Marathon Rotterdam 8 april 2018

Marathon nummer 12 stond op de planning, de 5e in mijn favoriete stad! Rotterdam, de stad waar ik altijd spetter! De stad waar ik knal en waar ik aldoor Persoonlijke records breek, althans dat was de traditie. Met mijn waardeloze blessure van de afgelopen maanden heb ik een tijdje stil moeten zitten. Niet hardgelopen, niet paalgedanst, even helemaal niks. Ik vond alles stom! Maar toen ik na een aantal weken rust en een aantal intensieve behandelingen van de fysio eindelijk weer mocht beginnen was ik dolblij! Januari begon ik weer met trainen. Opbouwen ging heerlijk, ik kwam steeds lekkerder in mijn vel. Ik maakte weer mooie sprongetjes. En Rotterdam kwam dichterbij! Terwijl Rotterdam naderde spookte het in mijn hoofd om: wat ga ik doen qua tijd? Wat zit er in en wat kan ik? Ik had voor mezelf bedacht dat ik misschien wel stiekem een sub4 kon lopen? Ik was onzeker over mijn kunnen en liet het wat in het midden. Tot ik in de laatste week voor de marathon een mailtje van mijn trainer kreeg. Mijn hart maakte een sprongetje. Tamara, ik denk dat je wel 3:55 kunt lopen. Ga maar lekker weg op 5:27 want je kunt het! Wat was ik blij! Ik was niet meer te houden! Zou ik dan toch echt voor een PR gaan?? De laatste dagen voor de marathon was ik net een stuiterbal. Poing poing poing.

Zaterdag 7 april, ik rij op mijn gemakkie naar Rotterdam toe. Dit keer in mijn eentje. Tja de jongens worden groter en die hebben een eigen leven. Die hebben geen zin meer om steeds met mama de hort op te gaan, dat snap ik wel. En een marathon lopen dat kan ze wel, zo bijzonder vinden ze dat niet meer.  Ik ga zoals elk jaar weer naar mijn nichtje Sharon. Altijd beregezellig, kletsen altijd lekker bij. We zien elkaar niet vaak maar als we elkaar weer zien lijkt het of de tijd heeft stilgestaan. Kletsen verder waar we de vorige keer gebleven waren..  Na het broodje de stad in om startnummer op te halen.

2018

Daarna nog even lekker geslenterd en ijsje gegeten in het zonnetje want het was weer eens heerlijk weer! Tegen etenstijd weer naar huis om een overheerlijk bord pasta met tonijn! Altijd zo lekker bereid door Sharon! Door al dat slenteren en de adrenaline van de dagen ervoor stortte ik ook snel in na het eten. Ik heb nog heerlijk geslapen en was goed uitgerust voor de race der racen! Na het douchen en ontbijten hup in de metro naar de stad.

 

Het was weer een drukte van belang. De temperaturen zouden die dag best hoog oplopen dus ze waarschuwden voor hitte en daarom goed te drinken onderweg! Nadat ik afscheid van Sharon had genomen ben ik het startvak ingedoken. Daar kwam ik bekenden van Instagram tegen. Lee begon te zingen, altijd weer een kippenvel moment!! In de derde startwave mochten wij van start! Het was behoorlijk dringen op de Erasmus brug maar de pace had ik er aardig in. Rotterdam had me eerder geleerd dat ik altijd meer liep dan dat de bordjes aangaven. Dus ik moest ook een buffer inbouwen. Ik dacht als ik bij de 5km de 27:30 haal dan loop ik op koers. Het was behoorlijk warm maar ik liep mooi op schema. Op 5km zat ik rond 27:30, bij 6 km nam ik mijn eerste gelletje. Ik benutte de drankposten ook goed. Stopte telkens om goed het bekertje leeg te drinken en mezelf te koelen met de sponsjes. Ik zat op koers! 10 km ik zat net binnen de 55minuten. Prachtig op schema. Bij de 14km nam ik nog een gelletje, orders van de trainer. Ik deed precies wat me opgedragen was. Ik werd wel onzeker, want ik loop wel heel goed op schema, maar oh oh oh, hou ik dit vol?? 2 jaar geleden was ik ook onzeker en toen deed ik het ook, dus ik ging door. 15km binnen de 1:22:30, hij gaat nog steeds volgens plan! Maar dan ergens tussen de de 17 en de 18 kilometer voel ik aan dat dit hem niet gaat worden…  Ik moet schakelen.  Er gaat van alles door me heen, ik ga een tandje lager dan maar. Als ik dan maar voor de 4:00 pacers blijf, dan is het ook goed. Die enorm drukke straat van Charloisse loop ik door. De mensen staan bijna op het parcours. Het benauwt me een beetje dus ik ga wat meer naar het midden lopen. En ineens zie ik na de drukke straat richting de Erasmus brug Anne staan met haar Kanjer spandoek! Ik vlieg haar om de nek en geef haar een knuffel en ze geeft me een zoen.  Daarna de Erasmus brug. Man wat duurt het lang voordat ik op het hoogste punt ben. Ik vraag me telkens af of ik er al ben… Na de brug de stad weer in richting  het Kralingse bos. Ik merk dat ik qua tempo achteruit ga. Ik besef dat Tiny dat ook ziet. Wat zou hij denken? Vlak voor het kralingse bos moet ik stoppen, ik barst in tranen uit en weet niet meer hoe ik adem moet halen. Iemand in het publiek zegt: daar verderop is EHBO, ik snauw: ik hoef geen EHBO, ik wil doorlopen. (sorry) Dus ik sjok door. In het bos zie ik Jos staan, ik wist dat hij er zou staan en dat ik een knuffel zou krijgen. Ik ben weer in tranen en zeg dat ik er door heen zit. Jos zegt: dat geeft toch niet, dan wandel je even. Ik zeg: ik wil niet wandelen, ik wil rennen. Dus Jos rent een stukje met me mee, geeft me nog even een peptalk.

