Rotterdam Marathon 12-04-2015

Na maandenlang getraind te hebben onder de vleugels van mijn trainer Tiny was daar het moment eindelijk daar! Ik ging proberen de marathon onder de 4 uur te volbrengen. Een dag van te voren gingen we al met de hele familie (moeder, man en kinderen) naar Rotterdam. Ik kon het niet geloven dat ik die limiet die ik mezelf had opgelegd ging halen.  Door dat het iets anders ging dan de bedoeling was tijdens de halve marathon van Leeuwarden had mijn vertrouwen een klein deukje opgelopen. Maar door een goede analyse is mijn trainer er achter gekomen dat het voeding was. Leermomentje zei Tiny, dat heeft meer waarde dan een goede tijd op de halve. Dus ik kreeg voedingsadviezen mee voor de marathon.  Toch deed het mijn zelfvertrouwen niet goed. De trainingen daarentegen gingen geweldig. Ik vinkte ze allemaal af. Ze werden zwaarder maar ze waren te doen.

Vlak voor dat ik mijn startnummer ging halen belde Tiny me nog op met de woorden: je bent goed voorbereid, dus je gaat het doen. Let op je voeding en loop die marathon binnen de 4 uur!

Die nacht heb ik slecht geslapen, ik was op van de zenuwen en wilde dat het de volgende dag was en dat we konden beginnen. ’s Ochtends vroeg mijn ritueeltje, havermoutje gemaakt en lekkere koffie. Spulletjes bij elkaar geraapt en toen begonnen de zenuwen pas echt. Ik moest huilen en zag het niet meer zitten. Ik kon niet leven met de teleurstelling als ik mijn doel niet zou halen. Zo voelde het. Ik vond het zo spannend en ik wilde het zo ontzettend graag!!! Ik kon niet zo goed meer met die spanning omgaan.

Toen ik de spanning er uit had gejankt pakte ik mezelf bij elkaar en ging op pad. In mijn eentje op de metro naar de stad. Onderweg contact met Carlo, we zouden elkaar in de stad treffen. Samen liepen we naar het politiebureau. We waren mooi op tijd! Daar troffen we Lia en Melanie en Marco en nog meer. Te veel om op te noemen.

11150154_932773070119970_928229419132418145_n

Carlo, ik en Lia zijn naar het startvak toegelopen. Daar kwamen we Jack nog tegen.

11149506_10205317186240821_4146277364235734754_n

In de derde wave mochten we van start. Toch nog ruim 20 minuten over tienen. Al snel waren we Lia kwijt. Carlo zette het tempo in. Het was rete lastig omdat het zo gigantisch druk was op het parcours. We liepen constant tegen hordes mensen aan en we hebben behoorlijk veel extra meters gepakt door het slalommen. Carlo zei op een gegeven moment: kijk we zitten al in wave2.  Dat gaf een lekker gevoel, maar ook een onzeker gevoel. Het is makkelijk om iedereen in het begin in te halen, maar hou je dit vol??? Ik vroeg aan Carlo: gaan we niet te snel?? Ik wil me niet opblazen Carlo…  Alles schiet door je hoofd. Kan ik dit wel?? Carlo zei: ik wil kijken hoe het bij 10km is.  We liepen iets voor op schema, maar hij bleef de pas er in houden. Carlo, ik wil me niet opblazen…  We gaan te snel. Carlo zei: ik wil een buffertje opbouwen, dan heb je straks wat meer speling. Ok dan… We slalommen verder en ik pak bij iedere verzorgingspost mijn momentje. Daarna weer vlot verder. We haalden nog steeds veel mensen in. Dat maakte me nog steeds bang, maar ik ging er maar mee door. Op een gegeven moment zag ik een gat en die ben ik in gedoken. Met het idee dat Carlo me wel in de gaten zou houden. Ik heb nog een keer achterom gekeken. En ik zag Carlo en die gebaarde: het is goed, ga maar. Daar onderweg zag ik ineens mijn lieve nicht Sharon. Keihard schreeuwde ze: TAMARA!!!  Oooh wat gaaf, dat ik dr zag!!! Dat gaf een boost!! Bij het 20 kilometer punt keek ik of Carlo nog bij me was maar helaas. Ik ging alleen verder. Het tempo waar ik zo bang voor was hield ik vol. Ietsje sneller dan het schema aangaf, gewoon als buffer…  Toen de Erasmusbrug, die was wel vet zwaar. Maar ik ging door! Niet lullen, maar poetsen. Je doet het en je valt niet neer. Dus je kan het. Bij het 31 kilometerpunt werd ik toegejuigd door Ronald en zijn team!

10609674_10206418610927368_5175158761817970407_n

Toen het kralingse bos. Nog even doorzetten. Het werd zwaarder maar nog goed te doen. Ik wist dat het einde in zicht was en ik ging nog steeds goed qua tempo.

11137123_932856216778322_8362681572930436595_n

Bij het 35 kilometer punt zag ik Jelmer en de kinderen!! Hup mama!!! Wat ontzettend fijn, om die koppies langs de kant te zien. Morris rende nog een stuk met me mee. Dat zag ik!!! De schat!!  Maar ik was in de flow dus ik ging gestaag door. Laatste 5 kilometers kreeg ik het zwaar. Maar ik wist dat het heel raar moest lopen dat ik het niet ging halen. Dus het gas ging er iets af. De drukte langs de weg werd me ook iets te veel en die negeerde ik ook. Terwijl ik die daarvoor juist opslurpte voor de energie. Bij 39 kilometer zag ik John de Boer nog. Je gaat het redden schreeuwde hij!! En eindelijk draaide ik de Coolsingel op. Wat is die finish ver weg!!! Help!!! Maar ik hoefde niet te paniekeren, ik had alle tijd onder die 4 uur te blijven. Ik kon hem heerlijk uitrollen en genieten van het publiek!! 3.57.54 klokte ik zelf. Ik had het gehaald.

FB_IMG_1429014326785

image

Maar ik had niemand om het met me te delen. Ik belde Tiny op. Ik was flabbergasted! Ik verstond hem slecht het was rumourig. Ik heb mijn tijd doorgegeven en felicitaties in ontvangst genomen. Het communiceren wilde ook niet goed. Ik wilde hem nog bedanken maar ik weet niet of ik dat heb gezegd over de telefoon.

Nog steeds ben ik flabbergasted. Ik kan het nog steeds niet geloven. Ik heb het gewoon gedaan.

results graph

Mijn lieve loopmaatje Carlo is ook gezond en verstandig gefinished!! Dit was zijn 25e Marathon/ultra. Hij heeft in mei een belangrijke wedstrijd dus hij wilde niet te diep gaan. Maar ik ben hem eeuwig dankbaar dat hij mijn tempo heeft aangegeven. Net als Tiny, ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Ik weet wel dat ik het zelf moet doen, maar zonder jullie hulp was ik niet zo ver gekomen. Jullie zijn van goud!

Oja ook nog een extra Shout out naar Petra en Jacqueline voor het lawaai langs de kant en jullie liefdevolle zorgen.

Nog steeds kan ik het niet geloven maar het is toch echt waar!!

En mijn moeder heeft ook nog even snel een kwart marathon gelopen. Wie kan dat nou zeggen?? Dat je moeder ook gewoon nog heel stoer loopt! Trots op je mama!

18204_802306149839878_1682069641882762430_n