Liefde voor mijn marathonwedstrijd

erasmus

Mijn reis: de marathon! Die begint al met het plannen. Daarna wacht ik tot ik me in mag schrijven. Zo snel mogelijk doe ik dat want stel je voor dat hij binnen een paar uur raakt uitverkocht. De euforie als de inschrijving bevestigd is. Dan ga ik verder met trainen, want mijn schema heb ik natuurlijk al helemaal klaar en alle trainingen staan in mijn agenda. Één voor één werk ik mijn trainingen af en sla achteraf mijn trainingen op op mijn computer. Ik hou alles bij, hoeveel kilometer ik gelopen heb, hoe snel ik ging. Ook als ik een training oversla (als het echt moet) of als ik een paar kilometer extra loop wordt dit keurig genoteerd in mijn agenda en uiteraard ook digitaal. Heerlijk geordend en overzichtelijk. Mijn kilometerteller gaat als een speer. Het voelt zo goed, telkens een stapje verder. Soms gaat het wat minder maar telkens sta ik er weer, weer of geen weer. Mijn aantal trainingen lopen op, de maanden, weken en dagen tot M-day tel ik af. Dan komt de dag dat ik mijn startbewijs opgestuurd krijg. Daar staat mijn startnummer op. Ook al zo’n magisch moment. Het is maar een nummer zul je denken, voor mij is het niet zomaar een nummer. Het is mijn startnummer. Deze draag ik van start tot finish. Daarna krijgt hij een ereplaatsje op de galerij naast alle andere startnummers waarmee ik heb gelopen namelijk op de w.c. Ik bouw mijn trainingen op tot 3 weken voor de marathon. Dan loop ik mijn langste duurloop voor de marathon: 35 kilometer. Daarna komt het moeilijkste moment. Dan moet ik afbouwen, krachten sparen. Intussen kan ik wel schreeuwen, krijsen, lachen, dansen. Ik weet van gekkigheid niet meer waar ik het moet zoeken. Ik tel die laatste dagen af. Ik heb het er nergens anders meer over. Alsof ik een klein kind ben en bijna jarig ben. Dan komen de dromen. Van die dromen dat ik te laat kom, dat ik nog van alles moet doen en het startschot al gelost is. Dat ik mijn schoenen vergeten ben en noem maar op. Dan nog een paar dagen voor de marathon waar ik begin met een bietensapkuur. Ik heel veel pannenkoeken en pasta eet. Het gevoel dat ik groei omdat ik in verhouding minder beweeg en meer eet. Allemaal koolhydraten stapelen.  Dan de dag voor de marathon, naar Rotterdam afreizen. Daar mijn felbegeerde  nummer halen met T-shirt! Dan heb ik mijn nummer in mijn bezit!

M-day! Mensen ontmoeten voor de start. Mensen die ik ken via internet. Elkaar nog even succes wensen en nog even op de foto met zijn allen. En dan naar mijn startvak. Daar sta ik dan. Dan begint Lee Towers te zingen. Dan klinkt het startschot! Gaan!!!!

42.195 lang genieten van het publiek, van de muziek van de stad Rotterdam! I love it.

Hopelijk finish ik in goede gezondheid en naar volle tevredenheid. Ik heb er zin in. Samen met mijn maatje Rinus Running.

1 iemand ga ik gigantisch missen. Als ik over de finish ben gegaan sta je er niet papa. Ik weet zeker dat je er wel bent ook al zie ik je niet. Deze is ook voor jou. Gelukkig is de hele ploeg verder wel van de partij. Iedereen die me lief is. Jelmer, Morris, Lennon, mama en Wesley. Ook de van Halderens. Ze zullen er zijn. En jij bent er ook papa. Ik neem je op mijn schouder mee.

Ik mis je. xxx