggen dat het een geintje was.

En we konden beginnen met de graveyard van ruim 5 uren. Het lopen ging opzich best goed maar je merkte dat de vermoeidheid toesloeg. Maar we hielden ons kranig. De bus kakte ook een beetje in naarmate de uren verstreken. We zagen langzaamaan dat het lichter werd. De graveyard was bijna ten einde. We probeerden contact te zoeken met het andere team zodat ze zich konden voorbereiden op de wissel. Helaas kregen we geen contact. Na een aantal pogingen kregen we Theresa aan de lijn, ze had de mededeling  of we ipv naar het wisselpunt te gaan om naar het rustpunt te gaan. Wat we maar raar vonden. We speculeerden nog: ze houden ons vast voor de gek omdat we daarvoor ook een geintje hadden met het andere team. We waren aan het dollen en aan het geinen. De sfeer zat er bij ons lekker in. We kwamen bij de rustplaats aan en zagen Theresa en Rob in paniek, ik dacht nog een moment: dit hebben ze goed ingestudeerd. Wat zou de grap zijn? Remco zei: dit ziet er ernstig uit hoor. Iedereen bij elkaar geroepen. Rob deelde mede dat hun catering chauffeur  Egbert opgehaald is per ambulance omdat hij benauwd werd en geen lucht meer kreeg. Dan krijg je een klap voor je harses! Het ene moment zit je te gieren van het lachen en het andere moment krijg je deze mededeling. Aad is met hem mee met de ambulance. Nu heeft team 2 een fietser minder. Er wordt gewacht tot er weer contact is met de ambulance. Rob belt met Egbert en die drukt ons op het hart om deze tocht als een malle af te maken!

Team 2 start hun shift met een loper minder, maar ze gaan door. Wij blijven stand by als er nieuws is om Aad en eventueel, hopelijk Egbert te halen. We zijn allemaal van slag. We proberen bij het volgende rustpunt na tosti’s en pannekoeken te rusten. Ik probeer na de massage iets te rusten maar kan de slaap wederom niet vatten. Je bent constant met de gedachten bij Egbert.  Er is regelmatig contact maar doordat er steeds dringendere zaken tussenkomen moeten Egbert en Aad lang wachten. De onderzoeken die hij ondergaat wijzen er allemaal op dat het niets ernstigs is (gelukkig) de artsen denken dat de klachten door stress komen. Hij is wel heel goed onderzocht en gelukkig niets ernstigs. Wel moeten ze lang wachten tot ze uiteindelijk weg mogen. Intussen komt team 2 er alweer bijna aan. We lopen naar de weg om ze binnen te halen. Als die eenmaal binnen zijn blijkt dat ze het laatste stukje met z’n tweeën hebben gelopen omdat Marko ook last kreeg en omdat Theresa voor Egbert moest rijden hadden ze geen masseur mee onderweg. Die moet dus deze rustperiode goed onder handen genomen worden en hopelijk gaat de komende etappe weer goed met Marko.

Intussen is het zondag rond een uur of 11 wanneer wij starten met onze etappe. De druk op mijn knie wordt erger, maar druk is niet erg zeg ik tegen mezelf. Maar dan de derde shift voel ik die kloteknie. Iets waar ik bang voor was, gebeurde. Dit was het stopsein. Ik vloek heel hard en na een km zie ik Chi en Remco staan langs de kant. Ik barst in huilen uit. Remco pakt me vast en zegt: we gaan dit halen met z’n allen. In de bus zo maar even spoedoverleg, we gaan dit oplossen met z’n allen. Ik kan niet stoppen met huilen. Blijkbaar staan we in de weg want een loper moppert wat op ons. Remco fluistert: die pak ik straks nog wel. Ik moet lachen. Hij zegt:  kijk daar lacht ze weer. Kop op, we zijn nog lang niet thuis en we gaan dit samen doen, het komt goed. Hij loopt verder en Chi vangt me op. Ze leven allemaal met me mee en het enige wat ik kan denken is: hadden ze nou maar iemand anders meegenomen…. Ik ben zo boos! Chi doet haar schoenen aan en ik moet op de Team Captain stoel zitten. Maar dat kan ik helemaal niet! Chi is rustig en zegt: doe maar gewoon, 1 ding tegelijk. Ze praat me bij en ik denk: hoe dan? Meteen maak ik een fout en raak verdwaald in een run bike run. Met heel veel geduld van Jitze die naast me zit komen we uiteindelijk op de goede weg en heb ik door wat ik aan het doen ben. Intussen ben ik nog steeds zo verdrietig en kan niet stoppen met huilen. Het duurt even voor mij mij de knop om gaat. Ik was even bang dat ik nutteloos zou zijn en welke rol ik dan moest vervullen. Paul had ook al aangegeven zijn fiets aan me af te willen staan. Dat is lief! Eerst deze etappe maar als team captain afmaken. En dat ging me verbazingwekkend goed af! Ik zeg altijd: multitasken vind ik lastig. Maar nu had ik geen keuze en ik moest dit noodgedwongen doen, ik kwam erachter dat ik het dus wel kan! Sta ik even te kijken van mezelf. Maar toch baalde ik deze hele etappe. Ik was zo boos en verdrietig en teleurgesteld. Ik was jaloers op de lopers want dat wilde ik ook.

Aan het einde van de middag wordt er weer gewisseld. En terwijl wij op het parcours onze race liepen zijn Egbert en Aad opgehaald en hereningd met het team. Egbert ziet er goed uit en wat fijn dat hij er weer bij is!! Wat heeft hij iedereen maar vooral zichzelf laten schrikken. Hij is natuurlijk zelf ook waanzinnig geschrokken. Je bent ver van huis zonder je familie in een ziekenhuis in het buitenland en je weet niet wat er met je gebeurt. Gelukkig viel het achteraf mee en is hij terplekke goed onderzocht en hij is weer bij ons! Hoera! Zelf heb ik ook het nodige te verwerken. Hoe moet dit nu verder? Wat voor functie mag ik bekleden? Eerst maar even naar het volgende rustpunt Opstal. Daar wachten heerlijke gebakken eitjes en brood. Zitten we lekker te eten, kijk ik op rechts parkeert Marieke haar auto. Wat??? Ik word gek. Blijkt dat Marco dit even heeft geregeld. Alsof ze niet weg is geweest. Ze komt ons even gezelschap houden. Er zijn douches even verderop en ze rijdt Chi, Claire en mij naar de douche ruimtes. Wat een heeeeerlijke douches!!  Daar knapt een mens van op. Paul zegt nog fietskleding voor me te hebben. Voor als ik hem overneem onderweg. Het past allemaal goed! Ik heb wel zin in een stukje fietsen. Ik probeer wederom even te slapen maar kan de slaap weer niet vatten. Maarja, liggen is zeker niet verkeerd ook al slaap je niet.

Ondertussen is er flink gepuzzeld hoe we de volgende etappe gaan invullen. Marieke heeft net genoeg in haar kofferbak om een etappe mee te hollen. In het begin van de avond gaan we weer wisselen. En Marieke holt 1 etappe mee als ondersteuning. Paul staat zijn fiets af aan mij en ik mag navigerend gaan fietsen, voorop. Dat is fijn! Maar ook best lastig, je moet de navigatie in de gaten houden maar ook de loper achter je. En de ene loper is de ander niet dus dat verschil is groot. Maar het houd je ook scherp. Het is lekker om te fietsen! Ik ben zeer blij met de fietskleding want na een aantal kilometers begin je het wel te voelen. Ik merk wel dat de vermoeidheid groter wordt. Ik vind het lastig te focussen. Maar ik red het allemaal. We komen door Zeele in België  en daar is het groot feest! We worden als helden ontvangen. Zo gaaf om mee te maken. Het duurt allemaal ff maar gezellig is het zeker. We zijn met z’n allen op het parcours en maken er een feestje van. Tegen het eind van deze etappe ben ik helemaal kapot!

Na de wissel rijden we naar Steenbergen, we kunnen daar binnen eten en slapen in de loods. Na een voedzame maaltijd met knakworsten tosti’s erwten en wortels ga ik liggen. Na 2 uurtjes slaap word ik wakker gemaakt door Chi, we moeten opschieten want ze komme d’r an.  Nu moeten we ineens snel. Spullen pakken, aankleden, snel wat achter de kiezen stoppen en gaan met die banaan. Dat gaat best snel allemaal. Intussen is er ook lichte paniek. Marieke moet werken dus kan niet meer meelopen, Chi geeft aan niet genoeg getraind te hebben om nog eens 53km te doen. Hoe lossen we dit op? Ik voel me schuldig… Ineens zegt Chi, ik ga het wel doen, kijken hoever we komen.

We nemen afscheid van Marieke en in de bus besluit Annemiek haar hardloopkleding aan te doen. Ik mag deze etappe weer fietsen. We zien allemaal tegen deze etappe op. Maar eigenlijk gaat deze etappe best lekker! De lopers doen het fantastisch en langs het parcours is het groot feest. We krijgen overal te drinken en te eten aangeboden. Het is gewoon gezellig. Ik hobbel er een beetje achteraan op het fietske. Het weer wordt steeds aangenamer en dit is puur genieten. Iedereen is ontspannen en we kletsen wat af onderling. Annemiek en Chi lopen heel sterk. Arjen, Jeroen en Remco ook uiteraard. Ze lopen allemaal ontspannen. Waar we zo tegenop zagen vloog voorbij. En voordat we het wisten zijn we al bij Klaaswaal. Aan het eind van de straat met alle teams staat ons team op ons te wachten. We hebben het gered. Theresa neemt mijn (haar eigen) fiets over voor het laatste stuk, een kleine 40km nog. Team 2 mag finishen. Remco en Jeroen doen het laatste stukje ook mee, de bikkels!

