Hoofd vol…

Nooit verwacht dat ik dit ooit zou ondervinden, maar het gebeurde en de dokter bevestigde het, Tamara je bent overspannen.

2019 begon zo veelbelovend. Trainingen verliepen voorspoedig, ik zat goed in mijn vel en na een heerlijke lentemarathon als training voor de 60 van Texel dacht ik dit gaat goed! De 60 van Texel ging ook fantastisch! Met mijn vaste supporters mama en Maaike afgereisd om daar met mijn 2 hardcore buddies Edgar en Nico hebben we die tocht tot een prachtig succes volbracht. Daarna begon het ergens te schuren, het begon met mijn knie, waardoor ik de Roparun niet als loper heb kunnen afmaken, daarna kwamen er meer oudere kwaaltjes naar boven. En toen ik dacht dat ik het weer allemaal onder controle had en ik aan de beterende hand was, kreeg ik een zweepslag tijdens een korte vakantie op Terschelling.

Maar dat zijn alleen maar sportperikelen. De vakantie was voorbij, het gewone leven begon weer. Ik kon even niet werken ivm met mijn zweepslag. De kinderen gingen weer naar school. Tijd om af te spreken met mijn bestie Maaike. Ze zat niet zo lekker in haar vel dus ik besloot naar haar toe te gaan. Het was prachtig weer dus we konden heerlijk in de tuin zitten. Het was dinsdag 27 augustus. We dronken beiden water en je liep op blote voeten. Ik weet dat nog want er bleef een blaadje plakken aan je voeten. Je liep altijd graag op blote voeten. We zaten heerlijk in de tuin, we konden zwijgzaam naast elkaar zitten of praten over grote en kleine dingen. Er viel iets nieuws op in de tuin. Je zag een bijzondere vlinder. De kolibrie vlinder. We hebben het gegoogled. Je hoopte die nog voor de camera te krijgen, die had je niet bij de hand op dat moment. We hadden het over de Slachte Marathon. Je vond dat een mooi doel om voor te trainen. Als de regelmaat was gekeerd in huis na de vakantie wilde je een paar keer per week wandelen. Je had een oerlelijke rugtas gekocht. Wat vond je dat ding lelijk! ‘Ja, dat lijkt toch nergens naar?’ Je wilde dat trainen combineren met je nieuwe instagramaccount ditisdrachten. Al wandelend Drachten op de kaart zetten, met jouw invalshoek van verschillende objecten, gebouwen etc. En daarbij zou je dan informatie bijzetten die niet iedereen weet. Je had boeken van de bieb geleend om de achtergrondinformatie. En hoe leuk zou het zijn als de 2 besties dezelfde marathon zouden lopen. De 1 wandelend, en de ander rennend. De ochtend vloog voorbij bij het hek nog even een intense knuffel. Tot snel…

En dan de volgende dag, het telefoontje wat in 1 ogenblik alles veranderde… Wat was dat heftig en onherroepelijk. ‘Maaike is vanmorgen overleden.’ Een periode volgde van rouw en geregel. Samen met de familie van Maaike. Ik was verdrietig en werd telkens geconfronteerd met dat ze er niet meer was. Iemand met wie je zo intensief verbonden was, met wie je alles deelde. Bij wijze van spreke elke scheet. Mijn telefoon was aan mijn hand vastgeplakt, want ik stond in verbinding met Maaike, altijd. Als er iets was, dan was ze er, en andersom. Dat viel ineens allemaal weg. En dan ineens ben je helemaal alleen…

maaike

Ik probeerde de draad weer op te pakken en dat lukte best aardig. Werken ging fijn en zorgde voor afleiding. Ik kon alle ballen in de lucht houden maar was wel heel moe en prikkelbaar. Thuis is er altijd Jelmer die alles opvangt. Thuis kom ik tot rust.

Dan gebeuren er onverwachtse dingen, regeltaken die er ineens tussendoor komen. Ineens moet ik schakelen en voel ik druk. Maar, alles onder controle!

Maar tijd is er niet want weer moet ik schakelen. Het leven gaat door en de zorgen die daarbij horen ook. Die stoppen niet als er een naaste overlijdt. Ik heb nog wat obstakels die ik moet overwinnen maar mijn emmer is vol. Na een paar vrije dagen probeer ik weer te werken, en dat gaat een weekje goed maar daarna blokkeer ik volledig. In paniek bel ik mijn leidinggevende. Gelukkig is ze op de hoogte en geeft me alle ruimte. Jelmer haalt me op en ik moet volledige rust. Mijn hoofd is te vol dat het me niet meer lukt de dingen normaal te verwerken. Het voelt net als in 2011, met mijn herseninfarct.

In tranen zit ik bij de huisarts, ‘je bent overspannen’ Je hebt teveel op je bord gekregen de laatste tijd. Je lichaam fluit je terug. Ik heb de laatste tijd thuis heel veel aangerommeld, lekker netflix gekeken, veel gewandeld en ook weer begonnen met hardlopen. Ik praat ook veel, mensen die ik tegenkom vertel ik als ze vragen hoe het gaat: mwoa niet zo heel goed en dan vertel ik mijn verhaal. Dat helpt! Binnenkort probeer ik het werk weer op te pakken, ik krijg ontzettend veel ruimte en begrip van mijn leidinggevende en collega’s. Dat is heel fijn. En heel eerlijk ik heb natuurlijk hartstikke leuk werk, en ik werk heel graag. En ik mag straks therapeutisch beginnen om te kijken hoe het gaat. Eerst maar even dit jaar uitzitten. Dit doen we samen met de familie van Maaike. Dan sluiten we dit jaar af en hopen we op een beter komend jaar. Zonder Maaike in ons midden, maar voor altijd in ons hart…

Fijne jaarwisseling allemaal en een mooi 2020 toegewenst.