50 van Winschoten 2015

Gisteren was het eindelijk zover, 12 september 2015 was de dag dat ik mijn eerste ultra zou gaan lopen. Verder lopen dan een marathon. Ik was goed voorbereid en goed getraind. Mijn dierbare trainer Tiny had weer een mooi schema voor me in elkaar geknutseld. Braaf als ik was had ik alle trainingen keurig afgevinkt. Hier en daar een kleine aanpassing omdat ik op het laatst ook nog eens over de kop ging en mijn knie bezeerde. Maar mijn lange duurlopen heb ik keurig afgewerkt zoals het plan was. Ik wilde ruim op tijd zijn en mijn lieve moedertje zou me bijstaan. Ik had via Rinus geregeld dat ik bij zijn verzorger Ton mijn spulletjes kon plaatsen. Ik had voor mijn moeder een stoel geregeld zodat ze tussen de rondes door ook even kon zitten. In alle vroegte vertrokken. 7.15 vertrokken we. Het grote avontuur tegemoet!

win1

We konden mooi dichtbij parkeren want we waren vroeg. Bepakt en bezakt gingen we richting sportzaal. Meteen mijn startnummer opgehaald terwijl mijn moeder een stoeltje zocht. Ik kreeg een aantal instructies bij mijn nummer en ik kreeg ook meteen mijn medaille alvast. Vond ik wel een beetje jammer. Maar ik begreep achteraf dat het bijna onmogelijk was om iedereen een medaille achteraf te geven omdat iedereen op verschillende tijden finisht. Toen ik met startnummer en al bij het tafeltje zat zaten mijn moeder een Mario aan een tafeltje. Heel toevallig. Later kwamen Dick, Andrina en Robert-Jan ook aangeschoven.

win2

Ik stond inmiddels stijf van de spanningen en ben geloof ik wel 3 of 4 keer naar de wc gegaan. Rinus, Ton en Katja kwamen we gelukkig ook tegen dus ze konden mijn moeder meenemen naar het plekje waar ze zich hadden geinstalleerd.

Ook ontmoette ik Filippos. Een facebook vriendje wie ik eindelijk in levende lijve zag. Hij deed ook de 100km als voorbereiding voor de spartathlon.

win8

Ik merkte dat iedereen op van de zenuwen was. Rinus en Robert-Jan, de 100km lopers startten een kwartier eerder dan wij dus die gingen al richting start en wij konden nog even blijven zitten. Mijn moeder werd meegenomen en wij maakten ons op voor de start.

win3 win4

Vlak voor de start nog snel even een zenuw plasje en we konden gaan met die banaan. Wat was ik blij!!! Aangemoedigd door zoveel bekenden. Ik kan ze allemaal niet opnoemen zoveel.  Deze foto is gemaakt door Lia Steensma:

win5

Over de startlijn en het parkje in. Het parkje waar de verzorging stond. Je kreeg eerst alle landen met hun verzorgingsposten en daarna kwam ons tafeltje. Ik zag mijn moeder al!! Wat heerlijk om haar te zien en om te weten waar ze precies stond. Voor de volgende ronde waar ik haar nodig had.

win6

Ik liep lekker constant. Met een gemiddelde snelheid van 6.00 per kilometer. Dick liep met me mee. We moesten vooral in het begin een beetje zoeken naar de flow omdat het druk en smal was in het parkje. Maar dat liep op een gegeven moment vanzelf los. Onderweg haakten we aan bij Jan Willem, loopmaatje van Doreth en we raakten aan de praat. Zo ook met 2 andere mannen André en Johan. Het was een gezellig clubje en we kletsen wat af. Wat een gezellig parcours. Veel publiek langs de kant en veel versierde straten, partytenten, barbecues en biertenten. Veel luide opzwepende muziek. Iedereen had zijn best gedaan. Veel kinderen stonden langs de kant met bekertjes water of natte sponzen. Zo ontzettend gezellig. Winschoten had uitgepakt!! Het eerste rondje liep voortreffelijk en we kwamen weer langs de verzorgingsposten.

win7

Alles stond al klaar en Ton zei: kijk uit, hij is open. Toen ik het gelletje vast had begreep ik dat het om het gelletje ging. Ik dacht, is vast een ongelukje, ik hou het wel even vast en lurk er straks wel aan. Tweede rondje ging ook gesmeerd. Ik merkte dat de mannen langer pauze nodig hadden dan ik, maar de mannen haalden me later wel weer in. Ik kan niet te lang stil staan, als ik loop, loop ik in een flow en als ik daar uitraak raak ik van slag. Ik herkende weer de mensen die ik de eerste ronde zag. En met sommigen krijg je een band. Dat is mooi!!!! Vrijwilligers die je een richting op wijzen, ehbo posten die even een opmerking plaatsen. Zo gezellig. Ik vind het fijn, rondjes van 10km. De rondjes zijn leuk en afwisselend. De mensen langs de kant zijn enthousiast. Het is fijn om in Winschoten te lopen. We lopen nog steeds met hetzelfde groepje. We kletsen wat en we lopen wat. De tweede ronde is ook weer zo voorbij. Dick geeft aan iets langer te willen pauzeren.

win9win10

Ik ga heel snel weer verder als ik mijn natje en mijn droogje heb opgepikt. Ik merk dat het gelletje weer open is. Hmm dat is niet handig. Natuurlijk goed bedoeld en ze willen me het zo makkelijk mogelijk maken. Heel erg lief. Maar ik geef aan dat dit niet de bedoeling is. Ik bewaar de gelletjes tot halverwege de ronde. Dat konden ze natuurlijk niet weten.  Fijn dat ik het wel even heb gezegd en ik ga snel door in mijn flow. Ik ga door. Dick blijft achter ons en wij lopen verder. Halverwege begint een klein beetje de vermoeidheid toe te slaan. Maar dat mag volgens ons. Dat hoort erbij en we zijn op de helft!!! We kunnen nog prima doorlopen!

