Morgen word ik 40

Ik weet nog dat ik 30 werd, dat ik tegen jou zei: goh, ik vind het toch wel bijzonder hoor dat ik 30 word. En jij kon dan heel droog antwoorden: hoezo? Ik heb het bijzondere gevoel weer. Ik vind 40 een mooi getal. Een moment van overpeinzing. Wat heb ik veel beleefd, veel verdriet gehad maar ook heel veel blijdschap. Als ik een balans mag opmaken denk ik dat ik het best goed heb papa. Neemt natuurlijk niet weg dat ik je verschrikkelijk mis. Het gemis is onbeschrijflijk. Niet alleen voor mij maar nog veel meer voor mama. Ik zie hoe ze worstelt maar ze doet het zo goed. Ze onderneemt veel en is veel onder de mensen. Maar toch…. het blijft zo verschrikkelijk moeilijk. Ook je zoon heeft het moeilijk ook al zou hij het nooit zo zeggen. Het is een binnenverter maar dat wist je al. Zo verwerken we het allemaal op onze eigen manier en we proberen elkaar er zo goed mogelijk bij te helpen.
Het gaat ook goed met de jongens ze hebben een goed schooljaar achter de rug. Vooral Morris heeft enorme sprongen gemaakt en dan doel ik niet op zijn schoolkwaliteiten maar alles wat er omheen zit. Wat zou je trots op hem zijn. Hij zit sinds kort op kickboksen, hij vindt het helemaal geweldig. Lennon wordt ook al zo’n heerlijk ventje. Pittig en recht voor zijn raap. En altijd een weerwoord. Soms word ik daar wel een beetje moe van, ik weet zeker dat jij in een deuk zou liggen om zijn opmerkingen.
Morgen word ik 40, ik heb er zin in! Ik ben verdrietig dat jij het niet mag meemaken. Ik drink er morgen een op jou lieve papa.
kus je dochter.