De zestig van Texel 2017

Van tevoren nooit verwacht dat dit zo zwaar zou zijn.  Heel eerlijk, bij het inschrijven en eigenlijk al daarvoor dacht ik: ik heb Winschoten gedaan, dat ging toch met een zeker gemak, de zestig daar plak ik toch gewoon 10 aan vast? Hoe moeilijk kan dat zijn?? Ik heb het zwaar maar dan ook zwaar onderschat. Misschien maar goed ook want anders had ik me daar ook weer zorgen over gemaakt, en ik ben zoals jullie inmiddels wel weten nogal een zenuwpees. De langste duurloop in de aanloop naar deze ultra verliep meer dan soepel! Samen met Ypie had ik de TaMarathon lichtjes over gedaan. Ypie als waterdrager op de fiets mee. We hadden prachtig weer. Maar toen Texel dichterbij kwam begonnen ook de zenuwen aan te kloppen. Ik dacht vrijdag nog, ik ga voor de ontspanning en gezelligheid lekker met de meiden paaldansen. Maar de instructrice had als warming up een aantal fijne squats in de planning staan. Ik wilde me natuurlijk niet laten kennen en deed (dom) mee. Opeens dacht ik: Ho, ik geloof dat ik moet stoppen…. Te laat ….. De volgende dag moest ik het bekopen en de dag erna nog iets erger. De trap en de wc was mijn vijand, en ik moest nog een ultra lopen, hoe kan ik dit doen??

Maar ik dacht: spierpijn loop ik er wel uit, komt goed! Maandagochtend 4:00u gaat de wekker. In alle vroegte naar Den Helder voor de eerste boot. We waren er lekker vroeg en nog weinig te beleven, maar we waren op tijd en dat was voor mij prioriteit. We moesten nog even wachten tot het secretariaat open ging. Jelmer, mama en de kinderen hadden  fietsen gehuurd dus die vermaakten zich op het eiland.  Startnummer en t shirt gehaald. 18034869_1477074895689782_2140729212_n

En intussen met een aantal bekenden kletsen en op de foto.

18033905_1476680892395849_8557346892111221573_n

Intussen waren we klaar voor de start en nog een aantal minuten tot de start. Ik vond het erg lang duren en ik was op van de zenuwen. En PANG daar gingen we…. Ik startte vrij vooraan en werd door alles en iedereen ingehaald. Ik liep netjes het afgesproken tempo, en zelfs daar iets boven maar ik werd maar ingehaald. Iedereen stoof naar voren. Ik liet me niet gek maken, maar toch werd ik er wel onzeker van. Maar ik hoorde Tiny in mijn oor fluisteren, laat je niet gek maken Tamara, hou je plan en hou je tempo. Al snel zag ik Rinus ons naderen vanaf tegengestelde richting. Mijn hart maakte een sprongetje, wat fijn dat ik hem zag. Ik schreeuw nog naar hem en ga in zijn zicht staan. Hij had een verbeten koppie. Hij zag mij ook en we groetten elkaar. Wat fijn om mijn loopmaatje te treffen. Hij zou later helaas bij 68km uitstappen. Hij ging namelijk voor 120km. Kort nadat ik mijn vriendje zag draaiden we de duinen in, op naar het strand. Bij de start voelde ik mijn bovenbenen, in de duinen was dat weg en begonnen mijn kuitspieren te ouwehoeren. We hebben er nog maar een paar kilometer op zitten en ik heb het nu al zwaar. Zou dit dan de eerste race worden waar ik ga uitvallen?? Ik zie het niet zitten maar zet door. Ik kijk wel hoe ver ik kom. Ineens komt Robert Jan Eggens naast me lopen en vraagt hoe het met me gaat. Ik zeg: kut! Last van mijn kuiten en ik heb het zwaar. Hij besluit even bij me te blijven. Hij praat op me in dat ik moet zorgen dat die pijn niet in mijn kop gaat zitten. Het is een mentaal dingetje. Hij zei: blijven eten en drinken en doorgaan. Hij zegt dat hij gedurende het stuk strand bij me blijft. Hij gaat bij het 15km punt uitstappen dus gebruikt zijn krachten om voor me te lopen en me uit de wind te houden. Hij zegt: eet je wel goed? Ik besluit het gelletje iets eerder te nemen, en dat is goed geweest. Het strand vreet zoveel energie. Het is een dun stukje strand waar je kunt lopen en het is telkens wegspringen voor de branding. De pijn in mijn kuiten verdwijnt! Maar de bovenbenen blijven zeuren, maar die kan ik aan. Eigen schuld, dikke bult! Voor we het strand afgaan komen we Bjorn nog tegen.

