TaMarathon 2017

Hier zit ik dan, 12 dagen na de TaMarathon, achter de computer om een blog te schrijven over mijn evenement. Ik vind het moeilijk om te reproduceren maar ik ga het toch proberen. Het idee ging in mijn hoofd zitten toen ik vernam dat Ronald Meijer, a.k.a Running Ronald zijn herinnering met zijn facebookvrienden deelde. Ronald had namelijk op de dag dat hij 42 jaar en 195 dagen was een MaRRathon georganiseerd. Ik wilde dat ook, maar het was mijn tijd nog niet. Het zaadje was wel geplant in mijn hoofd, als ik later groot ben…..

Ongeveer half januari 2016 dacht ik: als ik dit wil, moet ik nu zo langzamerhand wel actie gaan ondernemen. Ik had dit idee nog met niemand, behalve mijn gezin, gedeeld. Ik had net gepaaldanst en zat wat aan de bar te hangen met een goede vriend, Marchel. Ik denk ik spreek mijn idee hardop uit. Marchel werd laaiend enthousiast en we begonnen te brainstormen. Eigenlijk kwam meteen het idee eruit rollen dat we het aan een goed doel moeten koppelen, en gezien mijn medische verleden was de hersenstichting een logische stap.  Marchel vond het een geweldig idee en bood me aan om mij te steunen in  alles wat in zijn macht lag. Toen ik thuis kwam, drong het tot me door, het giet oan!!!

Ik had eigenlijk iemand nodig die overal aan dacht en organisatorische kwaliteiten bezat, ik kwam eigenlijk meteen uit bij Maaike Liekelema. Ik geloof dat ze er niet eens over hoefde na te denken en ze wilde me meteen helpen. Op dat moment waren we een team, we zouden dit samen doen, met op de achtergrond de helpende hand: Marchel.

Een vreemd jaar volgde, met veel afwachten. Muren waar we tegenaan liepen maar vooral heel veel lieve welwillende mensen die wilde helpen. Hartverwarmend kan ik wel zeggen. Het idee werd ontzettend goed ontvangen.  Omdat we veel moesten afwachten, vooral om vergunningen e.d. stonden we ook heel vaak en heel lang stil in de voorbereidingen. Wel kregen we vanuit alle hoeken belangstellende vragen en aanbiedingen, maar omdat we nog moesten afwachten op verschillende partijen moesten we even wachten voordat we verder konden…

Toen we eenmaal de laatste goedkeuring binnen hadden konden we los! Het ging als een trein, de inschrijvingen, sponsors en maatjes stroomden binnen. Voordat we het wisten hadden we al meer dan €1000,- opgehaald. Ongelooflijk!

Maaike en ik gingen als een trein! Maaike zorgde steeds voor een puntsgewijs draaiboek, en samen zorgden we ervoor dat alle taken werden ingevuld en afgewerkt. We zijn een superteam! Het ging allemaal geweldig! We zeiden vaak gekscherend tegen elkaar: het gaat eigenlijk te goed, wanneer zal het mis gaan? Maar het ging niet mis. Intussen maakte ik me natuurlijk wel zorgen, is het echt goed? Is alles gedekt? Stel dat er te weinig is, stel dat…..

Intussen is het de dag voor de TaMarathon. De laatste dag voordat het losbarst. Ik heb pijn in mijn keel. Ik sta te stuiteren van opwinding maar die keelpijn zit me dwars. De route moet nog worden uitgezet, eigenlijk wil ik gewoon op bed liggen en uitrusten voor morgen, hopelijk red ik het voor morgen… Samen met mijn lieve moedertje zet ik de route uit.