Wij rijden naar Rotterdam om naar de finish hun op te wachten. Nadat we de auto hebben geparkeerd maken we ons klaar. We pakken de boel vast bij elkaar zodat we straks na de finish alles bij elkaar kunnen pakken en over kunnen laden naar eigen auto. Nadat we daar klaar mee zijn wandelen we naar het eindpunt. Daar wachten we in spanning op team 2. En dan eindelijk rond 15.00 komen ze er eindelijk aan! Rob finisht met een prachtige eindsprint! We zijn eindelijk compleet.

Als iedereen de fietsen heeft ingeleverd lopen we gezamelijk over de Willemsbrug naar de kubuswoningen. Daar is dan de finish op Binnenrotte. Ik krijg de medaille van Chi om en ik barst in tranen uit. (alweer) Ik ben zo lek als een mandje en ik moet de hele tijd grienen. Ze zegt dat ze dankbaar is met mij en dat ik onmisbaar was en zeker niet nutteloos. Nou dan heb je me hoor. Ik zie mijn moeder en mijn lieve man. We drinken een biertje en eten een patatje.

Wat een geweldig avontuur was dit. Ondanks mijn blessure en ondanks ik de Roparun niet volledig rennend heb afgerond vond in deze editie 2019 de allermooiste omdat ik deze editie heb gezien dat we ondanks alles wat er op ons pad kwam we dit als team hebben opgelost. Jullie zitten allemaal in mijn hart lieve team 206. Helaas ben ik er volgend jaar niet bij ivm andere doelen, maar hou mijn plekje warm voor het jaar erop! Jullie waren fantastisch. Bedankt dat ik erbij mocht zijn.

Advertenties

De Zestig van Texel 2019

Een aantal dagen voor de 7 april, plaats ik nog een blog van de zestig van 2017. Daarin staat dat het erg zwaar was, en dat ik van tevoren niet had verwacht dat hij zo zwaar zou zijn. Maarja, we zijn 2 jaar later. Ik ben beter getraind, dussssss….

Twee weken voor de zestig had ik nog als voorbereiding de Lente Marathon van Amstelveen gelopen samen met loopmaatje Edgar. Het was voor ons beiden een ontspannen loopje met veel geklets en geouwehoer. We waren helemaal klaar voor Texel en we hadden daar ook afgesproken samen Texel te gaan lopen. Want zo heerlijk en ontspannen lopen kunnen we 2 weken later ook wel doen, plakken we er gewoon 20 km aan vast. Ja toch niet dan? We hadden wilde plannen en we wilden graag een eindtijd van 6.15 maken. Nico, met wie ik afgelopen november een PR op Terschelling liep hoorde van ons plan en ineens waren we 3 hobbits met een missie.

Zondag ochtend 7 april, ik was er helemaal klaar voor. Ik had mijn nagels laten doen door nichtje Susan en mijn haar had killerdraids dankzij ander nichtje Alexandra. Born Ready! Samen met mijn moeder en mijn allerbeste vriendin Maaike gingen we zoals Maaike zo mooi zei: midden in de nacht (6.30u) richting Den Helder.  Aldaar parkeerde we op precies dezelfde plek als 2 jaar terug en waren we net op tijd voor de boot. Eenmaal op Texel liepen we meteen naar de tent die vlakbij de haven stond. Ik kon 3 pakketjes afleveren met gelletjes, tuc koekjes en winegums, die ik onderweg kon nuttigen. Ook was ik er uit dat ik vandaag, net als 2 weken geleden een rugzakje ging dragen. Om mijn telefoon, gelletjes en extra sokken in te stoppen .  Dat was me in Amstelveen ook prima bevallen. In de tijd voor de start hebben Mama, Maaike en ik heerlijk in het zonnetje kunnen zitten. Edgar en Nico waren ook present, net zoals vele andere bekende loopmaatjes.

56398292_2350355641662105_8149979483890253824_n

We hadden een mooi plan: niet te snel starten, lekker lopen en op elkaar letten!

Eenmaal van start liepen we meteen lekker. Niet te snel, vooral niet te snel! Jonge hond Edgar, die zijn allereerste Ultra liep moesten we zo af en toe even aan de teugels trekken, maar dat accepteerde hij gelukkig. Maar wat genoot Edgar! Zo waanzinnig mooi om te zien. Nico en ik hielden een beetje ons hart vast want we wisten nog wat er komen ging en het is best nog een eind tot de finish.

Ineens zag ik Bjorn op de dijk zitten met zijn fototoestel. Ik roepen:

56582199_10217270670946240_6763418252371558400_o

Vlak voordat we het eerste stuk strand op gaan zie ik in de duinen onze grote vriend Rinus, ik zoek zijn blik en hij herkent mij. Zijn hoofd ziet er verbeten uit. Hij is namelijk net op de heenweg om bij het beginpunt te keren om hetzelfde rondje terug te lopen (120!km) zijn begeleider Wowo fietst achter hem aan, we groeten elkaar. Dan is het stuk strand van ca 12km. Opzich ligt het strand er prachtig bij, beter dan 2 jaar geleden, in ieder geval! Alleen het blijft strand en ik ben een asfaltloper en strand is toch een andere discipline. Maar nogmaals, prima strand dus ik mag niet klagen. We tikken de kilometers weg en kletsen ondertussen wat af. Maar, het strand….  En daar zien we het bordje wat ik me nog zo goed kon herinneren van 2 jaar geleden: Nog maar 50km.

dezestigvantexel2019_19

Anyways ineens zie ik Bjorn weer:

56513043_2352113638185899_7994344609410973696_n

Bjorn, daar word ik werkelijk altijd zo blij van! Dus ik moet even naar hem toe voor een high five! Ik zie je bij de finish roept hij  me nog na! Heerlijk, zulke mensen langs de kant. En hij maakt ook nog eens prachtige foto’s!!

Het einde van het strand nadert en voor een pittige klim staat er gelukkig verzorging. Snel tik ik mijn gelletje naar achteren  en spoel die weg met water. De verzorging is geweldig! Er ligt van alles: water, sportdrank, cola, tuc koekjes, winegums, kruidkoek, gevulde koeken en fruit!  (hoef ik dat de volgende keer ook niet meer in te pakken) Die brandstof hebben we nodig, want die klim is niet voor watjes.

dezestigvantexel2019_22

Maar serieus, wat een uitzicht!!!!

57062162_2352140694849860_6758309375888064512_n

En toen kwam het stuk door de bossen, heel fijn om even bij te komen van het strand en om op te laden voor het laatste stuk strand. Ans fietste mee met haar man John en heeft ons ook even op de foto gezet:

dezestigvantexel2019_26

Het is wel heel fijn al die bekenden die mee fietsten en checken of alles ok is. We laden ons op voor het laatste stuk strand. Dat bestaat uit iets meer dan 4km strand. Wat begint met weer een mooie klim.

Dit strand was iets pittiger, althans de wind was pittiger en daarbij hadden we er al een stuk strand opzitten dus ervoer ik het ook als pittiger. Op het strand kwamen we ook 120ers tegen waaronder Sameena en René met wie we ook kort even hebben gesproken.

56811281_2352139918183271_8924982946356527104_n

 

Nadat we eindelijk na een klim en afdaling van het strand af zijn ontmoeten we daar de vrouw van Edgar: Mariska. Mijn schoenen en sokken zitten inmiddels onder het strand van de klimmen en afdalingen. En nu komen mijn extra sokken goed van pas. Mijn voeten zitten nog wel onder het zand maar gelukkig heeft Mariska een bidonnetje water mee om mijn voeten schoon te spoelen, zo dat is fijn, verse voetjes in verse sokjes. Mijn schoenen heb ik nog even uitgeklopt van het zand en zo weer verder. Ik merk dat de vermoeidheid begint toe te slaan, en Nico hoor ik over een knie die wat begint de irriteren. Maar we lopen dapper verder. Edgar gaat nog steeds als een zonnetje.  Op een gegeven moment is daar een klim, een pittige. En ik hoor een man die bovenaan staat schreeuwen: HUP HUP HUP!  Ik jammer: nee, geen zin in. Eenmaal in een draf naar boven is het toch wel lekker, wat zal die man vanavond lekker slapen en geen stem meer hebben.

dezestigvantexel2019_38

We hebben nog een saai stuk tegen de wind in, waar ik eigenlijk best wel een beetje klaar mee ben. Maarja, we zetten dapper door.  We naderen de helft:

56468288_2352113881519208_2884126167680417792_n

Die tegenwind kan nu niet lang meer duren, straks is het keerpunt! Finally!

En daar zien we eindelijk de vuurtoren:

dezestigvantexel2019_40

Het verschil tussen ons begint nu dit stuk duidelijker te worden. Edgar gaat nog steeds als een speer terwijl vermoeidheid bij Nico en mij parten speelt. Nico heeft ook last van pijntjes en mijn batterijtje raakt leger en leger. Mijn rugzak begint ook enorm te irriteren. Dus ik vraag Mariska of ze mijn rugzak in haar fietstas wil doen. En gelukkig mag dat. Edgar loopt voorop, en Nico en ik lopen erachter. Bij de verzorgingsposten checken we elkaar en gaan weer verder. Ik merk dat de sponsjes water in de nek wonderen doen. Zo heerlijk verfrissend. Cola en winegums bij de verzorgingspunten zijn de bom!

