ABN AMRO Rotterdam Marathon 13-4-2014

Mijn tweede marathon wederom in mijn stad Rotterdam! Ik was er helemaal klaar voor. Had trouw getraind. Eindelijk zou ik samen met mijn grote marathonvriend Rinus Running die marathon gaan lopen. Vorig jaar kon Rinus er niet bij zijn ivm familie-omstandigheden. De Berenloop van afgelopen jaar werd helaas afgeblazen door de storm en nu stond er ons niets meer in de weg om samen die marathon te gaan trotseren. Ik ben opvallend rustig. Het gevoel het al eens gedaan te hebben, weten wat er komt. IJzeren Rinus had en passant de dag ervoor nog even de 60 kilometer van Castricum gelopen. Alsof het niets is. Maar IJzeren Rinus, de man van goud, stond er de volgende dag voor me. Hij zag het helemaal voor zich, als persoonlijke haas zou hij zichzelf onmiskenbaar maken door 2 roze ballonnen te dragen met daarop in koeienletters: TAMARA. Ware het niet dat hij vergeten was dat voor het goed dragen van pacerballonnen helium wel handig is om de ballonnen goed zichtbaar en zonder last te kunnen dragen. Jammer maar helaas. Ik vond het niet erg, het idee was top. Maar het feit dat hij me bijstaat was belangrijker dan die 2 ballonnetjes.  Afbeelding Rinus moest zijn startnummer nog even ophalen dus we besloten af te spreken op het bekende plekje bij het politiebureau op het Doelwater. Daar werd het een drukte van belang. En toen iedereen er was werd dat nog even vastgelegd: Afbeelding Het was superkoud daar tussen die gebouwen en de zon kon ons daar ook niet bereiken dus we besloten naar de startvakken te gaan. Nog even een selfie in het startvak: Afbeelding Rinus ontmoet nog een paar collega marathonners/ultralopers. Het is een gezellige drukte in het startvak. Dan begint Lee Towers te zingen. You never walk alone. Oef dat komt aan. Ineens komen de tranen, het gemis. Vorig jaar zong ik hem nog keihard mee, nu komen er alleen maar tranen. Rinus troost me, om me heen handen op mijn schouder met een welgemeend: heel veel succes. Ik veeg mijn tranen en ga er voor. Voor we de startlijn overgaan wenst Rinus mij succes en we gaan! Ongeveer tussen de 4:30 en 4:15 pacers  is onze startpositie. We zijn nog maar net begonnen en achter ons worden we aangesproken door iemand die ons allebei kent. Rinus van de weblogverhalen en mij van vroeger van Drachten. Wat is het een kleine wereld. We kletsen even, noemen namen van gezamenlijke vrienden. Het is zijn eerste marathon. Op de Erasmusbrug lopen we uit op hem. We gaan heerlijk. Lekker op tempo. Sub 4 heb ik al een beetje losgelaten en ik dacht dat 4:07 of 4:08 wel een mooie tijd zo zijn. Dus we gingen op die eindtijd weg. Maar na een kilometer of 17 begin ik hem te voelen. Ik zeg tegen Rinus dat ik het zwaar begin te vinden. Ik zie mijn grote neef Robert samen met zijn vrouw en dochter. Ik trek nog een sprintje om hun even te begroeten!  De halve marathon klokken we 2:04. Rinus zegt: als we zo doorgaan finishen we op 4:08. Ik geef aan dat ik dit tempo waarschijnlijk niet ga volhouden tot de finish. Mijn benen voelen ineens loeizwaar. Gelukkig is het publiek in Rotterdam van goud! Het publiek scandeert vele malen mijn naam. Ik geniet ervan! Wat heerlijk, ook al is het zwaar. 25 kilometer passeren we. Ik krijg steken in mijn zij. Het wordt zwaarder. Rinus zegt: we doen rustiger aan. Even een stapje terug om daarna weer Rinus te volgen die het tempo weer iets opvoert. Rinus zegt: als ik je nu vraag om even 17 kilometer te rennen dan draai je je hand er niet voor om. Dat doe je op een zondag avond. Dan doe je dat nu ook. Het is maar 17 kilometer. De Erasmusbrug komt eraan. Ik zie Gabby nog langs de kant staan. Ik roep haar naam. Zo leuk om bekenden te zien onderweg. Lichamelijk is hij zwaar maar de Erasmusbrug is genieten! Al die mensen, die prachtige brug. Ik krijg vleugels! Afbeelding ‘Kom op Tamara, het ziet er soepel uit hoe je loopt!’, hoor ik vanuit het publiek. ‘Nou, zo voelt het anders niet hoor’, denk ik bij mezelf. Bij  het 30 kilometerpunt komen we Running Ronald tegen met Merit. Ronald met zijn megafoon scandeert onze namen. Zo leuk zulke aanmoedigingen. Dan door het Kralingse Bos. Ik blijf steken voelen en pijntjes in mijn knie en voet en tenen. Rinus zegt: de pijn moet je proberen te negeren, pijn is tijdelijk euforie straks is blijvend! Het is maar een klein stukje.  Afbeelding Afbeelding Ik kijk uit naar het 35 kilometerpunt. Heel stom maar dat is voor mij weer even een berg waar ik overheen moet. Bij de tunnel van het 35 kilometerpunt, het punt waar mijn lieve nichtje Sharon straks komt te wonen. Als ik eenmaal over die denkbeeldige berg van het 35 kilometerpunt ben hoef ik het alleen maar af te maken. Van 17 kilometer tot 35 kilometer heb ik lopen vechten. Nu ik erover heen ben is het een kwestie van uitlopen. We hebben de tweede helft van de marathon wel wat tijd verloren maar door Rinus hebben we toch een beetje het tempo er in kunnen houden. Hij zorgde ervoor dat het tempo erin bleef. Ik ging er telkens maar weer in mee en het lukte telkens weer. Ook Rinus had zijn moeilijke momenten, maar wat wil je…. Af en toe vroeg ik ook of het ook met hem ging maar hem hoorde je niet. Ook al wist ik dat hij het ook zwaar had. Vanaf het 35 kilometerpunt pauzeerde ik ook niet meer om te drinken. Ik wilde doorgaan, lekker in de flow blijven. Bij het 40 kilometerpunt zien we Ronald weer en hij  maakt nog een foto van ons: Afbeelding Onderweg ben ik zo in trance dat ik niet in de gaten heb wat er om me heen gebeurt. Ineens hoor ik keihard een politiefluitje blazen in mijn oor. Ik schrik me een hoedje en ineens moet ik stoppen want er moet een ambulance langs. Als de ambulance is gepasseerd worden we bedankt en mogen we doorlopen. Vlak voor we de Coolsingel komen opdraaien komen we de 4:15 pacers tegen, die hadden we onderweg ergens ingehaald. Die kwamen nu ons weer inhalen. We gaan gelijk op op de Coolsingel. Wat heerlijk, wat een mensen  Ik krijg vleugels. Dit is toch zo’n moment! Ik ga mijn persoonlijk record halen!! Afbeelding Met dank aan Gabby die ik vlak voor de Erasmusbrug nog zag maar op de Coolsingel heb gemist, had mij niet gemist. Ze heeft namelijk 2 prachtige foto’s gemaakt: Afbeelding Afbeelding Rinus filmt het  hele gebeuren. Dank je wel Rinus voor de prachtige bewegende beelden van dit prachtige moment.