 

Na de route te hebben uitgezet probeer ik in de relaxstand te komen, maar dat lukt niet echt. Ik kan de slaap niet echt vatten maar probeer toch enigszins te rusten. Na een slapeloze nacht met keelpijn ben ik blij dat ik geen koorts heb. Ik kan dus gewoon lopen!  Lennon zwaai ik eerst uit want hij heeft een oefenwedstrijd. Daarna ga ik richting het squashcentre  daar wachten Maaike en Wiebe me al op met koffie! We hebben even een moment voor onszelf om te zenuwpezen.  Langzaam komt iedereen binnendruppelen, vrijwilligers en deelnemers. Ik verwelkom iedereen en geef een ieder het felbegeerde TaMarathon T-shirt. Er heerst een gemoedelijke sfeer, iedereen is blij en vriendelijk. Allemaal lieve mensen. Niet alleen deelnemers en vrijwilligers stromen binnen, ook belangstellenden, waaronder mijn lieve vrienden maar ook pers en de wethouder  komen dit evenement aanschouwen. Rondstreeks 11.30 doet Jos van der Horst een welkomspraatje voor iedereen. tamarathon-19

Daarna begint de tijd te dringen en om 11.50 geeft Chris Jaasma aan dat het bijna tijd is en vraagt om iedereen naar buiten te begeven. Het zonnetje schijnt en iedereen is blij! Voor de start nog snel een groepsfoto:

tamarathon-25

En dan de start

tamarathon-27

tamarathon-29

We zijn gestart! Nog voor we Drachten uit zijn is de zon helaas vertrokken achter een grijs wolkendek. Gelukkig staat daar vlakvoor we Drachten verlaten een verzorgingspost.

tamarathon-35

Warme, lieve mensen met koffie, thee, water, AA, fruit, tuckoekjes en winegums. Vooral koffie en thee werd goed ontvangen. Na een korte stop gaat de tocht weer verder, Drachten uit, en richting Opeinde. Als we Opeinde verlaten komen we op de kale vlakte rond de Leyen. De koude oostenwind houdt ons gezelschap. De omgeving is prachtig alleen de wind is best vermoeiend. Wat ben ik blij met mijn buff die ik voor mijn mond en nek heb. Rond de 13 kilometer staat de volgende verzorgingspost. Ik vind de thee wel heel erg fijn. De groep begint een klein beetje uit elkaar te rekken. Jan Zondag begint het zwaar te krijgen. Hij wil eigenlijk niet opgeven en hinkt op de gedachten of te stoppen of door te gaan. Hij houdt het toch vol tot halverwege de marathon maar moet dan helaas stoppen. Klaas neemt hem mee in zijn busje en de rest gaat verder.

tamarathon-74

De verzorgingsposten zorgen naast versnaperingen ook dat de groep weer een beetje bij elkaar blijft. Want zeker op zulke lange afstanden merk je dat het verschil tussen de lopers groter wordt. Maar ik moet zeggen dat het bij elkaar blijven aardig lukt. Zeker doordat mijn dierbare trainer Tiny de ‘sterkere’ lopers om te vegen. Dat betekent dat de voorste lopers naar achteren lopen om zo de groep bij elkaar te houden. Eenmaal in Drachten moeten we nog een lus maken door Beetsterzwaag en Boornbergum om de TaMarathon vol te maken. In Drachten besluit Dick Pluim dat hij die extra lus niet kan volmaken en rent door naar het Squash Centre. Via zijn Garmin kan hij de weg terugvinden.  Maar voordat we Drachten verlaten hebben we nog een verzorgingspost.

tamarathon-88

tamarathon-89

Nog 14 kilometer te gaan. Het laatste stuk is tevens ook het zwaarst. De slinger deelnemers wordt langer en er wordt af en toe nog ‘geveegd’ maar we blijven bij elkaar en dat is mooi.

tamarathon-92

tamarathon-98

Als we Beetsterzwaag uitlopen hoor ik Carlo roepen: er is een fietser gevallen. Ik denk: oh jee maar ik loop door. Later hoor ik van mijn schoonvader dat de valler mijn moeder is. Hij verzekert mij dat het goed gaat en dat ik gewoon door moet lopen. Bij de volgende verzorgingspost zie ik mijn moeder alweer fietsen. Ik knuffel haar en vraag hoe het met haar gaat en ze zegt dat het goed gaat.

Laatste stuk richting Boornbergum. De wind is gemeen en ik krijg het kouder en zwaarder. Tiny en Wendelien merken dit op en blijven bij me.

