Run Winschoten 2022 NK 100km

Al heel wat jaren staat deze uitdaging op mijn verlanglijstje. Een aantal jaren geleden wilde ik er ook voor inschrijven maar ik had te kampen met een aaneenschakeling van blessure op blessure. Daar kwam een periode van rouw overheen en ook nog een pandemie. Nu het hoofd en lijf weer enigszins op orde was wilde ik me dan toch wel heel erg graag inschrijven voor de editie 2022. Ik had me al vroeg ingeschreven, want als die eenmaal staat is er no way back. Onder begeleiding van trainer Tiny en sportmasseur Bert probeerde ik heel te blijven, en ik moet zeggen dat dit sinds ik regelmatig bij Bert op tafel lig dat aardig goed gaat! Ik had me dus ingeschreven voor de open wedstrijd toen Nico vroeg of ik ook meedeed met het NK? Ik zei nee joh, die win ik toch niet. Nico heeft mij toen overgehaald om me toch te laten inschrijven omdat ik mezelf zeker niet mocht uitvlakken en het een once in a lifetime dingetje was. Maarja dan moest ik me natuurlijk wel inschrijven bij de atletiekbond en een wedstrijdlicentie aanvragen. Jeetje, dat wordt wel heel serieus dan. Terwijl ik eigenlijk alleen maar een beetje aanpruts. Dat is natuurlijk niet zo, want ik ben Tamara, en ik neem mijn hobby en schema’s heel serieus, daar kan mijn trainer over meepraten. Maargoed zo’n wedstrijd licentie is wel een dingetje, dat doen alleen de hele groten. Maarja NK is NK als je de kans krijgt, doen!

Ik probeer wat marathons in te plannen om kilometers te maken. De marathon van Sneek besloot ik 2 dagen van te voren te lopen. Gewoon om mezelf uit te dagen. Daarna heb ik nog 2 marathons gelopen, in Diever en in Spijkerboor (Drenthe). 3 marathons die best moeizaam gingen. Dat maakte mij best onzeker over mijn ultieme doel die ik voor ogen had. Ik begon hem steeds meer te knijpen en de ervaringsdeskundigen die ik sprak die leken voor mij enorme reuzen waar ik als amateurlopertje niet tussen paste. Hoe dichterbij Winschoten kwam, hoe banger ik werd. Uiteindelijk heb ik met heel veel gesprekken met diezelfde ervaringsdeskundigen het enigszins los kunnen laten. Mijn trainer had ook gezegd, de toewijding die jij hebt en het werk dat jij erin hebt gestopt moet het je lukken. Dus ik liet die boze stemmetjes los en probeerde in mezelf te geloven

Dag van de race. Plan was mijn moeder zou me verzorgen en Nico zou me bijstaan, die zou naast me lopen en me ondersteunen tijdens mijn debuut. We hadden alles geregeld, voer, drinken koelboxen. Nico had klaptafel en stoelen en een bolderkar geregeld. We leken wel professionals.

Wagen volgeladen

Nadat we het startnummer op hadden gehaald, onszelf om hadden gekleed, konden we de spullen en mijn moeder kwijt bij het team van Pieter van den Edel. Die hadden een mooie party tent dus voor het geval het zou gaan regenen kon mijn mama en onze spullen niet nat regenen. Dat was een hele fijne gedachte! Toen werd het toch wel tijd om ons naar het startvak te begeven. Er was nog wat onduidelijkheid over de startnummers. Of die nou voor en achter moesten, of 1 extra voor een extra shirtje? Bij navraag kregen we te horen dat alleen een nummer voor voldoende was. Dus Nico zat goed, ik had voor niks een rugnummer kwam het op neer. Ware het niet dat Nico bij het startvak niet werd toegelaten, want geen rugnummer….. Zucht…. Nou Nico snel over het hek terug naar de spullen en op het laatste moment het rugnummer nog gescoord.

Rugnummer op het laatste moment opspelden

Staat later Wessel naast ons zonder rugnummer…. Tjonge jonge, wordt wel weer met verschillende maten gemeten. De toon is gezet. Heel gek zijn dit soort dingen die er bij mij voor zorgen dat het ijs een beetje breekt en ik de spanning van de wedstrijd vergeet. Al snel klinkt het startschot en we gaan. We zijn weg! Tiny heeft gelijk, alle spanning die je zo lang hebt opgebouwd die valt ineens na het startschot weg! We mogen eindelijk, waar je al jaren naartoe leeft mag je nu eindelijk laten zien! We lopen door het park langs mijn moeder. Verderop in het park staat ineens Manon, mijn lieve vriendin. We knuffelen even en ik loop weer door. Nico moppert nog even over zijn startnummer en ik ken hem een beetje, hij moet dat even kwijt, en dan zingen we het liedje van Elza en dan is hij het kwijt Let it goooooooo laat het gaaaaaaan.

bovenstaande foto’s zijn gemaakt door Hans Spieker

De eerste 2 rondjes gaan super strak op schema, we kletsten lekker en we hadden veel plezier, vooral bij kilometer 9 was een muziekstraat. Die hadden enorm uitgepakt. Daar namen we even goed de tijd voor.

ik zet even een plaatje op
Kan die muziek wat zachter?