Vlak voor het (nog maar) 10km bord geniet ik van een heerlijk bekertje cola. Edgar houdt me vast en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg goed hoor! Even bijkomen. Hij vraagt of hij alleen mag versnellen. Nico en ik zijn natuurlijk blij voor hem en laten hem met liefde gaan. Wij houden hem alleen maar op. Dus Edgar verdwijnt uit ons zicht en wij vervolgen onze tocht. Lekker rustig tempo. We lopen fijn langs de dijk en de schaapjes en ineens begint Nico te wandelen, zijn lies speelt op. Hij moet wandelen. Ik wandel met hem mee, maar Nico zegt: Tamara, ik weet niet of ik het volhoud, misschien stap ik wel  uit, ga jij maar door. Jij zit in je cadans. Ik vraag of hij het zeker weet, en hij zegt van wel. Dus ga ik alleen verder. Ik weet iets te versnellen maar blijf met Nico in mijn hoofd zitten. Ik maak me zorgen want de verzorgingspost laat op zich wachten en wie vangt Nico op als hij echt niet meer kan?? Ik nader Oudeschild en zie daar kameraden staan van Edgar. Ik vraag hoe het met hem gaat en ze zeggen gekscherend: je haalt hem nog wel in.

57294239_572503623236845_6848458737976344576_n

Die laatste 5km zijn zwaar, er zit een gemeen klimmetje in maar ik weet ook dat het eind in zicht is. Ik ruik de stallen en versnel soms. En dan draai ik het straatje in en en Den Burg in. Ik zie mijn moeder en Maaike staan en de emotie overspoelt me weer.

56481854_2352858964778033_328999378251415552_n

Ik heb het weer geflikt. Ik krijg een knuffel van Bjorn en Henri. En Henri zegt: Tamara, tijd is niet belangrijk, je hebt het weer geflikt! Want wat waren we stoer met onze 6.15, maar dat is idd niet belangrijk, we hebben het gered!

Ineens zie ik Edgar en die zegt: zo even wachten op Nico. En ik moet huilen want ik voel me schuldig dat ik hem heb achtergelaten. Maar Edgar verzekert me: Nico komt er aan echt waar!!

56451956_2352113248185938_675696980994818048_n

En idd toen ik eenmaal in  de hekken hing met mijn kommetje soep zag ik Nico ook! De 3 hobbits zijn gefinisht!!!

Lieve Nico en lieve Edgar, jullie zijn fantastisch! Bedankt voor dit prachtige avontuur!

Berenloop 2018

Uiteindelijk viel alles op zijn plek. Alleen had ik dat pas door nadat ik over die finishlijn was gegaan.

Daaraan voorafgaand volgen maandenlange trainingsschema’s. Na een vervelende blessure begon ik in januari voorzichtig weer met trainen. Ik trainde toen voor Rotterdam en wilde Rotterdam graag verbeteren zoals ik de jaren daarvoor ook altijd deed. Helaas ging dat niet en finishte ik met een tijd van 4:04:09. Een prima tijd hoor ik iedereen zeggen, maar ik had mijn lat hoog gelegd en ik was er flink ziek van dat dat toen niet is gelukt.

Ik wilde graag weer een marathon onder de 4 uur lopen was dan mijn volgende plan. Ik moest toch ergens iets goed maken! Mijn ego had een flinke deuk opgelopen. Al weet ik dat ik niet zo mag denken, maar ik ben een sportvrouw ik wil mezelf uitdagen! Doordat ik er even uit was geweest had mijn trainer mijn basistempo ook naar beneden gebracht. Hoewel dat natuurlijk erg logisch is en verstandig vond ik dat niet leuk. Maargoed, ik luister natuurlijk altijd naar mijn trainer, ook al vind ik sommige dingen niet leuk. Ik moest niet alleen lichamelijk herstellen ook mijn vertrouwen had hierdoor een flinke deuk opgelopen. Tiny zei dat ik wedstrijdjes moest zoeken van 10 kilometer. Om mijn basistempo op te krikken. Nou een ieder die mij een beetje kent weet dat ik liever een marathon loop dan dat ik een 10km wedstrijd loop om mijn tijd te verbeteren. Het is zeker niet dat ik me daar te goed voor voel, integendeel! Ik schijt 7 kleuren stront! Serieus! Hoe kun je nou evenveel geven over 10km dan in 42? Ik ben een diesel en ik loop pas lekker als ik de pas te pakken heb. Mijn hartslag rijst de pan uit bij al ver voor het startschot, die krijg ik de komende 3 kwartier, 50 minuten niet meer naar beneden. Gelukkig weet Tiny dat ik enorm last van faalangst heb op de 10km en stelt zijn trainingen zo op mij in dat ik me op mijn trainingen kan uitdagen. Minder druk.

Tiny en ik hebben een waanzinnige klik en ik ben volgens hem de ideale leerling, want ik doe precies wat me gevraagd wordt. Dat vind ik zelf namelijk ook makkelijk. Hoef ik niet na te denken. Ik was doordat ik zo goed had getraind in bloedvorm! Alleen mijn basistempo was nog niet zover als vorig jaar. Daarom was ik ook onzeker of ik het binnen de 4 uur zou halen. Ik had natuurlijk geen 10 kilometer wedstrijd gelopen.

Ik had Nico Swart in het vizier. Hij is een ervaren marathonloper die zijn marathons heel stabiel en veel rond de 4 uur loopt. Ik had hem benaderd en gevraagd of ik eventueel met hem mee mocht lopen. Hij reageerde enthousiast dus dat was heel mooi!

Een paar dagen voor de start droomde ik van een eindtijd van 3.56. Dat zou toch fantastisch zijn?

Zondagochtend 4 november vertrek ik met mijn mama naar Harlingen. We zijn ruim op tijd voor de boot. Mijn moeder gaat een stukje wandelen terwijl ik de marathon loop.

45353149_2124999067564025_4603707901926703104_n

We hadden een half uur later boot dan vorig jaar. Daardoor was het al een stuk drukker op Terschelling toen we daar aankwamen. We hebben een tijdje voor de brandaris gewacht. Ik heb Wendelien nog even gezien en Edward en Marije. Ik heb ze nog even succes gewenst en toen de halve gestart was heb ik me even in een tentje kunnen omkleden onder het genot van een kopje thee.

45353052_2124999127564019_8131293678913191936_n

Ik had nog steeds geen Tiny of Nico gezien. Ik maakte me lichtelijk zorgen maar dat zou toch wel goed komen? Ik was behoorlijk zenuwachtig en dat merkte mijn moeder ook op… Snel nog even naar de wc om alle zenuwen daar te lossen. En op naar het startvak. Ik nam afscheid van mijn moeder en liep naar de rode loper. Daar zag ik Jeroen en Tiny al staan. Ik was op van de zenuwen en Tiny zei: nergens voor nodig! Lekker lopen, ik loop niet met je mee en maak het je niet te gemakkelijk! Daarmee gaf hij me ontzettend veel vertrouwen! Dat betekende dat hij het me zag doen! En dat is wat ik precies nodig had om te starten!

Eenmaal in het startvak zie ik Edgar. Ik zeg dat ik Nico zoek en gelukkig brengt hij me meteen naar hem toe. Zo denk ik: die Nico die laat ik voorlopig even niet meer los!

12.40u, we gaan van start! We hebben meteen de pas er goed in! Het voelt ook fijn! We zitten rond de 11km per uur. Na de 10 kilometer weten we zelfs een klein beetje te versnellen. Intussen ben ik ontzettend onzeker. Ik stap stevig door maar mijn hoofd vraagt me waar ik mee bezig ben? Denk je nou echt dat je dit kunt volhouden? Je weet dat het strand er aan komt? Maar dan komen de woorden van Tiny weer voorbij: Tamara, maak het je vandaag niet te gemakkelijk! Dus we zetten stevig door.

Dan passeren we de helft en we klokken 1.55. Dat buffertje is wel heel fijn, maar heb ik mezelf niet opgeblazen? Krijg ik straks de rekening? Mijn twijfel laat me niet met rust. Achter me hoor ik iemand roepen: we moeten achter die dame blijven, die weet hoe het moet want ze heeft de zestig van Texel gelopen… Nou poeh, ze moesten eens weten hoe ik worstel….

berenloop2018_32

Het wordt stiller om ons heen en dan bedoel ik met praatjes. Iedereen ploegt zwijgzaam verder, de vermoeidheid slaat toe. Als we het bos bereiken vlakvoor Midsland geef ik aan dat ik het tempo niet zo goed meer trek. Ik zeg tegen Nico: je mag wel gaan hoor. Laat me je niet ophouden… Maar Nico zegt: nee hoor, we lopen samen. Ik laat je niet alleen. Dus we passen het tempo iets aan. Ik dreigde in paniek te raken en had mijn ademhaling niet onder controle en die vaartvermindering zorgde ervoor dat ik mijn ademhaling weer onder controle had.  Even later was daar het strand al. Kleine korte stapjes naar boven en rustig weer omlaag.

berenloop2018_37

Een klein stukje door mul zand hakken maar daarna lag daar een prachtig vlak stuk strand. Alsof er een last van mijn schouders viel. Hier had ik ruim 30 kilometer mezelf druk om gemaakt. Ineens hoor ik Nico achter me: gaat goed he Tamara? Ik zei: hoezo? Nou je weet zelfs te versnellen! En het grappige is, als ik mijn statistieken erop terugsla zie ik dat mijn hartslag op het stukje strand zelfs fors omlaag zie gaan. Daarvoor was mijn hartslag heel hoog, gewoon stress!

