Berenloop 8 november 2015

De Berenloop 2015, een loop waar ik me in een opwelling op heb ingeschreven. Linda en Rinus vroegen of ik hem weer met hun wilde lopen en heb me toen meteen ingeschreven. Achteraf heb ik me iets te snel in geschreven want uiteindelijk konden Linda en Rinus beiden niet. Wat opzich niet erg was hoor. Ik ga gewoon alleen was het plan! Want dat kan ik namelijk. Ik bestel bootkaartjes en besluit de boottijden scherp te nemen omdat ik (in mijn eentje) niet te lang op het eiland wil rond zwerven nadat ik de marathon had gelopen. Natuurlijk ben ik in feite nooit alleen met al die bekende loopmaatjes in de buurt, maar ik wilde ook graag op tijd bij mijn geliefden zijn want vorig jaar kwam ik laat op de avond pas thuis, toen iedereen al op bed lag en dat vond ik niet zo gezellig. Vandaar dat ik vol goede moed, de terugreis om 17.30 had besteld. Ik twijfelde later toch nog wel heel sterk, want stel dat er wat gebeurt? Stel ik loop die marathon niet zo soepel en kom pas na 5 uren over de finish??? Terwijl ik op de boot richting Terschelling zat heb ik met Andrina geregeld dat ik haar snelbootticket van 20.15 mocht hebben omdat zij op het laatste niet meer heen ging. Dat is fijn, een backup plan.

De heenreis ging voorspoedig. En ik kwam mooi op tijd aan. Ik heb me onder de Brandaris snel verkleed, want kleedruimtes waren nergens te vinden. Daar trof ik Katia aan, en Lititoua (sorry als ik het verkeerd schrijf). Later zag ik nog Leona en haar echtgenoot en Nancy, John en Ronald. Ook maakte ik kennis met Frank die zijn 50e marathon liep en als startnummer 50 had. Dat is leuk! Het was mooi weer toen ik aankwam op Terschelling maar de wolken trokken steeds meer aan. Ik besloot toch een shirtje met lange mouwen onder mijn t shirt te doen. Achteraf geen onverstandige keuze geweest want ik kreeg het de laatste kilometers toch wel best koud. Toen ik mijn tas had weggebracht nog een paar foto momentjes onder de Brandaris

skylge

En hup naar het startvak. We vertrokken en zoals elk begin van de loop is het dringen en zoeken naar de juiste flow. Het ging best aardig. Ik begon lekker rustig,  zo rond de 6.00 per kilometer (10km per uur) Iedereen raasde me voorbij maar ik bleef mijn eigen plan houden. Na 5 kilometer mijn eerste sis gelletje. En een bekertje water bij de verzorgpost. Wat een heerlijk publiek op Terschelling, allemaal knuffelbeertjes langs de kant en enthousiaste mensen. Vrij in het begin loop ik half achter een meisje met prachtig haar. Ik wilde net een opmerking maken over haar haar zie ik dat ze een staartje heeft ingedaan. Met die wind in haar rug kreeg ze last van haar in haar gezicht en dat vond ze vervelend. We raakte aan de praat en we liepen ongeveer hetzelfde tempo. Willemijn liep haar eerste marathon en het was gezellig lopen samen. We hadden een mooi constant tempo en gezellige praatjes. We genoten van de natuur en het publiek. Rond een kilometer of 16, 17 merk ik dat ik iets harder wil en Willemijn geeft aan het tempo iets te willen laten zakken. We gaan allebei onze eigen weg, maar niet nadat we gegevens hebben uitgewisseld en een selfie van ons hebben gemaakt.

skylge2

Vanaf dat moment gaat het hard voor mij. Ik versnel iets maar ik merk aan mezelf dat ik nog niet helemaal los durf te gaan. De inhaalslag is voor mij begonnen, vanaf dat moment is er niemand meer die mij heeft ingehaald. Ik weet dat het strand er aan komt. Vanaf 18 kilometer krijg ik wind tegen. Dat vind ik niet erg, ik ga gewoon door. Intussen eet (lees gelletjes)en drink ik bij de verzorgingsposten. Vlak voor ik bij Midsland omhoog ga het strand op pak ik bij de verzorgingspost een stuk ontbijtkoek want ik merk dat ik energie nodig heb. Die klim is zwaar maar ik zet door. Het strand op en lekker tegen de wind in bikkelen. De snelheid gaat iets achteruit maar ik stamp lekker door. Het is maar een paar kilometer.  Vlak voor ik het ellendige stuk op (mul zand) moet neem ik nog een gelletje (dubbele espresso) Ik word aan alle kanten toegeschreeuwd, kom op, doorgaan, kleine stapjes, doorgaan. Ik doe wat er gezegd wordt en stamp zo naar boven. Eenmaal boven neem ik nog een glaasje cola en vervolg mijn weg weer naar de Long way. Ik heb mijn snelheid weer te pakken en haal de ene na de andere weer in. De complimenten vliegen om mijn oren. Wat loop je soepel! Heb je energie over?  Ziet er goed uit!!

Voor ik het weet kom in in West aan en maak nog een paar lusjes bij de kleding afgifte wordt ik nog toegeschreeuwd door Litoutia en Wendelien!  En daar is de rode loper, wat een heerlijk gevoel. Ik ga er bijna dansend overheen. En meteen na de finish door om mijn kleding te halen. Ik ben Tiny nog op met het goede nieuws. Ik heb een prima marathon gelopen! Snel door naar de boot, en ja hoor, ik heb hem gehaald. En soepel als wat. Waar ik vorig jaar nog strompelend naar de boot moest, liep ik er nu bijna huppelend heen. Volgende dat ook totaal geen stijfheid. Ik ben gewoon in vorm.

En ik weet het zeker, de marathon is mijn lievelings!!! Al die stomme 10km en halve marathons, daar ben ik altijd keizenuwachig voor maar de marathon haal ik het meeste plezier en voldoening uit. Nu moet ik wachten tot april, dan mag ik weer. Totdan lekker trainen, opbouwen, korte wedstrijden opzoeken (blegh) maar daardoor nog sneller worden op de marathon!

Achteraf gezien had ik hier een nog scherpere tijd uit kunnen halen, maar dat was mijn opzet niet bij deze, deze moest en zou ik genieten! En dat heb ik met volle teugen gedaan en ondanks dat heb ik er nog een behoorlijk mooie tijd uitgesleept!

Ajeto!

skylge3skylge4

garmin