Eenmaal over de finishlijn klok ik mijn tijd:  4:12:47 ruim 5 minuten van mijn PR af. En dan komen de tranen weer. Nadat ik de medaille heb gekregen loop ik Amanda tegen het lijf. Ik val in haar armen en de tranen blijven komen. Alles komt eruit. Alle pijn van de wedstrijd, de euforie, het trots zijn op elkaar, het gemis van papa. Alles… Lieve Rinus dank je wel voor deze prachtige zoveel zeggende foto.

Afbeelding

Ik loop naar de hekken waar vorig jaar mijn vader stond. Wat een mensenmassa. En daar zie ik Wesley en mijn moeder en ome Jan en iedereen. Mijn lieve kinderen tussen al die mensen. Wat een massa. We worden vriendelijk verzocht door te lopen.  Wat een hectiek. Er worden weer foto’s gemaakt:

Afbeelding

Afbeelding

Lieve ome Jan wil ook nog met me op de foto. Hij heeft 1 arm om mij heen, de andere arm om mijn vader. Die staat namelijk naast hem.

Afbeelding

Achteraf gezien zijn we helemaal vergeten dat ik ook nog op de foto wilde met mama en Wesley. Maar door alle commotie is me dat helemaal ontschoten.

Ik wil iedereen graag bedanken voor het bijstaan en de support. Mama en Wesley, voor het afreizen naar Rotterdam met onze kinderen. Sharon en Lex voor jullie onvoorwaardelijke gastvrijheid. Ome Jan en tante Tineke ook voor jullie gastvrijheid en voor het lekkere eten. Tiny, dat je er bent! Rinus voor het meelopen met mij. Voor alles. En last but not least mijn lieve echtgenoot Jelmer voor het bijstaan in wat ik doe. Mij de ruimte geven om te doen wat ik doe. Dank jullie wel allemaal. I love you all.

En voor ik het vergeet: iedereen die me support op wat voor manier dan ook, via social media etc. Jullie zijn allemaal goud!

Lieve groetjes Tamara.

Afbeelding

Afbeelding

 

Advertenties