De Zestig van Texel 2019

Een aantal dagen voor de 7 april, plaats ik nog een blog van de zestig van 2017. Daarin staat dat het erg zwaar was, en dat ik van tevoren niet had verwacht dat hij zo zwaar zou zijn. Maarja, we zijn 2 jaar later. Ik ben beter getraind, dussssss….

Twee weken voor de zestig had ik nog als voorbereiding de Lente Marathon van Amstelveen gelopen samen met loopmaatje Edgar. Het was voor ons beiden een ontspannen loopje met veel geklets en geouwehoer. We waren helemaal klaar voor Texel en we hadden daar ook afgesproken samen Texel te gaan lopen. Want zo heerlijk en ontspannen lopen kunnen we 2 weken later ook wel doen, plakken we er gewoon 20 km aan vast. Ja toch niet dan? We hadden wilde plannen en we wilden graag een eindtijd van 6.15 maken. Nico, met wie ik afgelopen november een PR op Terschelling liep hoorde van ons plan en ineens waren we 3 hobbits met een missie.

Zondag ochtend 7 april, ik was er helemaal klaar voor. Ik had mijn nagels laten doen door nichtje Susan en mijn haar had killerdraids dankzij ander nichtje Alexandra. Born Ready! Samen met mijn moeder en mijn allerbeste vriendin Maaike gingen we zoals Maaike zo mooi zei: midden in de nacht (6.30u) richting Den Helder.  Aldaar parkeerde we op precies dezelfde plek als 2 jaar terug en waren we net op tijd voor de boot. Eenmaal op Texel liepen we meteen naar de tent die vlakbij de haven stond. Ik kon 3 pakketjes afleveren met gelletjes, tuc koekjes en winegums, die ik onderweg kon nuttigen. Ook was ik er uit dat ik vandaag, net als 2 weken geleden een rugzakje ging dragen. Om mijn telefoon, gelletjes en extra sokken in te stoppen .  Dat was me in Amstelveen ook prima bevallen. In de tijd voor de start hebben Mama, Maaike en ik heerlijk in het zonnetje kunnen zitten. Edgar en Nico waren ook present, net zoals vele andere bekende loopmaatjes.

56398292_2350355641662105_8149979483890253824_n

We hadden een mooi plan: niet te snel starten, lekker lopen en op elkaar letten!

Eenmaal van start liepen we meteen lekker. Niet te snel, vooral niet te snel! Jonge hond Edgar, die zijn allereerste Ultra liep moesten we zo af en toe even aan de teugels trekken, maar dat accepteerde hij gelukkig. Maar wat genoot Edgar! Zo waanzinnig mooi om te zien. Nico en ik hielden een beetje ons hart vast want we wisten nog wat er komen ging en het is best nog een eind tot de finish.

Ineens zag ik Bjorn op de dijk zitten met zijn fototoestel. Ik roepen:

56582199_10217270670946240_6763418252371558400_o

Vlak voordat we het eerste stuk strand op gaan zie ik in de duinen onze grote vriend Rinus, ik zoek zijn blik en hij herkent mij. Zijn hoofd ziet er verbeten uit. Hij is namelijk net op de heenweg om bij het beginpunt te keren om hetzelfde rondje terug te lopen (120!km) zijn begeleider Wowo fietst achter hem aan, we groeten elkaar. Dan is het stuk strand van ca 12km. Opzich ligt het strand er prachtig bij, beter dan 2 jaar geleden, in ieder geval! Alleen het blijft strand en ik ben een asfaltloper en strand is toch een andere discipline. Maar nogmaals, prima strand dus ik mag niet klagen. We tikken de kilometers weg en kletsen ondertussen wat af. Maar, het strand….  En daar zien we het bordje wat ik me nog zo goed kon herinneren van 2 jaar geleden: Nog maar 50km.

dezestigvantexel2019_19

Anyways ineens zie ik Bjorn weer:

56513043_2352113638185899_7994344609410973696_n

Bjorn, daar word ik werkelijk altijd zo blij van! Dus ik moet even naar hem toe voor een high five! Ik zie je bij de finish roept hij  me nog na! Heerlijk, zulke mensen langs de kant. En hij maakt ook nog eens prachtige foto’s!!

Het einde van het strand nadert en voor een pittige klim staat er gelukkig verzorging. Snel tik ik mijn gelletje naar achteren  en spoel die weg met water. De verzorging is geweldig! Er ligt van alles: water, sportdrank, cola, tuc koekjes, winegums, kruidkoek, gevulde koeken en fruit!  (hoef ik dat de volgende keer ook niet meer in te pakken) Die brandstof hebben we nodig, want die klim is niet voor watjes.

dezestigvantexel2019_22

Maar serieus, wat een uitzicht!!!!

57062162_2352140694849860_6758309375888064512_n

En toen kwam het stuk door de bossen, heel fijn om even bij te komen van het strand en om op te laden voor het laatste stuk strand. Ans fietste mee met haar man John en heeft ons ook even op de foto gezet:

dezestigvantexel2019_26

Het is wel heel fijn al die bekenden die mee fietsten en checken of alles ok is. We laden ons op voor het laatste stuk strand. Dat bestaat uit iets meer dan 4km strand. Wat begint met weer een mooie klim.