Nog een laatste stop en daarna nog een 2 of 3 kilometer te gaan. Adriana  die vandaag haar eerste marathon loopt heeft het enorm zwaar, ik geef haar nog even een peptalk en ze herpakt zich en we gaan weer op pad. Nog een klein stukje! Als we Drachten binnenkomen word ik tijdens het lopen geinterviewd door Fokke Wester.

https://www.facebook.com/plugins/video.php?href=https%3A%2F%2Fwww.facebook.com%2FDrachtsterCourant%2Fvideos%2F1571776299517796%2F&show_text=0&width=560

Voor de fietsbrug verzamelen we allemaal tot we compleet zijn en gaan als groep helden over de fietsbrug. Daar staan een tiental mensen ons op te wachten in de kou. Het is inmiddels gaan sneeuwen en we worden als helden ontvangen. Zo mooi!

tamarathon-150

Bij de finish stonden nog meer belangstellenden waaronder de ambassadrice van de hersenstichting noord Nederland.

tamarathon-169

Na veel warme knuffels en felicitaties vond ik het toch wel koud worden. Binnen stond een warme maaltijd van Marc  en Rutger op ons te wachten. Voor de verkleumde deelnemers was de sauna aangezet waarvan gretig gebruik werd gemaakt.

Het was fijn om met iedereen na te kletsen over de barre tocht!  En natuurlijk was er ook gelegenheid tot bekendmaking van het eindbedrag.

tamarathon-173

Boven verwachting! Wie had dit ooit verwacht??? Dat een klein idee, een zaadje in mijn hoofd tot zo’n mooi bedrag voor de hersenstichting zou uitlopen??

Ik ben zo waanzinnig trots op Maaike en mij, zonder haar was dit mij niet gelukt. Zonder jullie was dit niet gelukt! Iedereen die zijn of haar steentje heeft bijgedragen aan dit evenement heeft er voor gezorgd dat ik niet alleen een fantastische ervaring heb opgedaan maar ook dat er zoveel geld is binnengehaald voor de hersenstichting! Ik heb niet iedereen genoemd maar ik spreek je wel aan! Bedankt dat jij een onderdeel was van de TaMarathon. Mijn droom is uitgekomen! Dank jullie wel!

Nadat de TaMarathon was gelopen, zijn Maaike en ik ziek geworden. Allebei! We lagen flink in de lappenmand en we waren compleet uit het veld geslagen. Maar nog nooit ben ik met zo’n fijn en trots gevoel ziek geweest. Dit moment pakt niemand me meer af!

Ruim een week na dato, hebben we het geld overgemaakt naar de hersenstichting. In die week tijd is het bedrag nog iets opgelopen.

16684026_1000671593396799_4481278559342776466_n

Ik weet zeker dat er ooit nog eens een keer zoiets komt, TaMarathon is te mooi om het eenmalig te laten. Ik weet niet wanneer, maar dat er een tweede komt durf ik bijna wel te zeggen. Wordt vervolgd….

Advertenties

6 thoughts on “TaMarathon 2017

  1. Ik heb lang met de gedachten gespeeld om mee te lopen. Ik ben getraind en heb N.A.H. Wanneer dit verslag lees denk had ik maar meegedaan. Maar het is mooi verslag van een fantastische loop.

  2. Een mooi verhaal verwoord in lieve, emotionele en passionele woorden en voel me bevoorrecht om deel te hebben mogen uitmaken van dit select groepje lopers, verzorgers en belangstellende en wie weet komt er nog eens een reünie TaMarathon?!

  3. Zo jammer dat ik er niet bij kon zijn, maar je verhaal heeft mij en de anderen die er niet bij konden zijn toch meegenomen op deze mooie reis. Heel mooi, goed georganiseerd en een fantastische opbrengst voor het goede doel Tamara.
    Wat een zaadje allemaal teweeg kan brengen. Ik weet zeker dat er een vervolg komt👍
    Gefeliciteerd lieve Tamara.

  4. Lieve Tamara, we zijn inmiddels bijna 4 maanden verder en je hebt zojuist de volgende emotionele loop afgerond. Super gedaan, jouw eerste RoParRun. Bijna net zo mooi als je eigen TaMarathon! Eindelijk heb ik mijn verhaal kunnen afmaken en staat nu on line. Nogmaals dank voor de superdag in februari en geniet nu lekker na van de RoPaRun! Tot snel xxx RR
    http://www.runningronald.nl/binnenlandse-marathons/de-tamarathon-voor-de-hersenstichting

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s