win11

Ik weet dat als we de volgende ronde doorkomen mijn man, mijn kinderen en mijn lieve vriendinnetje Maaike langs de lijn staan. Ik zeg het nog even tegen Johan. Straks staan ze er!!!

win12

In de veronderstelling dat ze bij de verzorgingsposten staan, staan ze onverwacht langs de lijn bij de finish doorkomst. Wat heerlijk!! Ze staan daar al! Ik doe nog even handje klap met de hele brut en Morris rent een stukje met me mee langs de kant. En weer door het parkje, intussen staan er weer allemaal bekenden langs de kant. We zijn moe maar euforisch. We zeggen tegen elkaar: nog maar 2 rondjes joh, waar hebben we het over??? Weer zie ik mijn lieve moedertje en Ton langs de kant.

win13

Ik geef mijn moeder nog even een hele dikke knuffel en kus omdat ik bang ben of ik niet te boos of streng was voor het gelletjes incident.

André en Johan lopen uit op mij. Volgens mij zetten hun de versnelling in. Ik doe dat niet. Ik blijf op hetzelfde tempo lopen. Dit is de ene laatste keer dat ik deze ronde loop. Hierna nog maar 1 keer. Ik loop nog steeds best lekker. Geen pijntjes niks. Vermoeidheid is lichtelijk aanwezig maar die druk ik weg. Ik loop best lekker. Ik wil nog even benadrukken dat ik onderweg vaak een lieverd tegen kwam. Steeds op verschillende plekken dook ze weer op. Ik denk dat menig hardloper haar wel kent. Volgens mij is ze een begrip, ze heet Anne van Dalen. Ze loopt op blote voeten en heeft een groot spandoek waarop staat: KANJER. Dat is toch geweldig? Elke keer als ik haar weer zag gaf dat me weer een boost. Ze yelde dan weer naar me en gaf me zoveel energie. Heerlijk zulke mensen. Ik hou daarvan. De sfeer is sowieso opperbest. Onderweg heb je kleine gesprekjes met medelopers, even een aanmoediging, even een opbeurend woord. Als iemand wandelde even zeggen: kom op, weer even in de draf. Dat soort dingen. De lange weg naar de finish kwam er weer aan, daar staan ze weer mijn vriendinnetje en mijn gezin met hun handen omhoog voor een high five. Morris vraagt of hij straks met me mee mag lopen. Tuurlijk!!! Graag! Nog maar 1 rondje! Hij gaat zo lekker!

win14

Ik passeer de lijn en de bel gaat: laatste ronde!! Wauw, wat heerlijk is dat!!!! Weer als laatste keer door het parkje. Waar mijn lieve moeder staat.

win15

Ik knuffel haar nog 1 keer en ik vraag of ze straks bij de finish staat. Nog maar 1 rondje. Het gaat nog steeds lekker. Ik realiseer dat de marathonafstand er aan komt. Ik ben benieuwd hoe ik dat ga beleven. Gek is het eigenlijk. Zodra ik die afstand heb gehaald merk ik meteen dat de pijntjes beginnen. Uit het parkje ging de snelheid er al iets uit. Maar de pijntjes komen bij 42 en een halve kilometer. Buikpijn en steken in mijn zij. Mijn bovenbenen spelen op en mijn knieën voelen ook niet meer zo soepel. Ik kan nog wel doorlopen alleen een versnelling lager. Het gaat prima. Mijn gelletje heb ik niet meer aangeraakt. Ik durfde niet meer zo goed omdat ik steken had. Gewoon lekker doordribbelen. Af en toe een slokje water langs de kant gepakt. Ik kabbelde rustig verder. Met de mensen die ik langs de kant een band mee had opgebouwd heb ik even vriendelijk bedankt voor hun support en dat ze me niet meer terugzagen vandaag. Overal luid applaus, dat is mooi. Maar mede door het publiek en de vrijwilligers heb ik zo lekker kunnen lopen. Ik had er zoveel plezier in. Met nog een drietal kilometer heb ik nog een glaasje cola gekregen van een aanmoediger. Daar ging ik best lekker op moet ik zeggen. hahahaha. Eindelijk was de finish daar, Morris werd al over het hek getild. Ik mocht samen met mijn kind naar de finish rennen. Mama, zit er nog een sprint in??? Ja natuurlijk jongen!! Sprintend zijn we naar de finish gerend. Ik ben vanaf gisteren een ultrarenner!!!!

11998767_785980634843958_353700061_n win16

I did it!! En het was best te doen! Ik had natuurlijk supergoeie begeleiding van mijn dierbare trainer Tiny!

Ik heb de vraag wel gekregen, ga je nu door voor de 100?  Ik denk dat ik dat in me heb, ik zou het kunnen denk ik. Maar de vraag is of ik dat zou willen?? Ik heb nu met zoveel plezier de 50 gelopen. Ik wil er geen veldslag van maken. Ik wil heel erg graag met plezier lopen. En niet dat de wedstrijd een slagveld wordt voor mezelf. Ik wil heel graag nog eens de 60 van Texel lopen. Maar daar ligt voor mij meteen de grens. Ik heb ook een gezin en het lopen vergt nu al veel van mijn tijd. Ik hou van hardlopen en hardlopen is mijn leven. Maar er is meer in mijn leven. Dus de 60 van Texel, ja!  En btw volgend jaar Winschoten lijkt me ook leuk, want wat is dat een feestje!

Advertenties