45578324_2125065750890690_8169828318766432256_n

Nico zei: straks als we het strand afgaan, dan is er een stukje mul zand omhoog. Het is verstandig om daar even je krachten te sparen. Niet als een gek omhoog, gewoon wandelen lijkt me het verstandigst. Dat heb ik dan ook maar gedaan, want daarna was er nog een klimmetje naar de verzorgingspost. En het scheelt idd, daar even een banaantje gehad en een gelletje en wat water en weer op krachten richting de Longway.

De Longway, het is maar een klein stukje, maar de naam zegt het al stiekem, mentaal zeker niet! Het is een grindpad door de bossen, geen enkel zicht op wat komen gaat. De laatste kilometers voor de finish. Voorheen deed ik nog wel eens een negatieve split op de berenloop, daar haalde ik mensen in en genoot ik van dat laatste stukje. Nu niet, telkens keek ik op mijn horloge: is die kilometer nog niet voorbij? Na de bocht komen we dan eindelijk West binnen! Ik hoor mijn naam omgeroepen worden! Nog maar een kilometer te gaan! Nico wordt nog aangemoedigd door vrouw en kinderen! Ik hark als een dolle ezel door. Eenmaal op de rode loper lopen we naast elkaar en zetten nog 1 sprint in! Ik stop de horloge: 3:54:26. WAT? HUH? EEN PR!  Echt? Ik wordt vastgehouden door EHBOers. Ze vragen me wat er is. Ik zeg: ik loop een PR! Ik zeg dat het wel goed gaat alleen blijven ze me vast houden. Ze vertrouwen het niet. Ik wel! Even later laten ze los en kan ik Nico bedanken! We did it!

berenloop2018_42

In Rotterdam was ik erop gebrand en het lukte toen niet, nu liet ik dat los en hoopte op een sub4. Ik kreeg een sub4, en mijn PR was met ruim een minuut aangescherpt! Zonder dat ik ernaar opzoek was! Ik kan het nog steeds niet geloven! Thanks Nico voor het bij me blijven.  Ik wil vaker samen met jou lopen! Ik vond het heel gezellig!

Tiny liep net onder de 4.20. Hij kreeg kramp op het strand. Gelukkig heb ik hem nog even snel gezien.

Marathon Rotterdam 8 april 2018

Marathon nummer 12 stond op de planning, de 5e in mijn favoriete stad! Rotterdam, de stad waar ik altijd spetter! De stad waar ik knal en waar ik aldoor Persoonlijke records breek, althans dat was de traditie. Met mijn waardeloze blessure van de afgelopen maanden heb ik een tijdje stil moeten zitten. Niet hardgelopen, niet paalgedanst, even helemaal niks. Ik vond alles stom! Maar toen ik na een aantal weken rust en een aantal intensieve behandelingen van de fysio eindelijk weer mocht beginnen was ik dolblij! Januari begon ik weer met trainen. Opbouwen ging heerlijk, ik kwam steeds lekkerder in mijn vel. Ik maakte weer mooie sprongetjes. En Rotterdam kwam dichterbij! Terwijl Rotterdam naderde spookte het in mijn hoofd om: wat ga ik doen qua tijd? Wat zit er in en wat kan ik? Ik had voor mezelf bedacht dat ik misschien wel stiekem een sub4 kon lopen? Ik was onzeker over mijn kunnen en liet het wat in het midden. Tot ik in de laatste week voor de marathon een mailtje van mijn trainer kreeg. Mijn hart maakte een sprongetje. Tamara, ik denk dat je wel 3:55 kunt lopen. Ga maar lekker weg op 5:27 want je kunt het! Wat was ik blij! Ik was niet meer te houden! Zou ik dan toch echt voor een PR gaan?? De laatste dagen voor de marathon was ik net een stuiterbal. Poing poing poing.

Zaterdag 7 april, ik rij op mijn gemakkie naar Rotterdam toe. Dit keer in mijn eentje. Tja de jongens worden groter en die hebben een eigen leven. Die hebben geen zin meer om steeds met mama de hort op te gaan, dat snap ik wel. En een marathon lopen dat kan ze wel, zo bijzonder vinden ze dat niet meer.  Ik ga zoals elk jaar weer naar mijn nichtje Sharon. Altijd beregezellig, kletsen altijd lekker bij. We zien elkaar niet vaak maar als we elkaar weer zien lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Kletsen verder waar we de vorige keer gebleven waren..  Na het broodje de stad in om startnummer op te halen.

2018

Daarna nog even lekker geslenterd en ijsje gegeten in het zonnetje want het was weer eens heerlijk weer! Tegen etenstijd weer naar huis om een overheerlijk bord pasta met tonijn! Altijd zo lekker bereid door Sharon! Door al dat slenteren en de adrenaline van de dagen ervoor stortte ik ook snel in na het eten. Ik heb nog heerlijk geslapen en was goed uitgerust voor de race der racen! Na het douchen en ontbijten hup in de metro naar de stad.

 

Het was weer een drukte van belang. De temperaturen zouden die dag best hoog oplopen dus ze waarschuwden voor hitte en daarom goed te drinken onderweg! Nadat ik afscheid van Sharon had genomen ben ik het startvak ingedoken. Daar kwam ik bekenden van Instagram tegen. Lee begon te zingen, altijd weer een kippenvel moment!! In de derde startwave mochten wij van start! Het was behoorlijk dringen op de Erasmus brug maar de pace had ik er aardig in. Rotterdam had me eerder geleerd dat ik altijd meer liep dan dat de bordjes aangaven. Dus ik moest ook een buffer inbouwen. Ik dacht als ik bij de 5km de 27:30 haal dan loop ik op koers. Het was behoorlijk warm maar ik liep mooi op schema. Op 5km zat ik rond 27:30, bij 6 km nam ik mijn eerste gelletje. Ik benutte de drankposten ook goed. Stopte telkens om goed het bekertje leeg te drinken en mezelf te koelen met de sponsjes. Ik zat op koers! 10 km ik zat net binnen de 55minuten. Prachtig op schema. Bij de 14km nam ik nog een gelletje, orders van de trainer. Ik deed precies wat me opgedragen was. Ik werd wel onzeker, want ik loop wel heel goed op schema, maar oh oh oh, hou ik dit vol?? 2 jaar geleden was ik ook onzeker en toen deed ik het ook, dus ik ging door. 15km binnen de 1:22:30, hij gaat nog steeds volgens plan! Maar dan ergens tussen de de 17 en de 18 kilometer voel ik aan dat dit hem niet gaat worden…  Ik moet schakelen.  Er gaat van alles door me heen, ik ga een tandje lager dan maar. Als ik dan maar voor de 4:00 pacers blijf, dan is het ook goed. Die enorm drukke straat van Charloisse loop ik door. De mensen staan bijna op het parcours. Het benauwt me een beetje dus ik ga wat meer naar het midden lopen. En ineens zie ik na de drukke straat richting de Erasmus brug Anne staan met haar Kanjer spandoek! Ik vlieg haar om de nek en geef haar een knuffel en ze geeft me een zoen.  Daarna de Erasmus brug. Man wat duurt het lang voordat ik op het hoogste punt ben. Ik vraag me telkens af of ik er al ben… Na de brug de stad weer in richting  het Kralingse bos. Ik merk dat ik qua tempo achteruit ga. Ik besef dat Tiny dat ook ziet. Wat zou hij denken? Vlak voor het kralingse bos moet ik stoppen, ik barst in tranen uit en weet niet meer hoe ik adem moet halen. Iemand in het publiek zegt: daar verderop is EHBO, ik snauw: ik hoef geen EHBO, ik wil doorlopen. (sorry) Dus ik sjok door. In het bos zie ik Jos staan, ik wist dat hij er zou staan en dat ik een knuffel zou krijgen. Ik ben weer in tranen en zeg dat ik er door heen zit. Jos zegt: dat geeft toch niet, dan wandel je even. Ik zeg: ik wil niet wandelen, ik wil rennen. Dus Jos rent een stukje met me mee, geeft me nog even een peptalk.

Een paar honderd meter verder begin ik weer te huilen, mijn ademhaling krijg ik niet onder controle en ik begin te hyperventileren. Ik ga weer langs de kant staan. Daar staat een aardige meneer en hij helpt me. Hij vertelt me stap voor stap hoe ik moet ademen. Hij praat rustig en is rustig. Dat heb ik nodig. Even stilstaan even tot mezelf komen. Als ik mijn ademhaling onder controle heb vertelt hij me: zo nu kun je rustig in rustige looppas je marathon uitlopen, want dat kun je! Ik heb mijn sub4 verhaal inmiddels ook laten varen, finishen is nu wat nodig is!

Rond het 34km punt zie ik grote billboards met berichten van thuis. Ik ga over een mat en ik zie tot mijn grote verbazing mijn nichtjes Alexandra en Greetje samen met Devin me toeroepen. Ik schreeuw terug van blijdschap!! Wat een geweldige verrassing, nu komen er tranen van geluk!