Een paar honderd meter verder begin ik weer te huilen, mijn ademhaling krijg ik niet onder controle en ik begin te hyperventileren. Ik ga weer langs de kant staan. Daar staat een aardige meneer en hij helpt me. Hij vertelt me stap voor stap hoe ik moet ademen. Hij praat rustig en is rustig. Dat heb ik nodig. Even stilstaan even tot mezelf komen. Als ik mijn ademhaling onder controle heb vertelt hij me: zo nu kun je rustig in rustige looppas je marathon uitlopen, want dat kun je! Ik heb mijn sub4 verhaal inmiddels ook laten varen, finishen is nu wat nodig is!

Rond het 34km punt zie ik grote billboards met berichten van thuis. Ik ga over een mat en ik zie tot mijn grote verbazing mijn nichtjes Alexandra en Greetje samen met Devin me toeroepen. Ik schreeuw terug van blijdschap!! Wat een geweldige verrassing, nu komen er tranen van geluk!

Inmiddels zijn mijn dijen enorm tegen elkaar aan aan het schuren, ik probeer telkens mijn broekje te schuiven maar mijn broek is te kort dus het wordt erger en erger. Ook onder mijn armen begint het te irriteren. Allemaal schuurplekken die pijn doen! Eindelijk dat kutbos uit! De drukte in, dat wel. Die drukte is wel even een dingetje, eigenlijk is het een beetje te veel voor me op dat moment. Maar ik hou me kranig en ik zie ineens de Running Rebels uit Rotterdam weer. En Rafael  loopt met medaille en al nog even met me mee. Hij is al gefinisht! Dat geeft me nog even kracht. Alles doet me pijn, maar ik ben er bijna, ik tel de kilometers af. Ik passeer de 4 uren en ik ben er bijna. De Coolsingel, wat heerlijk! lk geniet hiervan!!  Ineens zie ik in het publiek Björn met zijn telelens. Hem had ik niet verwacht, en dat is te zien. Ik was blij verrast hem te spotten.

2018c

Eenmaal over de finish, met mijn 4:04:09 komen weer de tranen. Een teleurstelling overspoelt me. Ik omhels de dame die me de medaille om doet en ik bel Tiny, snikkend heb ik hem aan de telefoon. Hij zegt: waarom die tranen? Je hebt een prachttijd gelopen! Maar ik voel het niet zo. Ik heb gevochten en verloren, zo voelt het. Doelstelling niet gehaald. Tiny zegt dat ik trots mag zijn, het waren de omstandigheden die hem de das om deden. Mijn verstand zegt dat ik trots mag zijn, maar mijn hart was nog niet zover. Er zijn marathons die ik qua tijd langzamer heb gelopen maar waar ik trotser op was. Hier was ik niet trots op, gekgenoeg.  Ik heb mijn medaille wel laten graferen. Ik heb er de tijd in laten zetten. Dit hoort er ook bij. Ik heb keihard gevochten maar de doelstelling niet gehaald. Iemand zei: zonder wrijving geen glans. Ik ga het gewoon weer proberen, en het gaat me lukken!

2018d

verderop stond mijn aanhang trouw op mij te wachten. Mama en tante Tineke en ome Jan.  Daarna lekker gedoucht en gegeten en weer lekker naar huis samen met mama.

Ik denk dan als ik rustiger was gestart ik er misschien wel een sub4 uit had kunnen halen, maar ik ben heel blij dat ik deze strategie heb geprobeerd! Nu weet ik zeker dat ik er zelf alles uit heb gehaald. Dat er niet meer in zat dat weet ik nu, maar ik ben blij dat ik het heb geprobeerd! Ik had het niet anders willen doen! Dat ik er last van heb, is een ander verhaal, maar dat gaat wel weer over. Ik heb wel 2 dagen nodig gehad om de teleurstelling te verwerken. En daar kan ik niks aan doen. Dat ligt nou eenmaal in mijn aard. Ik ben er wel over uit dat de volgende marathon op Terschelling gaat plaatsvinden en niet op de atletiekbaan van Groningen. Ik ga proberen onder de 4 uur te komen op Terschelling. En dan ga ik volgend jaar in Rotterdam onder de 3:55 uit te komen. Tiny wat vind je daarvan?? Bedankt lieve Tiny voor het vertrouwen dat je me gaf! Ik ben een vechter! En met vallen en opstaan bereik ik wat ik wil bereiken. Is dat nu niet, dan wordt dat een volgende keer!! I’ll be back!

 

Advertenties