17904210_1476717555725516_8068120458164581661_n

Na het strand neem ik afscheid van Robert Jan en hij zegt dat hij me bij de finish gaat zien, ik heb mijn bedenkingen maar ik mag niet zo negatief denken van Robert Jan. Ik moet beloven dat ik finish! Nou, vooruit dan maar. Wat volgt is een heel fijn paadje door de bossen. Daar sluit ik aan bij een meneer met wie ik ook nog een fijn gesprekje heb. Wat loopt het daar fijn, lekker in het zonnetje door de bossen. Na het strand is dat een echt cadeautje. Ik weet dat er nog 5km strand aan komt en ik zie daar erg tegenop. Nadat ik in de bossen heb kunnen opladen maak ik me klaar voor nog een stuk strand. Gelukkig is daar Ton vd Berg en samen gaan we dat stukje strand trotseren. Het strand is korter dan het eerste stuk maar een stuk smaller. Het is nog meer wegspringen voor de branding. En weer word ik onzeker. Gaat dit me echt lukken?? Ik wil zo graag finishen.  Gelukkig is na 5km het einde eindelijk in zicht, en dat mocht ook wel want ik was er echt behoorlijk klaar mee! Na het stuk strand getracht mijn schoenen uit te kloppen, maar ik had het idee dat er maar weinig uit kwam. Het zand bleef fijn plakken aan de binnenkant. Het verzorgingspunt met mijn eerste achtergelaten spulletjes. Met wat tuckoekjes een slok cola en sportdrank, nog wat gelletjes in mijn zak gestopt en wat winegums in mijn mik gaan met die banaan. Nog een stuk door de duinen wind tegen. Ik sluit aan bij 2 heren. Het is nog even aanbikkelen voor de vuurtoren in zicht is. Als we nog 30km te gaan hebben had ik het idee dat ik qua tijd op 3.30 zat, ik kan er een paar minuten naast zitten. Ik denk: dat is mooi, want volgens mij heb ik nu practisch straks alleen maar asfalt en wind mee. Dus binnen de 7 uren moet lukken. Rond de 35km is het keerpunt en ik voel de wind in de rug, wat is dat aangenaam. Ik voel me sterk worden en zet iets aan. Dat is fijn zeg! Bas Huizinga loopt 2 etappes van de Estafette en komt naast me lopen. Dat loopt fijn. Ik krijg vleugels en durf nog iets te versnellen, dat mocht van Tiny en ik denk: zolang het goed gaat, gaat het goed! Ik loop een aantal kilometers op met Bas en het is erg gezellig. Op een gegeven moment zeg ik tegen Bas: ga maar hoor, je gaat iets te snel voor mij. Toch hou ik aardig het tempo erin. Ron Daalhuizen komt op mijn pad en we lopen gezellig samen op. We komen Niels nog tegen die ons vastlegt.

17951445_1476680915729180_3495701347749691834_n

Ron zegt op een gegeven moment: je loopt op dit moment je PR, je bent de 50km gepasseerd! Hoera!!! Na een kilometer zie ik het bordje 10km. Yes! Het einde is in zicht, nu is het aftellen. Die laatste kilometers zijn echt zooooo zwaar. Vooral de laatste 5, met veel heuvels en wind tegen, en het tempo daalt fors! Ik heb de pas er nog in, maar het tempo ligt er echt uit. Iemand die snel wandelt haalt me met gemak in. Het zand in mijn schoenen doet pijn en de pijn in mijn bovenbenen voel ik niet eens meer. Dit laatste stukje is mentaal zo zwaar…. Ik kan geen winegums meer zien dus ik gooi ze weg, dat laatste gelletje smaakt zo ontzettend goor en mierzoet. Bah! Niks is meer goed en ik kan geen einde zien. De borden tellen wel af, maar ik zie geen einde. Dan draai ik Den Burg in en zie de finish. Ik begin te huilen en laat me gaan. Iedereen juicht en applaudiseert. Ik doe een gek dansje want ik ben zooo blij!!

18010049_1476717582392180_6102559967084977416_n

Ik zie Jelmer en de kinderen en mijn moeder die foto’s maakt. Ik huil, ik lach en ik juich! I did it!!!

18010316_1476717595725512_6270772032630220975_n

Henri Thunnissen wacht me op  naast mijn man en kinderen. Hij feliciteert me: na de TaMarathon de zestig van Texel, ik mocht trots zijn zei hij!

18033055_1476690482394890_2007723440615990748_n

Eindelijk kan ik mijn man vasthouden. 17992357_1476736009057004_8252234753541859723_n

Mijn lieve gezin wat het niet altijd makkelijk heeft met mijn uit de hand gelopen hobby, staat er wel samen met mijn lieve mama. Bedankt lieve achterban. I love you! Zonder jullie had ik dit niet gekund!

https://connect.garmin.com/modern/activity/embed/1683400380