Inmiddels zijn mijn dijen enorm tegen elkaar aan aan het schuren, ik probeer telkens mijn broekje te schuiven maar mijn broek is te kort dus het wordt erger en erger. Ook onder mijn armen begint het te irriteren. Allemaal schuurplekken die pijn doen! Eindelijk dat kutbos uit! De drukte in, dat wel. Die drukte is wel even een dingetje, eigenlijk is het een beetje te veel voor me op dat moment. Maar ik hou me kranig en ik zie ineens de Running Rebels uit Rotterdam weer. En Rafael  loopt met medaille en al nog even met me mee. Hij is al gefinisht! Dat geeft me nog even kracht. Alles doet me pijn, maar ik ben er bijna, ik tel de kilometers af. Ik passeer de 4 uren en ik ben er bijna. De Coolsingel, wat heerlijk! lk geniet hiervan!!  Ineens zie ik in het publiek Björn met zijn telelens. Hem had ik niet verwacht, en dat is te zien. Ik was blij verrast hem te spotten.

2018c

Eenmaal over de finish, met mijn 4:04:09 komen weer de tranen. Een teleurstelling overspoelt me. Ik omhels de dame die me de medaille om doet en ik bel Tiny, snikkend heb ik hem aan de telefoon. Hij zegt: waarom die tranen? Je hebt een prachttijd gelopen! Maar ik voel het niet zo. Ik heb gevochten en verloren, zo voelt het. Doelstelling niet gehaald. Tiny zegt dat ik trots mag zijn, het waren de omstandigheden die hem de das om deden. Mijn verstand zegt dat ik trots mag zijn, maar mijn hart was nog niet zover. Er zijn marathons die ik qua tijd langzamer heb gelopen maar waar ik trotser op was. Hier was ik niet trots op, gekgenoeg.  Ik heb mijn medaille wel laten graferen. Ik heb er de tijd in laten zetten. Dit hoort er ook bij. Ik heb keihard gevochten maar de doelstelling niet gehaald. Iemand zei: zonder wrijving geen glans. Ik ga het gewoon weer proberen, en het gaat me lukken!

2018d

verderop stond mijn aanhang trouw op mij te wachten. Mama en tante Tineke en ome Jan.  Daarna lekker gedoucht en gegeten en weer lekker naar huis samen met mama.

Ik denk dan als ik rustiger was gestart ik er misschien wel een sub4 uit had kunnen halen, maar ik ben heel blij dat ik deze strategie heb geprobeerd! Nu weet ik zeker dat ik er zelf alles uit heb gehaald. Dat er niet meer in zat dat weet ik nu, maar ik ben blij dat ik het heb geprobeerd! Ik had het niet anders willen doen! Dat ik er last van heb, is een ander verhaal, maar dat gaat wel weer over. Ik heb wel 2 dagen nodig gehad om de teleurstelling te verwerken. En daar kan ik niks aan doen. Dat ligt nou eenmaal in mijn aard. Ik ben er wel over uit dat de volgende marathon op Terschelling gaat plaatsvinden en niet op de atletiekbaan van Groningen. Ik ga proberen onder de 4 uur te komen op Terschelling. En dan ga ik volgend jaar in Rotterdam onder de 3:55 uit te komen. Tiny wat vind je daarvan?? Bedankt lieve Tiny voor het vertrouwen dat je me gaf! Ik ben een vechter! En met vallen en opstaan bereik ik wat ik wil bereiken. Is dat nu niet, dan wordt dat een volgende keer!! I’ll be back!

 

Berenloop 5 november 2017

Toen ik me had opgegeven voor deze marathon dacht ik : lekker nog even een marathon aan het einde van het seizoen die ik best wel eens onder de 4 uur zou kunnen rennen.  Alles leek goed te gaan en ik was in topvorm! Tiny en ik waren het er over eens :  ik zou deze marathon wellicht wel heel sterk kunnen lopen! 18 september wilde ik lekker een lange duurloop maken. Maar het voelde meteen verkeerd mijn scheen was aan het zeuren. Ik twijfel geen moment en bel meteen mijn hulplijn Tiny. Tiny’s advies: training afbreken en rust geven. Het begin van een onzekere tijd. Intussen ook bij Fysio Maaike aangeklopt. Alhoewel Tiny en Maaike elkaar niet kennen waren ze het via mij telkens roerend met elkaar eens. Met beiden had ik een kort lijntje. Maaike behandelde me wekelijks met schockwave therapie en stevige massages en Tiny begeleidde me  zo goed als hij kon. Toch voelde ik me behoorlijk dobberen tussen wal en schip. Er was besloten tot op het laatste moment te bekijken wat wijsheid was betreffende deelname Berenloop. Ik kan je vermelden dat die periode voor mij (en indirect mijn gezin) niet prettig was. Ik was in enorme onzekerheid en ik wilde zo graag!!!! Ik heb voor mijn gevoel heel veel passen op de plaats gemaakt en daar werd ik ook niet echt heel blij van. Ik zat niet lekker in mijn vel en mijn kleren zaten ook niet meer zo mooi als anders (lees: ik was een paar pondjes gegroeid) want ik at natuurlijk wel door als een bootwerker. Hahaha.

Uiteindelijk 6 dagen voor de start gaf Maaike het verlossende antwoord: Ga jij maar lekker starten mits het goed voelt, en stap uit als het niet meer gaat. Als je dat kunt kun jij wat mij betreft starten. Ik was zo blij als een kind! Zondagochtend ging ik met Mama en vriendinnetje Maaike (niet de fysio) Naar Terschelling!

Ik was wel wat nerveuzer dan anders omdat ik amper kilometers had gemaakt. Geen idee hoe ik deze ruim 42 kilometer zou ondergaan. Mijn trainer had vertrouwen in mijn kunnen dus daar ging ik dan maar vanuit. We zijn met zn drietjes lekker even een kopje koffie en thee gaan halen en in het cafeetje kon ik ook even omkleden. We waren mooi op tijd. Het was heerlijk weer.

Toen ik me had omgekleed had ik mijn tas weggebracht en kon ik naar het startvak. Ik was er mooi op tijd dus kon me mooi ergens vooraan opstellen. (lekker ook voor de brutotijd)

Ik besloot ook om voor lang te gaan ook omdat ik niet heel snel ging lopen. Het zonnetje scheen toen we startten en ik had de pas er lekker in. Ik werd ook her en der behoorlijk ingehaald maar dat is normaal als je vooraan start. De eerste paar km’s waren rond de 5.40 5.50. Windje in de rug zonnetje op je bol, en zeer goed gemutst! Ik wist dat als we gingen draaien in de duinen dat de wind dan niet meer in de rug was. Maar so far so good. Ik genoot enorm van het publiek en ik was me zeer bewust van het geluk dat ik hier mocht lopen! Ik hoorde iemand achter mij zeggen: Wat heb jij een ontzettend leuke broek aan! Ik antwoordde meteen zelfverzekerd: vriendelijk bedankt! Want ik neem aan dat je het tegen mij hebt! Toen moest iedereen lachen.  Vanaf dat moment had ik wel in de gaten dat mijn broek een eyecatcher was. Ik kreeg overal leuke reacties op mijn tights.  De hele marathon hoorde ik: de leukste broek van de dag! En je ziet ook telkens dezelfde mensen die met de lopers mee fietsen die overal weer opduiken. Daar heb je haar weer met die leuke broek! De leukstebroek.nl  etc etc. Te leuk gewoon!

Piet Boelens heeft ook nog een leuke foto van me gemaakt onderweg. Hij fietste het eerste stuk contstant mee om de lopers aan te moedigen. Zo fijn zulke mensen langs het parcours.

Het moment dat ik wist dat zou komen: we draaiden de duinen in. Adembenemend stuk. Zo prachtig mooi. De lucht, de wolken en de zon die achter de wolken scheen. En de wind!!! Die kregen we tegen. Het tempo ging omlaag. Dat is niet erg. Ik wist dat, en ik had me er op voorbereid. Ik genoot nog steeds met volle teugen. Lekker doorbikkelen. Halverwege kreeg ik het mentaal zwaar. Ik voelde aan mezelf. Dit wordt geen twee vingers in de neus verhaal. Maargoed, ik geef niet op. Geen pijnklachten dus doorlopen! Tegen de 30 kilometer begonnen mijn bovenbenen te zeuren. Ik voelde verzuring. Maar het was nog steeds te doen. Geen pijn aan mijn scheen of andere grappen. Dus niet zeuren en doorlopen. Ondanks de verzuring was ik toch echt wel keihard aan het genieten. Ik heb de hele marathon in mijn eentje gelopen maar vind het altijd leuk om hier en daar een praatje te maken. Steun te zoeken bij elkaar en elkaar op te peppen. Namen en woonplaatsen worden uitgewisseld. Niet dat ik het allemaal onthoud, helemaal niet eigenlijk maar dat maakt niet uit. Ik heb het leuk ondanks de zware beproeving.  Het strand komt er aan. En ik blijf in de looppas, heuveltje of niet. Ik word hierbij aangemoedigd en dat doet me goed, daar doe ik het ook voor. Het strand ziet er prachtig uit. Het zand is goed beloopbaar en dat is prettig. Alleen die wind!!!!  Daardoor gaat het tempo weer iets naar beneden. Maar de looppas blijft er in. Vlakvoor de klim der klimmen van de Berenloop neem ik mijn laatste gelletje.  Die klim door het mulle zand gaat ook met een kort looppasje. Ik word hierbij wederom aangemoedigd en dat helpt. Eenmaal boven galmt er luide muziek uit de speakers. Er staat verzorging en ik neem mijn hapje en mijn drankje en een sponsje en ga weer op weg. Ik slaak even een oerkreet. Dat strand is geschiedenis!!!  Nu richting bossen voor het laatste stuk. Die laatste kilometers zijn lang en zwaar. Ze duren maar en duren maar. Mijn bovenbenen vinden het niet meer lief. En toch weet ik nog een aantal mensen in te halen. Want de pas zit er lekker in. De hele weg heb ik complimenten gehad over mijn broek, maar de leukste complimenten vond ik stiekem wel dat veel mensen zeiden dat ik zo soepel liep. Ik heb zo’n soepele pas en het ziet er zo makkelijk uit. Nou ze moesten eens weten, want zo voelde het niet. Vlak voor de rode loper zie ik mijn moeder, Maaike Edward en Marije. Wat ben ik blij!!! Wat een mensen! Dank je Marije voor dit filmpje.