Na het derde rondje wist ik ook niet zo goed meer wat ik moest pakken bij de verzorgingspost. Misschien had ik een beetje teveel Tailwind gedronken in de eerste 2 rondjes. Ik hoorde achteraf dat je dat goed moet doseren, maar ik kreeg wat last van mijn maag. Ik werd ook wat misselijk. En het eten stond me ook wat tegen. Chips werd ik misselijk van dus misschien wat boullion een optie? Daar moest ik een ronde op wachten want dat was in de maak. Intussen zat ik in mijn 4e ronde en alles overviel me ook een beetje. Het eten, de buikpijn, de afstand die nog moest worden afgelegd. Nico probeerde me erbij te houden en zei: kom op Tamara, nu nog even doorzetten. Maar mijn hoofd zat niet goed, en mijn buik zat ook niet lekker. Ik probeerde bij Nico te blijven en door te zetten maar halverwege ronde 4 moest ik toch wandelen. Ik weet niet hoe vaak ik wel niet gezegd heb: Sorry Nico! Gelukkig duurde dat wandelen nooit lang en kon ik snel de pas weer oppakken. Cola was mijn beste vriend tijdens de posten, maar daardoor klotste mijn maag ook nog en dat werkte weer door op mijn darmen.

Het 5e rondje probeerde Nico met duidelijk te maken dat we misschien moesten versnellen om zo de cutoff voor te zijn. Ik voelde enorme druk en raakte in paniek. Ik moest huilen. Dat hielp ook niet. We gingen gewoon door zo goed en zo kwaad als het kon. Het bleef spoken in mijn hoofd. Straks haal ik het niet! Maar naast die twijfels en onzekerheden hadden we ook zoveel plezier onderweg.We kwamen Eddy nog tegen onderweg, daar konden we een fotobomb bij doen. Wat een fijne man is dat zeg. Daar krijg ik nou energie van!

Fotobomb bij Eddy

We verheugden ons op de dansende man, de tentjes met muziek, Heiligerlee, de voetbaljongens aan het bier, de muziekstraat, de lieve mevrouw die onder een parasolletje ons aan het aanmoedigen was. Daar zijn we weer!!! Bij de verzorgingspost zei Daphne tegen mij, laat die tijd maar los. Ik zei ook tegen haar: ze moeten me eruit halen, eerder stop ik niet! Intussen had ik mijn persoonlijk record al te pakken. En we liepen de kilometers onder onze schoenen weg. Nadat we de 70km waren gepasseerd en het er steeds meer op begon te lijken dat we het niet zouden redden, liepen we het park uit. Ik zei tegen Nico: weet je Nico? Mochten we eruit gehaald worden dan hebben we 90km gelopen, dan bent ik nog steeds fucking trots op mezelf! We gaan ervoor! De dood of de gladiolen! En weer even heel hard gehuild en door gaan lopen. En ineens staat Miranda daar langs het parcours met haar armen wijd! Tamara ik ben zo trots op jou! En Bob staat er ook. Op dat moment ben ik zo blij en zo dankbaar! Zoveel mensen die met me meeleven. En ik geef alles wat ik heb, en met een glimlach van oor tot oor (tussen het janken en vloeken en schelden door)

Onderweg krijgen we ook nog een ijsje aangeboden. We moesten er wel even op wachten, want meneer moest er speciaal voor naar de kelder, nou we hadden toch geen haast, maar wat smaakte die goed!

Het rondje tussen de 80 en 90 kilometer is het wel duidelijk dat we de cutoff niet gaan redden. We hebben het erover wat we nu gaan doen? Laten we ons eruit halen of gaan we op eigen houtje door? Misschien zijn ze wel coulant? Dan gaan we zeker weten door! Op nog 2 km voor dat punt komen we Dick tegen, die zegt: als jullie willen, kunnen jullie op eigen houtje door. Je komt niet in het het klassement maar je loopt voor jezelf de 100 uit. Ik kijk Nico aan en zeg, als we dit niet doen, krijgen we spijt, het zit er in en we kunnen dit dus we gaan het gewoon doen! Eenmaal bij dat punt en dus nog een ronde te gaan zegt de organisatie: het parcours is gesloten, de race stopt hier voor jullie! 12 minuten na de cutoff. Ja maar zegt Nico, we gaan zelf door. Maar de organisatie is onverbiddelijk! We kunnen jullie veiligheid niet garanderen, het is klaar! De teleurstelling is even heel erg groot en na ruim 90km en 11 uren dribbelen komen al die emoties eruit. Miranda staat naast me en troost me. Jelmer en Lennon zijn er ook. Het is klaar. Over en uit! Ik heb alle begrip voor de organisatie maar voor mijn gevoel was dit even heel zuur omdat die 100 km zeker in mijn bereik lag, alleen niet binnen de limiet die deze wedstrijd eiste. That ’s the game!

Goede reden om volgend jaar weer te proberen! We weten nu waar we aan moeten werken, want alhoewel de limiet vrij strak is, zat ik er niet ver naast.

I’ll be back!

Advertentie