Roparun 2019

 

Dit grote avontuur begon al vrij onzeker voor mij. In mijn afbouw van de Zestig van  Texel en aanloop naar de Roparun begon tijdens een simpel duurloopje mijn knie te kutten. Ik ben toen meteen gestopt en de rust gegeven. Affijn lang verhaal kort: rust, fysio, dry needling, korte lijntjes met het team. Een paar dagen voor de start ben ik met de opperbaas Rob tot de overeenkomst gekomen toch te starten, ondanks ik niet kon garanderen dat ik de finish zou halen. De fysio en ik hebben er alles aan gedaan om mij startklaar te maken. Dus ik ging er vanuit dat ik gewoon ging finishen. Kortom een paar onzekere weken voor de Roparun voor mij. Ik was blij en opgelucht dat ik deel uit mocht maken van team 206 2019.

Vrijdagochtend vroeg gingen we al op pad richting Parijs. En na een flink aantal plas en eetstops arriveerden we later dan verwacht op het prachtige plekje net buiten Parijs waar dit team ieder jaar neerstrijkt. Voor mij is dit de derde editie, maar voor Rob, Maries en Egbert was dit de 10e keer! Daar werd ook bij de gastheer en gastvrouw aandacht aan besteed. Een vrolijk drankje met het nodige vuurwerk hadden ze voorbereid! Vervolgens weer een overheerlijke maaltijd hadden ze voor ons gemaakt! We hebben enorm van genoten!

Na de maaltijd gingen de meesten al vroeg slapen. De volgende dag moesten we vroeg opstaan omdat we als eersten startten.  Ik had gelukkig een bed alleen dus ik had goed geslapen. Na het ontbijt en de peptalk van Rob gingen we na het fotomoment naar de start toe! Het scheelde dat we er vroeg waren want we hadden plek zat om te settelen. Fietsen werden voorzien van een sticker, goed afgsteld naar ieders lengte, banden gepompt en lichten gecheckt. Door naar de pastaparty. We hadden net ons ontbijt achter de kiezen maar een aantal waaronder mezelf had wel weer zin in een warme maaltijd. Die pasta ging er wel in! Na die pastaparty moesten we haasten want we zouden bijna starten. En vlak voor de start begonnen de zenuwen en de sluizen braken bij mij. Ik moest weer eens janken. Gelukkig was daar Jeroen die me even een knuffel gaf die ik nodig had. Snel mijn tranen gedroogd en in het startvak voor fietsers gaan staan.

Jeroen mocht dit jaar starten als loper. We waren de eerste die startten dus de start werd ingeleid door een heel ritueel. Iedereen omarmt elkaar en maakt zich op voor een 2 dagen lang avontuur! Emotionele muziek uit de speakers. Ik ga nog te ouwehoeren met Remco in het startvak en zeg: ohjee, sommige mensen worden emotioneel. Ik kijk naast me zie ik Remco met tranen in zijn ogen. En dan eindelijk een paar minuten na 11.30 mogen we eindelijk van start! Jeroen knalt lekker door de start en wij fietsen erachter aan. Alle teamleden staan langs de kant om ons aan te moedigen. Heerlijk die energie! Het eerste stuk van 17km bestaat uit run bike run.  We gaan door de drukke straten van Parijs dus daar is het niet mogelijk om voor een bus te stoppen. Arjen mag na Jeroen lopen, daarna kom ik en als laatste Remco, dat is de volgorde van ons loopteam. Paul navigeert ons voorop op de fiets. Na 17km staat team 2 ons op de wachten om te wisselen.

Team 2: Marko, Paul, Jeroen en Derk Jan mogen ons aflossen. Voor hun staat een 35km parcours te wachten. Wij rijden samen met onze chauffeur Jitze en teamcaptain Chi-Yan, masseur Marco en tweede fietser Annemiek (die overigens 2 dagen ervoor nooit had verwacht dat ze hier zou zijn, maar door ziekte van onze vaste fietser Patrick ineens moest invallen) naar onze cateringbus met Maries en Clair. Daar stond een heerlijke broodmaaltijd te wachten en hebben we heerlijk in het zonnetje kunnen eten.