Ik heb er gewoon 4:13:58 over gedaan!!!  Veel sneller dan ik had verwacht. Ik ben waanzinnig blij en trots op deze prestatie. Ook ben ik Tiny en Maaike dankbaar dat ze mij zo goed hebben begeleid. Nu in de rust en even de focus anders tot ik weer ben hersteld en ik weer lekker kan opbouwen voor Rotterdam!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/2302017173

Mama en Maaike bedankt dat jullie mee waren!!! Ik vond het heel gezellig.

RopaRun 2017 PostNL Pakketten BeNeLux 206

4 dagen weg met 21 mensen die ik niet of nauwelijks kende. Egbert, Pino, Maries, Mike, Claudia, Nico, Patrick, Rob, Chi-Yan, Frea, Jeroen, Ria, Lisette, Marieke, Remco, Marco, Theresa, Kim, Angelique, Claire en Sven. Onder de vlag van PostNL Pakketten Benelux Team 206 gingen we vrijdag ochtend met 2 bussen personen en 2 bussen zooi op pad richting Parijs.

19024704_1527644740632797_1609249917_o

Rond 18:00 arriveren we op plaats van bestemming op een soort van landhuis op zo’n 50km verwijderd van Parijs. Een sfeervol karakterestiek huisje met een keuze uit vershillende kamers. na wat hollen en vechten om een plekje was iedereen uiteindelijk blij met zijn of haar plekje. Ik had een 4 persoons studio, all by myself

 

Na een heerlijke maaltijd van 5 gangen ging ik toch wel slapen. Deze nacht zou waarschijnlijk de voorlopige laatste goede nacht zijn. Die nacht heb ik best goed geslapen. Kort maar goed. Ik werd gewekt door de vroege vogels die aardig hun best deden om zicht te laten horen. Na de douche ontbijt en speech van Rob gingen we op pad.

Wat een happening daar op het terrein. Alle Roparun teams zo blij elkaar. Na de pastaparty gingen we eindelijk van start. Emoties overvielen me zo vlak voor de start. Ik vond het allemaal zo eng en spannend, maar ook gaaf en vol adrenaline. Dat ik dit mag mee maken.

 

Ons team mag om 12:06 starten. Chi-Yan mag de spits afbijten. Nico, Marieke, Remco en ik gingen er op de fiets achteraan. We begonnen door de ghetto van Parijs leek het wel en het was erg druk. We moesten ook telkens wachten voor het stoplicht als deze op rood stond. Het eerste parcours was 17 km.

Dugny

Sarcelles

Bouqueval

Fontenay-en-Parisis

Een run bike run, dat houdt in; 1 loper en 3 fietsers die per kilometer wisselden met de loper. Ook fietste Nico onze vaste fietser mee die ons via navigatie vertelde waar we heen moesten. Het was zoals ik zei erg druk op het parcours. Er waren naast de teams  ook ontzettend veel verkeer op de route. Vooral vlak voor de stoplichten was het erg druk en snel anticiperen, met name voor de fietsers was het opletten.  De eerste 17km deden we als team zo’n 1,5 over. Het eerste stuk was ondanks de drukte, fysiek een eitje. Persoonlijk heb ik 4.06km gelopen met een gemiddelde snelheid van 5:39. Aan het eind van etappe 1 stond team 2 ons met open armen op te wachten. Ik vond de eerste etappe prima te doen, beetje aftasten en vooral het fietsen vond ik spannend tussen het drukke verkeer. Na de teamwissel rijden we met het busje wat gereden werd door Pino vergezeld door teamcoach Kim, masseur Marco en 2e fietser Rob. Het duurt ongeveer een uur om te rijden naar het volgende punt waar team 2 aankomt.

19022637_1527660777297860_1032424679_o

Daar is een kamp opgebouwd door Egbert en daar staat soep met brood klaar gemaakt door Angelique. Egbert heeft veldbedjes klaargezet. Na het eten hebben we een momentje voor ons zelf. Ik ga lekker op een veldbedje liggen met een koptelefoon op met muziek. Lekker even een moment voor mezelf. Als team 2 nog 40 minuten van ons verwijderd is wordt er met onze TC Kim gebeld dat ze er aan komen. Ik besluit een 3 kwart broek aan te doen onder mijn korte broek. We hebben een stukje run bike run en we beginnen rond 18:00. We gaan een stukje door het bos het het begint te miezeren. Dat maakt het run bike run niet lekker op. Maar het is gelukkig niet koud. Na het stukje door de bossen wordt het busje ingezet. 1 loper op het parcours die een km loopt terwijl de andere 3 lopers in het busje zitten. Fietser Rob gaat achter de loper fietsen om de snelheid en de loper in de gaten te houden. Na iedere km moet het busje een geschikte plek zoeken om van loper te wisselen. Ik begin het een leuk spelletje te vinden. 5 tot 6 minuten rennen en daarna het busje in en dan 15 tot 20 min wachten tot je weer aan de beurt bent.

Saint-Sauveur

Lacroix-Saint-Ouen

Jaux

Venette

Bienville

Villers-sur-Coudun

Marest-sur-Matz

Mareuil-la-Motte

Ik moet wel wennen aan de aan de afstand. Je mag een km knallen, maar na een km kom ik er vaak pas in. Ik merk dat als ik er af en toe wat stukjes in heb van meer dan een km of soms zelfs 2km, mijn hartslag voel ik dan na 1km dalen en dan kom ik er lekker in. De hersteltijd is wel lekker want tegen de tijd dat je weer aan de beurt bent ben je wel weer hersteld om te kunnen knallen. In Etappe 2 heb ik 9,6km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:24

Rond 21:00 wisselen we met team 2. Dan snel het busje in om een uur later aan te komen op hun eindpunt en ons volgende startpunt. We hebben niet veel tijd en we hebben de graveyardshift. We krijgen heerlijke pannekoeken  van Angelique en na het eten moeten we snel naar onze veldbedjes. Ik had een kruik mee en die was wel heel fijn. Ik had het superkoud. Het duurde even voordat ik in slaap viel maar uiteindelijk heb ik wel even geknipperd.Om iets na middernacht kregen we het telefoontje dat ze eraan kwamen. Ik merk dat ik toch even heb geslapen want ik voel me aardig fris en fruitig. Tussen 20:00 en 8:00 moet je hesjes dragen met lampjes, die dingen zijn lomp en lopen niet fijn. Rond 1:00 mogen we beginnen. De weg is donker en zwaar lopen omdat je bijna geen hand voor ogen ziet. Ook lopen we eens fout of zijn we het busje kwijt. Maar verder gaat het aardig goed. Het is zwaar maar zeker te doen. De omstandigheden zijn ook wel weer spannend. Een spannend avontuur. De sfeer in ons team is echt top! We lachen wat af onderling en het wisselen van lopers is telkens weer een feestje.

Douilly

Foreste

Beauvois-en-Vermandois

Vermand

Maissemy

Bellenglise

Levergies

Ramicourt

Brancourt-le-Grand

De 3e etappe heb ik 10,7km afgelegd in een tempo van 5:23 Het is rond 4:30 dat we deze etappe afronden. Hup het busje weer in en in het busje val ik al in slaap. Op de rustplaats leg ik alvast de kleren klaar voor de volgende ochtend. Dan krijgen we weer een heerlijke maaltijd van Angelique. Daarna weer snel proberen te slapen. Blij met de oordoppen die ik van Marieke kreeg. We hadden een aantal snurkers in ons midden maar door de doppen heb ik heerlijk kunnen slapen. Rond een uurtje of 8 in de ochtend worden we gewekt door een telefoontje van team 2. Ze komen er weer aan. Snel voorbereiden, eten en drinken inladen in het busje en weer gaan met die banaan. Rond 9:00 gaan we van start. Deze 4e etappe gaat voor mijn gevoel lekker. We zijn lekker fris en opgewekt. Volgens mij heeft iedereen goed geslapen want de sfeer zit er lekker in. We zitten echt een lange tijd op elkaars lip en de band wordt sterker. De groepsdynamiek is lekker. Het is prachtig weer. Deze etappe vliegt voorbij.