Dit strand was iets pittiger, althans de wind was pittiger en daarbij hadden we er al een stuk strand opzitten dus ervoer ik het ook als pittiger. Op het strand kwamen we ook 120ers tegen waaronder Sameena en René met wie we ook kort even hebben gesproken.

56811281_2352139918183271_8924982946356527104_n

 

Nadat we eindelijk na een klim en afdaling van het strand af zijn ontmoeten we daar de vrouw van Edgar: Mariska. Mijn schoenen en sokken zitten inmiddels onder het strand van de klimmen en afdalingen. En nu komen mijn extra sokken goed van pas. Mijn voeten zitten nog wel onder het zand maar gelukkig heeft Mariska een bidonnetje water mee om mijn voeten schoon te spoelen, zo dat is fijn, verse voetjes in verse sokjes. Mijn schoenen heb ik nog even uitgeklopt van het zand en zo weer verder. Ik merk dat de vermoeidheid begint toe te slaan, en Nico hoor ik over een knie die wat begint de irriteren. Maar we lopen dapper verder. Edgar gaat nog steeds als een zonnetje.  Op een gegeven moment is daar een klim, een pittige. En ik hoor een man die bovenaan staat schreeuwen: HUP HUP HUP!  Ik jammer: nee, geen zin in. Eenmaal in een draf naar boven is het toch wel lekker, wat zal die man vanavond lekker slapen en geen stem meer hebben.

dezestigvantexel2019_38

We hebben nog een saai stuk tegen de wind in, waar ik eigenlijk best wel een beetje klaar mee ben. Maarja, we zetten dapper door.  We naderen de helft:

56468288_2352113881519208_2884126167680417792_n

Die tegenwind kan nu niet lang meer duren, straks is het keerpunt! Finally!

En daar zien we eindelijk de vuurtoren:

dezestigvantexel2019_40

Het verschil tussen ons begint nu dit stuk duidelijker te worden. Edgar gaat nog steeds als een speer terwijl vermoeidheid bij Nico en mij parten speelt. Nico heeft ook last van pijntjes en mijn batterijtje raakt leger en leger. Mijn rugzak begint ook enorm te irriteren. Dus ik vraag Mariska of ze mijn rugzak in haar fietstas wil doen. En gelukkig mag dat. Edgar loopt voorop, en Nico en ik lopen erachter. Bij de verzorgingsposten checken we elkaar en gaan weer verder. Ik merk dat de sponsjes water in de nek wonderen doen. Zo heerlijk verfrissend. Cola en winegums bij de verzorgingspunten zijn de bom!

Vlak voor het (nog maar) 10km bord geniet ik van een heerlijk bekertje cola. Edgar houdt me vast en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg goed hoor! Even bijkomen. Hij vraagt of hij alleen mag versnellen. Nico en ik zijn natuurlijk blij voor hem en laten hem met liefde gaan. Wij houden hem alleen maar op. Dus Edgar verdwijnt uit ons zicht en wij vervolgen onze tocht. Lekker rustig tempo. We lopen fijn langs de dijk en de schaapjes en ineens begint Nico te wandelen, zijn lies speelt op. Hij moet wandelen. Ik wandel met hem mee, maar Nico zegt: Tamara, ik weet niet of ik het volhoud, misschien stap ik wel  uit, ga jij maar door. Jij zit in je cadans. Ik vraag of hij het zeker weet, en hij zegt van wel. Dus ga ik alleen verder. Ik weet iets te versnellen maar blijf met Nico in mijn hoofd zitten. Ik maak me zorgen want de verzorgingspost laat op zich wachten en wie vangt Nico op als hij echt niet meer kan?? Ik nader Oudeschild en zie daar kameraden staan van Edgar. Ik vraag hoe het met hem gaat en ze zeggen gekscherend: je haalt hem nog wel in.

57294239_572503623236845_6848458737976344576_n

Die laatste 5km zijn zwaar, er zit een gemeen klimmetje in maar ik weet ook dat het eind in zicht is. Ik ruik de stallen en versnel soms. En dan draai ik het straatje in en en Den Burg in. Ik zie mijn moeder en Maaike staan en de emotie overspoelt me weer.

56481854_2352858964778033_328999378251415552_n

Ik heb het weer geflikt. Ik krijg een knuffel van Bjorn en Henri. En Henri zegt: Tamara, tijd is niet belangrijk, je hebt het weer geflikt! Want wat waren we stoer met onze 6.15, maar dat is idd niet belangrijk, we hebben het gered!

Ineens zie ik Edgar en die zegt: zo even wachten op Nico. En ik moet huilen want ik voel me schuldig dat ik hem heb achtergelaten. Maar Edgar verzekert me: Nico komt er aan echt waar!!

56451956_2352113248185938_675696980994818048_n

En idd toen ik eenmaal in  de hekken hing met mijn kommetje soep zag ik Nico ook! De 3 hobbits zijn gefinisht!!!

Lieve Nico en lieve Edgar, jullie zijn fantastisch! Bedankt voor dit prachtige avontuur!

Advertenties