Berenloop 5 november 2017

Toen ik me had opgegeven voor deze marathon dacht ik : lekker nog even een marathon aan het einde van het seizoen die ik best wel eens onder de 4 uur zou kunnen rennen.  Alles leek goed te gaan en ik was in topvorm! Tiny en ik waren het er over eens :  ik zou deze marathon wellicht wel heel sterk kunnen lopen! 18 september wilde ik lekker een lange duurloop maken. Maar het voelde meteen verkeerd mijn scheen was aan het zeuren. Ik twijfel geen moment en bel meteen mijn hulplijn Tiny. Tiny’s advies: training afbreken en rust geven. Het begin van een onzekere tijd. Intussen ook bij Fysio Maaike aangeklopt. Alhoewel Tiny en Maaike elkaar niet kennen waren ze het via mij telkens roerend met elkaar eens. Met beiden had ik een kort lijntje. Maaike behandelde me wekelijks met schockwave therapie en stevige massages en Tiny begeleidde me  zo goed als hij kon. Toch voelde ik me behoorlijk dobberen tussen wal en schip. Er was besloten tot op het laatste moment te bekijken wat wijsheid was betreffende deelname Berenloop. Ik kan je vermelden dat die periode voor mij (en indirect mijn gezin) niet prettig was. Ik was in enorme onzekerheid en ik wilde zo graag!!!! Ik heb voor mijn gevoel heel veel passen op de plaats gemaakt en daar werd ik ook niet echt heel blij van. Ik zat niet lekker in mijn vel en mijn kleren zaten ook niet meer zo mooi als anders (lees: ik was een paar pondjes gegroeid) want ik at natuurlijk wel door als een bootwerker. Hahaha.

Uiteindelijk 6 dagen voor de start gaf Maaike het verlossende antwoord: Ga jij maar lekker starten mits het goed voelt, en stap uit als het niet meer gaat. Als je dat kunt kun jij wat mij betreft starten. Ik was zo blij als een kind! Zondagochtend ging ik met Mama en vriendinnetje Maaike (niet de fysio) Naar Terschelling!

Ik was wel wat nerveuzer dan anders omdat ik amper kilometers had gemaakt. Geen idee hoe ik deze ruim 42 kilometer zou ondergaan. Mijn trainer had vertrouwen in mijn kunnen dus daar ging ik dan maar vanuit. We zijn met zn drietjes lekker even een kopje koffie en thee gaan halen en in het cafeetje kon ik ook even omkleden. We waren mooi op tijd. Het was heerlijk weer.

Toen ik me had omgekleed had ik mijn tas weggebracht en kon ik naar het startvak. Ik was er mooi op tijd dus kon me mooi ergens vooraan opstellen. (lekker ook voor de brutotijd)

Ik besloot ook om voor lang te gaan ook omdat ik niet heel snel ging lopen. Het zonnetje scheen toen we startten en ik had de pas er lekker in. Ik werd ook her en der behoorlijk ingehaald maar dat is normaal als je vooraan start. De eerste paar km’s waren rond de 5.40 5.50. Windje in de rug zonnetje op je bol, en zeer goed gemutst! Ik wist dat als we gingen draaien in de duinen dat de wind dan niet meer in de rug was. Maar so far so good. Ik genoot enorm van het publiek en ik was me zeer bewust van het geluk dat ik hier mocht lopen! Ik hoorde iemand achter mij zeggen: Wat heb jij een ontzettend leuke broek aan! Ik antwoordde meteen zelfverzekerd: vriendelijk bedankt! Want ik neem aan dat je het tegen mij hebt! Toen moest iedereen lachen.  Vanaf dat moment had ik wel in de gaten dat mijn broek een eyecatcher was. Ik kreeg overal leuke reacties op mijn tights.  De hele marathon hoorde ik: de leukste broek van de dag! En je ziet ook telkens dezelfde mensen die met de lopers mee fietsen die overal weer opduiken. Daar heb je haar weer met die leuke broek! De leukstebroek.nl  etc etc. Te leuk gewoon!

Piet Boelens heeft ook nog een leuke foto van me gemaakt onderweg. Hij fietste het eerste stuk contstant mee om de lopers aan te moedigen. Zo fijn zulke mensen langs het parcours.

Het moment dat ik wist dat zou komen: we draaiden de duinen in. Adembenemend stuk. Zo prachtig mooi. De lucht, de wolken en de zon die achter de wolken scheen. En de wind!!! Die kregen we tegen. Het tempo ging omlaag. Dat is niet erg. Ik wist dat, en ik had me er op voorbereid. Ik genoot nog steeds met volle teugen. Lekker doorbikkelen. Halverwege kreeg ik het mentaal zwaar. Ik voelde aan mezelf. Dit wordt geen twee vingers in de neus verhaal. Maargoed, ik geef niet op. Geen pijnklachten dus doorlopen! Tegen de 30 kilometer begonnen mijn bovenbenen te zeuren. Ik voelde verzuring. Maar het was nog steeds te doen. Geen pijn aan mijn scheen of andere grappen. Dus niet zeuren en doorlopen. Ondanks de verzuring was ik toch echt wel keihard aan het genieten. Ik heb de hele marathon in mijn eentje gelopen maar vind het altijd leuk om hier en daar een praatje te maken. Steun te zoeken bij elkaar en elkaar op te peppen. Namen en woonplaatsen worden uitgewisseld. Niet dat ik het allemaal onthoud, helemaal niet eigenlijk maar dat maakt niet uit. Ik heb het leuk ondanks de zware beproeving.  Het strand komt er aan. En ik blijf in de looppas, heuveltje of niet. Ik word hierbij aangemoedigd en dat doet me goed, daar doe ik het ook voor. Het strand ziet er prachtig uit. Het zand is goed beloopbaar en dat is prettig. Alleen die wind!!!!  Daardoor gaat het tempo weer iets naar beneden. Maar de looppas blijft er in. Vlakvoor de klim der klimmen van de Berenloop neem ik mijn laatste gelletje.  Die klim door het mulle zand gaat ook met een kort looppasje. Ik word hierbij wederom aangemoedigd en dat helpt. Eenmaal boven galmt er luide muziek uit de speakers. Er staat verzorging en ik neem mijn hapje en mijn drankje en een sponsje en ga weer op weg. Ik slaak even een oerkreet. Dat strand is geschiedenis!!!  Nu richting bossen voor het laatste stuk. Die laatste kilometers zijn lang en zwaar. Ze duren maar en duren maar. Mijn bovenbenen vinden het niet meer lief. En toch weet ik nog een aantal mensen in te halen. Want de pas zit er lekker in. De hele weg heb ik complimenten gehad over mijn broek, maar de leukste complimenten vond ik stiekem wel dat veel mensen zeiden dat ik zo soepel liep. Ik heb zo’n soepele pas en het ziet er zo makkelijk uit. Nou ze moesten eens weten, want zo voelde het niet. Vlak voor de rode loper zie ik mijn moeder, Maaike Edward en Marije. Wat ben ik blij!!! Wat een mensen! Dank je Marije voor dit filmpje.

Ik heb er gewoon 4:13:58 over gedaan!!!  Veel sneller dan ik had verwacht. Ik ben waanzinnig blij en trots op deze prestatie. Ook ben ik Tiny en Maaike dankbaar dat ze mij zo goed hebben begeleid. Nu in de rust en even de focus anders tot ik weer ben hersteld en ik weer lekker kan opbouwen voor Rotterdam!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/2302017173

Mama en Maaike bedankt dat jullie mee waren!!! Ik vond het heel gezellig.

Advertenties