Ruesnes

Sepmeries

Préseau

Curgies

Sebourg

Honnelles Marchipont

Quiévrain

Hensies Thulin

Saint-Ghislain

Deze etappe heb ik 10,6km afgelegd in een gemiddelde snelheid van 5:14

Voor we het weten is het 12:30 en zijn we alweer klaar. We zitten nu op de helft! Nog 3 etappes te gaan! Wederom zitten we ruim een uur in het busje eer we bij het rustpunt zijn gearriveerd. Aldaar staan Angelique en Egbert klaar met heerlijke knakworsten en eieren en brood. De zorgen zijn echt fantastisch. Niet alleen wordt er voor eten en drinken gezorgd, je kunt er voor alle vragen terecht zoals opladen horloge en telefoons. Het is echt heerlijk weer. Na het eten pak ik even mijn rust. Marco masseert ons telkens wat erg fijn is. Ik slaap niet maar ga wel even lekker liggen.  Vandaag is het 4 juni, de sterfdag van papa. Alweer 4 jaar geleden. Speciaal daarvoor had ik zijn spartashirt meegenomen. Ik moest en zou hem dragen! En alhoewel het heel warm was heb ik het toch gedaan. Bij het aantrekken van het shirt vlak voor vertrek krijg ik het zwaar. Gelukkig is daar Marieke in de buurt die mij opvangt. Rond de klok van 17:00 mogen we beginnen. Dit is een lange etappe wat erg zwaar begint omdat het best warm is. De eerste paar runs denk ik; waar ben ik aan begonnen? Met dat veel te ruime en warme shirt? Het gaat ook hard met het water, even zijn we bang dat we te weinig hebben ingeslagen voor deze etappe. maar gelukkig als de avond valt wordt het iets koeler dus iets meer te doen. We komen iets meer noordelijk in België, het begint steeds meer te leven. Je ziet straten versierd en de mensen zijn in de feeststemming. Er wordt volop gefeest door de locals en het drank vloeit rijkelijk. Roparun leeft daar! Zo fijn om doorheen te lopen. Sommige stukken lopen we gezamenlijk met alle 4 lopers omdat het zo gezellig is. En voor sommige stukken nemen we iets meer tijd omdat je er van moet genieten!  Vlak voor het einde van deze etappe krijg ik nog een bloem nadat ik over de rode loper ben gegaan. We worden als helden binnengehaald.

 

 

18986619_1527693587294579_2145584401_o

Dat geeft je een boost!

Herne Herfelingen

Gooik

Roosdaal Strijtem

Roosdaal

Affligem Hekelgem

Asse

Asse Mollem

Opwijk

Opwijk

Buggenhout

Lebbeke

Deze etappe heb ik 12,28km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:31

Rond een uur of 21:00 komen we aan voor een teamwissel. Ik moet nodig plassen maar vind geen plekje. Zegt Rob; dan vraag je toch gewoon wat mensen? Er zijn genoeg mensen die voor hun huis staan te kijken. En gelukkig mag ik terecht voor een sanitaire stop. Wat een weelde, na al die dixies en struikjes met brandnetels. We worden naar Burcht gereden. Nog maar 2 etappes te gaan! Onze rustplek is prachig aan de Schelde. Angelique heeft een heerlijke pan macaroni voor ons gemaakt. Er is genoeg! met heerlijke salade!

18987507_1527702497293688_1555463353_o

Wat een heerlijke maaltijd! Rond 22:30/23:00 ga ik slapen en om 1:00 wordt Kim gebeld. Ze komen eraan. Ik word raar wakker en heb heel diep geslapen. Ik zie het niet meer zitten. Ik heb hier zo geen zin in. Weer een hele nachtshift. Ik moet weer huilen. Gelukkig genoeg begrip en liefde om me heen die me er doorheen trekken. En we kunnen gaan voor de ene laatste etappe!

Rond 2:00 u vertrekken we en deze etappe valt mij enigszins mee. We lopen door het bruisende Antwerpen. Dat doen we run bike run. Al die fietsers en lopers en lichtjes. Het is een prachtig gezicht. En ook best gezellig die sfeer tussen de teams. Zeker op een nacht als deze. Er is een tunnel in Antwerpen die met een lift bereikbaar is. Al die lopers, fietsers en mensen die uitgaan in de lift. Marieke mag door de tunnel rennen. Ze vliegt er over! Ze gaat als een malle. Het is een prachtroute zo door Antwerpen. Echt bijzonder om mee te maken. Als we Atnwerpen uit zijn gaan we verder noordelijk. In de dorpen begint het steeds meer te leven. We gaan de grens over en zien de zon opkomen. In Ossendrecht is iedereen uitgelopen en is alles versierd in Las Vegas thema. Wat ontzettend gezellig! We worden onthaald als echte filmsterren. Je kijkt je ogen uit daar. Verder op in het  noorden in Hogerheide worden we staande gehouden voor een overheerlijk broodje gebakken ei. Met recht een broodje liefde! Daar staan we graag even voor stil en nemen daar de tijd voor. Wat een lieve mensen langs het parcours. Het is overweldigend. In Bergen op Zoom is ons eindpunt voor onze laatste etappe.

Zwijndrecht Burcht

Antwerpen Ekeren

Antwerpen Ekeren

Brasschaat

Kapellen

Putte

Putte

Ossendrecht

Ossendrecht

Hoogerheide

Bergen op Zoom

Deze 6e etappe heb ik 12,01km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:50

In Bergen op Zoom wacht team 2 ons op om aan hun laatste etappe te beginnen. Het is 6:30 als we daar aankomen. Er is daar  de mogelijkheid om te douchen. Maar ook moeten we besluiten wat we aan moeten en wat er allemaal moet worden ingepakt. Ik snap er niks meer van . Wat moet ik nou klaarleggen en wat moet ik aan voor na het douchen? Ik ben het spoor bijster. Ik barst in tranen uit. Gelukkig zijn Chi-Yan en Kim heel lief voor me en leggen wel 88 keer uit wat ik aan moet trekken en wat ik klaar moet leggen. Wat een lieverds en wat zijn ze geduldig met me. Ik voel me soms echt een blok aan het been en een huilebalk. Eindelijk heb ik alles op orde en kan ik gaan douchen. Wat een heerlijkheid! Dat pruikje stro wat op mijn hoofd zit even van wat shampoo te voorzien. We zijn inmiddels ook in Nederland dus ik kan ook weer contact maken met het thuisfront. Wat knapt een mens daar van op. Daarna wacht een heerlijk ontbijtje op ons klaargemaakt door Angelique. Je proeft telkens de liefde die ze erin stopt! Na het ontbijt kunnen we in de sporthal even crashen met een slaapzak en een kussen even op een judomat slapen. Ineens besef ik dat het licht is aangegaan in de hal. We moeten er uit want de sporthal gaat sluiten om 10:00. We pakken de boel op en rijden naar het wisselpunt. Daar maken we ons klaar om te wisselen.

 

Uiteindelijk  kunnen we rond de klok van 12:30 starten voor de allerlaatste etappe, wat volledig run bike run wordt afgelegd. Rob zijn plan is om kortere stukjes te lopen om sneller te kunnen gaan. We willen knallen! Ik dek mezelf wel een beetje in omdat ik bang ben dat het me niet lukt. We gaan het beleven! Ik ga het gewoon proberen! Eerste run op 0,62 in een tempo van 4:57. Snel weer op de fiets. Je hersteltijd is voldoende en dat geeft je ruimte om je volgende run weer te knallen. Het is mooi om te zien dat het roparun gebeuren zo leeft! Dat krijg je in het noorden niet mee. Overal zijn evenementen, dranghekken, podia, bier en eettenten. Zoveel publiek langs het parcours. Remco pakt zijn moment in Barendrecht met zijn you’ll never walk alone shirt.

18920594_1301791073207234_4117104728197853262_n.jpg

Tranen komen weer als ik er aan terug denk. Wat een heerlijk stuk die laatste etappe. Ik loop niet veel maar wel hard en dat is ok! We genieten volop met zn allen. Nico, Chi-Yan, Marieke, Remco, Rob en ik. We krijgen van alles aangeboden onderweg, van fruit tot bittergarnituren

Onderweg kregen we ook nog een gemene tunnel, de Heinenoordtunnel. Met een daling/stijging van 6,7% Remco mag in de tunnel lopen maar ik kom achter Remco aan , dus Nico zegt: ga jij maar vast voorop en pak jij die klim dan kun jij boven nog even uitpuffen voordat jij het stokje overneemt. Dus ik maak flink wat vaart om die klim te maken. Het begin gaat nog wel en ik blijf aardig lang op de trappers staan maar het allerlaatste gemene stukje moet ik toch wandelen. Eenmaal boven heb ik niet lang om te herstellen want Remco komt er al aan. Ik tik hem af en ga. Oeh voel die bovenbenen dan branden. Ik merk dat ik dit niet lang ga trekken. Na iets meer dan 500 meter wordt ik afgelost door Chi-Yan. Zodra we Rotterdam in rennen krijgen we vleugels. Rob zegt:  Kom we gaan nog meer knallen. We maken de afstanden nog korter en het tempo gaat omhoog. Mensen staan erbij en kijken ernaar.  Sommigen bestempelen ons als uitslovers maar het boeit ons niet. Dit is ons moment! Remco geeft de laatste tik aan mij en ik ren naar de rest van mijn ploeg die daar staat te wachten: Egbert, Pino, Maries, Mike, Claudia, Patrick, Frea, Marco, Theresa, Kim, Angelique, Claire, Sven, Jeroen, Lisette en Ria. Wat een finish en wat een moment.

Westmaas

Oud-Beijerland

Oud-Beijerland

Heinenoord

Barendrecht

Barendrecht

Rotterdam

Rotterdam

Rotterdam

De laatste etappe heb ik 5,66km afgelegd in een gemiddeld tempo van 4:47

Onder aan de streep heb ik 64,96km gelopen in een gemiddelde snelheid van 5:24 op de kilometer, dat is omgerekend zo’n 11,11km/uur

Lief team206 2017, bedankt dat ik hier bij mocht zijn! Lieve Ria, bedankt voor het noemen van mijn naam en bedankt Rob voor het vertrouwen in mij. Ik zal dit nooit vergeten! En graag tot volgend jaar!!!