Rond een uur of 16.00 moest er weer gewisseld worden. Team 2 had sterk en vlot doorgelopen. Samen met hun fietsers Aad en Erik, begeleid door chaffeur Jelle en TC Rob, ondersteund door Masseur Theresa. Team 2 hadden voor de catering Egbert en Jeandaily.  We hadden lekker gezeten, slap geouwehoerd en we waren klaar voor onze tweede etappe. De sfeer zat lekker in de bus. Paul had een fijne spotify playlist gemaakt en dat zorgde ook voor een fijne sfeer. Lekker afwisselend lijstje. Zoals ik al zei, de sfeer zat er lekker in Chi had na 3 jaar gelopen te hebben de taak als teamcaptain genomen. En ik moet zeggen: ze deed het echt fantastisch!  Alles in de gaten houden en alle ballen in de lucht houden. Intussen werd er sterk gelopen, volgens mij zaten we ook iets voor op schema. Het was echt lachen gieren brullen in de bus. Ik kon moeilijk bijkomen van het lachen of ik moest alweer lopen. Intussen hoor ik The Police over de speakers en besluit keihard mee te schreeuwen: Roxanne!!!! You dont have to put on the red light. Heerlijk! Je bent buiten adem maar het levert je ook veel positieve energie op. De sfeer was zo fijn en zo lekker! Ik was euforisch! Iedereen volgens mij. Deze etappe van ruim 50km vloog ook voorbij.

Rond 20.00 20.30 stond team 2 alweer klaar. Dat gaat lekker! Na een korte overdracht gingen we door naar onze rustplaats waar Claire en Maries ons opwachtte met knakworst en soep! Marco heeft mijn bovenbenen even onder handen genomen en na de maaltijd ben ik even gaan liggen. Ik kon niet echt slapen maar ik heb toch even gelegen. Dat was ook wel nodig want de volgende shift zou zwaar worden, de graveyard! Rond een half uur na middernacht was er weer een wissel. De wissel zou 5km van de rustplaats verwijderd zijn, dus nadat te zijn ingepakt gingen de fietsers Paul en Annemiek het parcours op en wij met het busje erachteraan. Eenmaal bij de wisselplaats stopte er een auto van de organisatie die kwam navragen waarom er 2 fietsers zonder loper op het parcours waren. De organisatie houdt alles nauwlettend in de gaten. Na het uitgelegd te hebben en een klein praatje kwam team2 er alweer aan. De organisatie zag dat het klopte. Wel hebben we Rob even voor de gek gehouden en gezegd dat we uit de wedstrijd zijn gehaald. Even een geintje tussendoor. De blik van Rob sprak boekdelen. Gelukkig konden we zeggen dat het een geintje was.

En we konden beginnen met de graveyard van ruim 5 uren. Het lopen ging opzich best goed maar je merkte dat de vermoeidheid toesloeg. Maar we hielden ons kranig. De bus kakte ook een beetje in naarmate de uren verstreken. We zagen langzaamaan dat het lichter werd. De graveyard was bijna ten einde. We probeerden contact te zoeken met het andere team zodat ze zich konden voorbereiden op de wissel. Helaas kregen we geen contact. Na een aantal pogingen kregen we Theresa aan de lijn, ze had de mededeling  of we ipv naar het wisselpunt te gaan om naar het rustpunt te gaan. Wat we maar raar vonden. We speculeerden nog: ze houden ons vast voor de gek omdat we daarvoor ook een geintje hadden met het andere team. We waren aan het dollen en aan het geinen. De sfeer zat er bij ons lekker in. We kwamen bij de rustplaats aan en zagen Theresa en Rob in paniek, ik dacht nog een moment: dit hebben ze goed ingestudeerd. Wat zou de grap zijn? Remco zei: dit ziet er ernstig uit hoor. Iedereen bij elkaar geroepen. Rob deelde mede dat hun catering chauffeur  Egbert opgehaald is per ambulance omdat hij benauwd werd en geen lucht meer kreeg. Dan krijg je een klap voor je harses! Het ene moment zit je te gieren van het lachen en het andere moment krijg je deze mededeling. Aad is met hem mee met de ambulance. Nu heeft team 2 een fietser minder. Er wordt gewacht tot er weer contact is met de ambulance. Rob belt met Egbert en die drukt ons op het hart om deze tocht als een malle af te maken!

Team 2 start hun shift met een loper minder, maar ze gaan door. Wij blijven stand by als er nieuws is om Aad en eventueel, hopelijk Egbert te halen. We zijn allemaal van slag. We proberen bij het volgende rustpunt na tosti’s en pannekoeken te rusten. Ik probeer na de massage iets te rusten maar kan de slaap wederom niet vatten. Je bent constant met de gedachten bij Egbert.  Er is regelmatig contact maar doordat er steeds dringendere zaken tussenkomen moeten Egbert en Aad lang wachten. De onderzoeken die hij ondergaat wijzen er allemaal op dat het niets ernstigs is (gelukkig) de artsen denken dat de klachten door stress komen. Hij is wel heel goed onderzocht en gelukkig niets ernstigs. Wel moeten ze lang wachten tot ze uiteindelijk weg mogen. Intussen komt team 2 er alweer bijna aan. We lopen naar de weg om ze binnen te halen. Als die eenmaal binnen zijn blijkt dat ze het laatste stukje met z’n tweeën hebben gelopen omdat Marko ook last kreeg en omdat Theresa voor Egbert moest rijden hadden ze geen masseur mee onderweg. Die moet dus deze rustperiode goed onder handen genomen worden en hopelijk gaat de komende etappe weer goed met Marko.

