Voor mijn vader

ImageVanochtend tijdens het lopen was ik aan het denken wat ik zo vaak doe als ik aan het hardlopen ben. Vaak kom ik dan tot mooie ingevingen. Zoals ook nu. Rotterdam wordt een bijzondere loop voor mij omdat het mijn allereerste marathon wordt. Bewust heb ik ook gekozen voor Rotterdam om mijn eerste daar te lopen. Omdat Rotterdam voor mij een bijzonder emotionele waarde heeft. Alhoewel ik hier in Drachten ben opgegroeid heeft Rotterdam mij altijd getrokken, niet om te wonen ofzo want ik woon hier goed en ben hier gelukkig. Maar in Rotterdam ligt mijn roots. Ik ben er geboren en in mijn jeugd ben ik er ook ontelbare keren geweest omdat ik er ook veel familie nog heb wonen.

Rotterdam is ook de stad van mijn vader. Mijn vader is er in opgegroeid en heeft daar tot hij met mijn moeder en mij naar het noorden verhuisde zijn hele leven gewoond. Rotterdam is waar zijn en ook mijn wieg heeft gestaan.

Sinds ik mijn eerste halve marathon (11-03-12, Den Haag) heb volbracht en toen ook mijn eerste medaille heb mogen ontvangen zijn medailles voor mij heel dierbaar geworden. Sindsdien hangen ze ook pontificaal aan de grote spiegel in de woonkamer. Sindsdien heb ik er nog een paar mooie bijverdiend en daar ben ik waanzinnig trots op! Mijn allerbelangrijkste waar ik nu al hard voor aan het trainen ben laat nog even op zich wachten. Als alles goed gaat, wordt die 14 april 2013 om mijn nek gehangen. Wat zal ik die met trots dragen en waar zal ik daar blij mee zijn!!

Die hele speciale die gaat niet aan de spiegel in onze woonkamer, want die zal ik dragen tot ik weer in Drachten ben en daar ga ik hem aan mijn vader geven. Ik draag mijn marathon op aan hem. Omdat hij er niet bij kan zijn als ik mijn marathon ga lopen en omdat ik de marathon ga lopen in onze stad! Ik hoop dat hij hem een mooi plekje gaat geven want hier ga ik geen gewoonte van  maken, Ik geef niet zomaar een medaille weg.

Advertenties

Applausje voor mijn moeder!

Vandaag was het zo ver. We zouden met het twitter Loopmaatjes team de zevenheuvelenloop gaan lopen. Via https://twitter.com/loopmaatjes werden er 3 teams van 10 personen samengesteld om 15km van Nijmegen naar Groesbeek en weer terug te lopen. Samen met mijn moeder mochten we met Jelle meerijden, waarvoor dank Jelle! We hadden afgesproken in de stadsschouwburg. We waren er vrij vroeg. Er kwamen steeds meer loopmaatjes binnendruppelen. Leuk om iedereen nou irl te zien! Ik vond het stiekem ook een beetje eng.  Deze loop zou voor mij een belangrijke loop voor mij en mijn moeder worden. Ik zou haar namelijk gaan hazen. Ik had haar trainingsschema’s een beetje bekeken en dat was iets meer dan 8km per uur. Dus leek het mij wel leuk om haar 9km per uur te laten lopen. Kijken hoe ver ze gaat komen. Samen met Melanie stonden we in het startvak te wachten. We zouden om 13.30 starten maar uiteindelijk gingen we 14.10 over de startvlakken. Stiekem dacht ik: laat ik ruim 9km per uur beginnen, gewoon om een buffertje op te bouwen. Maar na 4km kreeg mama steken in haar zij. Dus ze gaf aan dat ze heel even wilde wandelen. Geen probleem natuurlijk! Dus ik zei tegen haar: dan gaan we toch een stukje langzamer lopen. die 1 uur en 40 minuten is geen must! Dus we pakken langzaam de pas weer op en bij ieder groepje mensen schreeuw ik: applausje voor mijn moeder!! Er werd superleuk op gereageerd. Ik was zo trots op haar! Intussen genoot ik van de omgeving, wat prachtig was! Heuveltje op heuveltje af. Echt werkelijk waar prachtig! Vanaf de 10km merk ik dat mijn mama in een trance zit. Ze gaat als een diesel. Ik pep haar tussendoor wat op. Wat ben ik waanzinnig trots op haar doorzettingsvermogen. Want dat je na 4km het even niet meer ziet zitten en nu na 10km gewoon doorloopt, heuveltje op heuveltje af. Intussen pep ik het publiek ook op om alsjeblieft te applaudiseren voor mijn dappere moeder! Onderweg dans ik nog de gangnamstyle. hahaha (ideetje gejat van Running Ronald) Als we nog anderhalve kilometer moeten lopen kijk ik eens op de klok. Ik zie 1 uur 30 net gepasseerd. Ik zeg tegen mijn moeder: als je nou zo blijft doorgaan zouden we heel misschien die 1 uur 40 wel eens kunnen halen. Mijn moeder zet nog eventjes aan. Applausje voor mijn moeder schreeuw ik nog maar eens een keer. Een meneer kijkt me stom aan dus ik zeg: dan doe ik het toch lekker zelluf??? hahaha. Jeetje wat een vechter die moeder van mij! Bordje: nog 500 meter. Wat doet mijn moeder: die zet een sprint in. Ik pak haar hand en samen gaan we die laatste paar honderd aan al sprintend. De tranen springen in mijn ogen. Gaan we dit redden?? Jaaah we komen de finish over. Ik omhels mijn moeder al huilend: wat ben ik trots op jou, wat heb jij het goed gedaan!! Samen hevig geëmotioneerd maar zo blij en trots! Nét onder de 1 uur 40.

Applausje voor mijn moeder!

http://connect.garmin.com/activity/244595251