18986703_1527742173956387_854752333_o

Lieve groet Tamara.

De zestig van Texel 2017

Van tevoren nooit verwacht dat dit zo zwaar zou zijn.  Heel eerlijk, bij het inschrijven en eigenlijk al daarvoor dacht ik: ik heb Winschoten gedaan, dat ging toch met een zeker gemak, de zestig daar plak ik toch gewoon 10 aan vast? Hoe moeilijk kan dat zijn?? Ik heb het zwaar maar dan ook zwaar onderschat. Misschien maar goed ook want anders had ik me daar ook weer zorgen over gemaakt, en ik ben zoals jullie inmiddels wel weten nogal een zenuwpees. De langste duurloop in de aanloop naar deze ultra verliep meer dan soepel! Samen met Ypie had ik de TaMarathon lichtjes over gedaan. Ypie als waterdrager op de fiets mee. We hadden prachtig weer. Maar toen Texel dichterbij kwam begonnen ook de zenuwen aan te kloppen. Ik dacht vrijdag nog, ik ga voor de ontspanning en gezelligheid lekker met de meiden paaldansen. Maar de instructrice had als warming up een aantal fijne squats in de planning staan. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en deed (dom) mee. Opeens dacht ik: Ho, ik geloof dat ik moet stoppen…. Te laat ….. De volgende dag moest ik het bekopen en de dag erna nog iets erger. De trap en de wc was mijn vijand, en ik moest nog een ultra lopen, hoe kan ik dit doen??

Maar ik dacht: spierpijn loop ik er wel uit, komt goed! Maandagochtend 4:00u gaat de wekker. In alle vroegte naar Den Helder voor de eerste boot. We waren er lekker vroeg en nog weinig te beleven, maar we waren op tijd en dat was voor mij prioriteit. We moesten nog even wachten tot het secretariaat open ging. Jelmer, mama en de kinderen hadden  fietsen gehuurd dus die vermaakten zich op het eiland.  Startnummer en t shirt gehaald. 18034869_1477074895689782_2140729212_n

En intussen met een aantal bekenden kletsen en op de foto.

18033905_1476680892395849_8557346892111221573_n

Intussen waren we klaar voor de start en nog een aantal minuten tot de start. Ik vond het erg lang duren en ik was op van de zenuwen. En PANG daar gingen we…. Ik startte vrij vooraan en werd door alles en iedereen ingehaald. Ik liep netjes het afgesproken tempo, en zelfs daar iets boven maar ik werd maar ingehaald. Iedereen stoof naar voren. Ik liet me niet gek maken, maar toch werd ik er wel onzeker van. Maar ik hoorde Tiny in mijn oor fluisteren, laat je niet gek maken Tamara, hou je plan en hou je tempo. Al snel zag ik Rinus ons naderen vanaf tegengestelde richting. Mijn hart maakte een sprongetje, wat fijn dat ik hem zag. Ik schreeuw nog naar hem en ga in zijn zicht staan. Hij had een verbeten koppie. Hij zag mij ook en we groetten elkaar. Wat fijn om mijn loopmaatje te treffen. Hij zou later helaas bij 68km uitstappen. Hij ging namelijk voor 120km. Kort nadat ik mijn vriendje zag draaiden we de duinen in, op naar het strand. Bij de start voelde ik mijn bovenbenen, in de duinen was dat weg en begonnen mijn kuitspieren te ouwehoeren. We hebben er nog maar een paar kilometer op zitten en ik heb het nu al zwaar. Zou dit dan de eerste race worden waar ik ga uitvallen?? Ik zie het niet zitten maar zet door. Ik kijk wel hoe ver ik kom. Ineens komt Robert Jan Eggens naast me lopen en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg: kut! Last van mijn kuiten en ik heb het zwaar. Hij besluit even bij me te blijven. Hij praat op me in dat ik moet zorgen dat die pijn niet in mijn kop gaat zitten. Het is een mentaal dingetje. Hij zei: blijven eten en drinken en doorgaan. Hij zegt dat hij gedurende het stuk strand bij me blijft. Hij gaat bij het 15km punt uitstappen dus gebruikt zijn krachten om voor me te lopen en me uit de wind te houden. Hij zegt: eet je wel goed? Ik besluit het gelletje iets eerder te nemen, en dat is goed geweest. Het strand vreet zoveel energie. Het is een dun stukje strand waar je kunt lopen en het is telkens wegspringen voor de branding. De pijn in mijn kuiten verdwijnt! Maar de bovenbenen blijven zeuren, maar die kan ik aan. Eigen schuld, dikke bult! Voor we het strand afgaan komen we Bjorn nog tegen.

17904210_1476717555725516_8068120458164581661_n

Na het strand neem ik afscheid van Robert Jan en hij zegt dat hij me bij de finish gaat zien, ik heb mijn bedenkingen maar ik mag niet zo negatief denken van Robert Jan. Ik moet beloven dat ik finish! Nou, vooruit dan maar. Wat volgt is een heel fijn paadje door de bossen. Daar sluit ik aan bij een meneer met wie ik ook nog een fijn gesprekje heb. Wat loopt het daar fijn, lekker in het zonnetje door de bossen. Na het strand is dat een echt cadeautje. Ik weet dat er nog 5km strand aan komt en ik zie daar erg tegenop. Nadat ik in de bossen heb kunnen opladen maak ik me klaar voor nog een stuk strand. Gelukkig is daar Ton vd Berg en samen gaan we dat stukje strand trotseren. Het strand is korter dan het eerste stuk maar een stuk smaller. Het is nog meer wegspringen voor de branding. En weer word ik onzeker. Gaat dit me echt lukken?? Ik wil zo graag finishen.  Gelukkig is na 5km het einde eindelijk in zicht, en dat mocht ook wel want ik was er echt behoorlijk klaar mee! Na het stuk strand getracht mijn schoenen uit te kloppen, maar ik had het idee dat er maar weinig uit kwam. Het zand bleef fijn plakken aan de binnenkant. Het verzorgingspunt met mijn eerste achtergelaten spulletjes. Met wat tuckoekjes een slok cola en sportdrank, nog wat gelletjes in mijn zak gestopt en wat winegums in mijn mik gaan met die banaan. Nog een stuk door de duinen wind tegen. Ik sluit aan bij 2 heren. Het is nog even aanbikkelen voor de vuurtoren in zicht is. Als we nog 30km te gaan hebben had ik het idee dat ik qua tijd op 3.30 zat, ik kan er een paar minuten naast zitten. Ik denk: dat is mooi, want volgens mij heb ik nu practisch straks alleen maar asfalt en wind mee. Dus binnen de 7 uren moet lukken. Rond de 35km is het keerpunt en ik voel de wind in de rug, wat is dat aangenaam. Ik voel me sterk worden en zet iets aan. Dat is fijn zeg! Bas Huizinga loopt 2 etappes van de Estafette en komt naast me lopen. Dat loopt fijn. Ik krijg vleugels en durf nog iets te versnellen, dat mocht van Tiny en ik denk: zolang het goed gaat, gaat het goed! Ik loop een aantal kilometers op met Bas en het is erg gezellig. Op een gegeven moment zeg ik tegen Bas: ga maar hoor, je gaat iets te snel voor mij. Toch hou ik aardig het tempo erin. Ron Daalhuizen komt op mijn pad en we lopen gezellig samen op. We komen Niels nog tegen die ons vastlegt.

17951445_1476680915729180_3495701347749691834_n

Ron zegt op een gegeven moment: je loopt op dit moment je PR, je bent de 50km gepasseerd! Hoera!!! Na een kilometer zie ik het bordje 10km. Yes! Het einde is in zicht, nu is het aftellen. Die laatste kilometers zijn echt zooooo zwaar. Vooral de laatste 5, met veel heuvels en wind tegen, en het tempo daalt fors! Ik heb de pas er nog in, maar het tempo ligt er echt uit. Iemand die snel wandelt haalt me met gemak in. Het zand in mijn schoenen doet pijn en de pijn in mijn bovenbenen voel ik niet eens meer. Dit laatste stukje is mentaal zo zwaar…. Ik kan geen winegums meer zien dus ik gooi ze weg, dat laatste gelletje smaakt zo ontzettend goor en mierzoet. Bah! Niks is meer goed en ik kan geen einde zien. De borden tellen wel af, maar ik zie geen einde. Dan draai ik Den Burg in en zie de finish. Ik begin te huilen en laat me gaan. Iedereen juicht en applaudiseert. Ik doe een gek dansje want ik ben zooo blij!!

18010049_1476717582392180_6102559967084977416_n

Ik zie Jelmer en de kinderen en mijn moeder die foto’s maakt. Ik huil, ik lach en ik juich! I did it!!!

18010316_1476717595725512_6270772032630220975_n

Henri Thunnissen wacht me op  naast mijn man en kinderen. Hij feliciteert me: na de TaMarathon de zestig van Texel, ik mocht trots zijn zei hij!

18033055_1476690482394890_2007723440615990748_n

Eindelijk kan ik mijn man vasthouden. 17992357_1476736009057004_8252234753541859723_n

Mijn lieve gezin wat het niet altijd makkelijk heeft met mijn uit de hand gelopen hobby, staat er wel samen met mijn lieve mama. Bedankt lieve achterban. I love you! Zonder jullie had ik dit niet gekund!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/1683400380