Intussen is het zondag rond een uur of 11 wanneer wij starten met onze etappe. De druk op mijn knie wordt erger, maar druk is niet erg zeg ik tegen mezelf. Maar dan de derde shift voel ik die kloteknie. Iets waar ik bang voor was, gebeurde. Dit was het stopsein. Ik vloek heel hard en na een km zie ik Chi en Remco staan langs de kant. Ik barst in huilen uit. Remco pakt me vast en zegt: we gaan dit halen met z’n allen. In de bus zo maar even spoedoverleg, we gaan dit oplossen met z’n allen. Ik kan niet stoppen met huilen. Blijkbaar staan we in de weg want een loper moppert wat op ons. Remco fluistert: die pak ik straks nog wel. Ik moet lachen. Hij zegt:  kijk daar lacht ze weer. Kop op, we zijn nog lang niet thuis en we gaan dit samen doen, het komt goed. Hij loopt verder en Chi vangt me op. Ze leven allemaal met me mee en het enige wat ik kan denken is: hadden ze nou maar iemand anders meegenomen…. Ik ben zo boos! Chi doet haar schoenen aan en ik moet op de Team Captain stoel zitten. Maar dat kan ik helemaal niet! Chi is rustig en zegt: doe maar gewoon, 1 ding tegelijk. Ze praat me bij en ik denk: hoe dan? Meteen maak ik een fout en raak verdwaald in een run bike run. Met heel veel geduld van Jitze die naast me zit komen we uiteindelijk op de goede weg en heb ik door wat ik aan het doen ben. Intussen ben ik nog steeds zo verdrietig en kan niet stoppen met huilen. Het duurt even voor mij mij de knop om gaat. Ik was even bang dat ik nutteloos zou zijn en welke rol ik dan moest vervullen. Paul had ook al aangegeven zijn fiets aan me af te willen staan. Dat is lief! Eerst deze etappe maar als team captain afmaken. En dat ging me verbazingwekkend goed af! Ik zeg altijd: multitasken vind ik lastig. Maar nu had ik geen keuze en ik moest dit noodgedwongen doen, ik kwam erachter dat ik het dus wel kan! Sta ik even te kijken van mezelf. Maar toch baalde ik deze hele etappe. Ik was zo boos en verdrietig en teleurgesteld. Ik was jaloers op de lopers want dat wilde ik ook.

Aan het einde van de middag wordt er weer gewisseld. En terwijl wij op het parcours onze race liepen zijn Egbert en Aad opgehaald en hereningd met het team. Egbert ziet er goed uit en wat fijn dat hij er weer bij is!! Wat heeft hij iedereen maar vooral zichzelf laten schrikken. Hij is natuurlijk zelf ook waanzinnig geschrokken. Je bent ver van huis zonder je familie in een ziekenhuis in het buitenland en je weet niet wat er met je gebeurt. Gelukkig viel het achteraf mee en is hij terplekke goed onderzocht en hij is weer bij ons! Hoera! Zelf heb ik ook het nodige te verwerken. Hoe moet dit nu verder? Wat voor functie mag ik bekleden? Eerst maar even naar het volgende rustpunt Opstal. Daar wachten heerlijke gebakken eitjes en brood. Zitten we lekker te eten, kijk ik op rechts parkeert Marieke haar auto. Wat??? Ik word gek. Blijkt dat Marco dit even heeft geregeld. Alsof ze niet weg is geweest. Ze komt ons even gezelschap houden. Er zijn douches even verderop en ze rijdt Chi, Claire en mij naar de douche ruimtes. Wat een heeeeerlijke douches!!  Daar knapt een mens van op. Paul zegt nog fietskleding voor me te hebben. Voor als ik hem overneem onderweg. Het past allemaal goed! Ik heb wel zin in een stukje fietsen. Ik probeer wederom even te slapen maar kan de slaap weer niet vatten. Maarja, liggen is zeker niet verkeerd ook al slaap je niet.

Ondertussen is er flink gepuzzeld hoe we de volgende etappe gaan invullen. Marieke heeft net genoeg in haar kofferbak om een etappe mee te hollen. In het begin van de avond gaan we weer wisselen. En Marieke holt 1 etappe mee als ondersteuning. Paul staat zijn fiets af aan mij en ik mag navigerend gaan fietsen, voorop. Dat is fijn! Maar ook best lastig, je moet de navigatie in de gaten houden maar ook de loper achter je. En de ene loper is de ander niet dus dat verschil is groot. Maar het houd je ook scherp. Het is lekker om te fietsen! Ik ben zeer blij met de fietskleding want na een aantal kilometers begin je het wel te voelen. Ik merk wel dat de vermoeidheid groter wordt. Ik vind het lastig te focussen. Maar ik red het allemaal. We komen door Zeele in België  en daar is het groot feest! We worden als helden ontvangen. Zo gaaf om mee te maken. Het duurt allemaal ff maar gezellig is het zeker. We zijn met z’n allen op het parcours en maken er een feestje van. Tegen het eind van deze etappe ben ik helemaal kapot!

Na de wissel rijden we naar Steenbergen, we kunnen daar binnen eten en slapen in de loods. Na een voedzame maaltijd met knakworsten tosti’s erwten en wortels ga ik liggen. Na 2 uurtjes slaap word ik wakker gemaakt door Chi, we moeten opschieten want ze komme d’r an.  Nu moeten we ineens snel. Spullen pakken, aankleden, snel wat achter de kiezen stoppen en gaan met die banaan. Dat gaat best snel allemaal. Intussen is er ook lichte paniek. Marieke moet werken dus kan niet meer meelopen, Chi geeft aan niet genoeg getraind te hebben om nog eens 53km te doen. Hoe lossen we dit op? Ik voel me schuldig… Ineens zegt Chi, ik ga het wel doen, kijken hoever we komen.

We nemen afscheid van Marieke en in de bus besluit Annemiek haar hardloopkleding aan te doen. Ik mag deze etappe weer fietsen. We zien allemaal tegen deze etappe op. Maar eigenlijk gaat deze etappe best lekker! De lopers doen het fantastisch en langs het parcours is het groot feest. We krijgen overal te drinken en te eten aangeboden. Het is gewoon gezellig. Ik hobbel er een beetje achteraan op het fietske. Het weer wordt steeds aangenamer en dit is puur genieten. Iedereen is ontspannen en we kletsen wat af onderling. Annemiek en Chi lopen heel sterk. Arjen, Jeroen en Remco ook uiteraard. Ze lopen allemaal ontspannen. Waar we zo tegenop zagen vloog voorbij. En voordat we het wisten zijn we al bij Klaaswaal. Aan het eind van de straat met alle teams staat ons team op ons te wachten. We hebben het gered. Theresa neemt mijn (haar eigen) fiets over voor het laatste stuk, een kleine 40km nog. Team 2 mag finishen. Remco en Jeroen doen het laatste stukje ook mee, de bikkels!

Wij rijden naar Rotterdam om naar de finish hun op te wachten. Nadat we de auto hebben geparkeerd maken we ons klaar. We pakken de boel vast bij elkaar zodat we straks na de finish alles bij elkaar kunnen pakken en over kunnen laden naar eigen auto. Nadat we daar klaar mee zijn wandelen we naar het eindpunt. Daar wachten we in spanning op team 2. En dan eindelijk rond 15.00 komen ze er eindelijk aan! Rob finisht met een prachtige eindsprint! We zijn eindelijk compleet.

Als iedereen de fietsen heeft ingeleverd lopen we gezamelijk over de Willemsbrug naar de kubuswoningen. Daar is dan de finish op Binnenrotte. Ik krijg de medaille van Chi om en ik barst in tranen uit. (alweer) Ik ben zo lek als een mandje en ik moet de hele tijd grienen. Ze zegt dat ze dankbaar is met mij en dat ik onmisbaar was en zeker niet nutteloos. Nou dan heb je me hoor. Ik zie mijn moeder en mijn lieve man. We drinken een biertje en eten een patatje.

Wat een geweldig avontuur was dit. Ondanks mijn blessure en ondanks ik de Roparun niet volledig rennend heb afgerond vond in deze editie 2019 de allermooiste omdat ik deze editie heb gezien dat we ondanks alles wat er op ons pad kwam we dit als team hebben opgelost. Jullie zitten allemaal in mijn hart lieve team 206. Helaas ben ik er volgend jaar niet bij ivm andere doelen, maar hou mijn plekje warm voor het jaar erop! Jullie waren fantastisch. Bedankt dat ik erbij mocht zijn.

3 reacties op ‘Roparun 2019

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s