1 april

Over 2 dagen is het 1 april.  Steeds vaker gaan mijn gedachten terug naar dat moment van een jaar geleden. Ik merk dat ik in mezelf gekeerd ben, ik ga op in mijn sport en ik wil graag bij mijn liefde en mijn kids zijn. Ik knuffel ze meer dan ooit. Ik ben zo dankbaar.

Steeds vaker komt dat gevoel terug van een jaar geleden. Dat begon met wartaal, de verkeerde woorden kwamen uit mijn mond. Binnen een uur was ik in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik zo bang was. Mijn kinderen weten het nog precies als ik ze ernaar vraag. Lennon zegt: mama zei lepel en mama wilde niet naar het ziekenhuis. Al snel werd vastgesteld dat er 2 bloedpropjes in mijn hoofd zaten. Er werd direct actie ondernomen: een trombolyse werd uitgevoerd. Inmiddels kon ik geen woord meer uitbrengen. Ik wilde zo graag praten maar ik kwam niet op de woorden. In plaats van woorden alleen maar tranen. Onmacht. Wat was ik bang. Bang dat ik nooit meer zou kunnen praten. Ik maakte alles heel bewust mee. Gelukkkig was mijn man dichtbij me die me kon helpen als ik iets wilde zeggen, maar soms wist hij het ook niet. Wat wilde ik graag praten… het lukte niet.

Heel langzaam had ik het idee dat de trombolyse zijn werk deed. Er kwamen heel voorzichtig weer woorden. Ik hakkelde nog behoorlijk en ik moest ook nog zoeken maar er kwamen woorden. Via omwegen kwam ik tot de woorden die ik bedoelde. Ik was weer blij. Ik kan niet beschrijven hoe bang ik me voelde toen ik niet kon praten.

Nu een jaar verder kan ik bijna alles weer. Mijn onzekerheid staat me nog in de weg. Ik werk weer vollop en ik loop hard als nooit te voren. Ik voel me sterk maar onzeker. Het heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik had laatst een doorbraak, tijdens mijn werk voerde ik een dubbeltaak uit. En dat ging heel goed! Het zijn hele kleine stapjes, stapjes uit mijn onzekerheid op mijn eigen tempo.

Ik ben waanzinnig dankbaar dat ik er nu zo ben uitgekomen. En dat ik ben wie ik ben.

City Pier City loop 11 maart 2012

Gister was het dan eindelijk zover! Ik mocht eindelijk mijn halve marathon lopen. Na veel onzekerheid over mijn scheenbeen heb ik toch mijn stoute hardloopschoenen aangetrokken. En eerlijk is eerlijk tot een paar dagen voor de loop had ik ‘nergens’ meer last van. Alleen dan van mijn nek en schouders, waarschijnlijk door het piekeren over van alles en nog wat. Jelmer wordt soms zo gek van mij. Hij zei: denk niet zo veel na, wees niet zo onzeker ga lekker lopen zoals je normaal ook doet.  Ik weet dat hij gelijk heeft  maar toch is het moeilijk die knop om te zetten.  Ik was goed voorbereid, niet zoveel getraind omdat ik moest rusten ivm gevoelig scheenbeen. Ik heb veel gerust en rustig getraind. Daardoor had ik toch een beetje het gevoel dat ik er minder goed op was voorbereid als ik eigenlijk zou willen. Maar het tegendeel is waar, rust is voor een hardloper ook heel belangrijk, zeker voor zo’n belangrijke loop. Dat zou ik later ervaren.  Op alles voorbereid ging ik bepakt en bezakt met mijn man en kids richting Den Haag.  We zouden eerst naar neef Menco gaan, bakje koffie scoren en daarna rustig op ons gemakkie met de tram naar het CS. Moeder van neef Menco kwam ook nog een bakkie halen. Gezellig! Rond 12.45 gingen we richting tram. Ik wilde voor 13.30 op het malieveld zijn. Alles liep gesmeerd. Op het malieveld aangekomen was het een drukte van belang. Eerst mijn shirtje opgehaald die ik had besteld. Daarna rustig ingelopen, beetje gerekt. Toen nam ik afscheid van man, kinderen en Menco. Ik ging klaar staan in de menigte.

Om 14.30 startte de eerste 2 vakken. Wij moesten nog 10 minuutjes wachten voor de mooie doorstroom. Eindelijk het startschot. Het duurde nog zo’n kleine 10 minuten voordat ik over de start ging. In het begin was het nog een beetje dringen. Je wil lekker doorlopen maar er liepen mensen voor mijn voeten. Dat was lastig. Daardoor week ik vaak af naar stoepjes en of stoeprandjes naast het parcour, zodat ik wel lekker kon doorlopen. Mijn muziekjes op mijn oortjes. Ik begon met Juliette and the Licks. Heerlijk startnummer. Ik ging als een speer. Eerste kilometer klokte ik op 5 minuten, zo dat is snel! Vrij snel kwam ook Salt ‘N Peppa voorbij met Push it! Speciaal nummer voor mij en mijn nichtje, die wij elke vakantie weer samen playbackten en ook altijd weer weggingen met de hoofdprijs. 2 kilometer 10 minuten, woei! Ik had vrij vroeg al het gevoel dat ik moest plassen. Ik zag langs de kant al mannen staan te plassen en ik dacht: ik wil ook wel. Maarja…. dat is niet ladylike.  3km 15 minuten.  Daarna ging ik iets langzamer lopen, maar het ging heerlijk! Eerste 5km klokte ik 27:36. Tussen de 5 en 10 km kreeg ik het zwaar. Ik kreeg steken in mijn zij wat dus betekende dat ik veel te snel van start was gegaan. Maar toch vind ik dat lekker. Het bevalt mij toch het best om snel van start te gaan. Die meters en tijd heb je maar mooi te pakken, als je daarna gewoon constant  blijft lopen heb je toch die tijdswinst mooi te pakken. Met 10km  kreeg ik even vleugels, ik ging als een speer ik kreeg I raise up van Bushwalla door mijn headphones binnen heerlijk! Ik klokte bij het 10km punt 55:20, WTF dat is sneller dan dat ik de 10km wedstrijd hier 2 oktober jl heb gelopen. Ik vergat even mijn steken in mijn zij. Wat ik ook zo ontzettend leuk vond was al die mensen langs de lijn. En vooral de kinderen die voor de hekken stonden met hun handjes omhoog te wachten wie er een high five gingen geven. Tuurlijk ben ik de beroerdste niet, en stiekem vond ik het geweldig! Ik genoot daarvan! Heerlijk. En die oude mensen vanachter hun flatjes, op hun balkonnetjes ik zwaaide ernaar! Zo leuk! Tijdens het lopen was stiekem toch van plan er een goeie tijd neer te zetten. Hopen binnen de 2 uur te halen. En tegelijkertijd heb ik er ook van genoten. Mooie combi niet?? Daarna kreeg ik het weer zwaar. Mijn buikspieren verkrampten, rotgevoel, maar ik hoefde niet meer te plassen. Dat gevoel was weg. Ik besloot ietsje rustiger te gaan lopen. De km bordjes duurden steeds langer voor ik eraan toe was, ik had het loodzwaar. Lembe Lembe van Daniel Sahuleka kwam nog voorbij, speciaal nummer voor mij. Mijn familie heeft dat liedje voor ons gezongen op onze trouwdag. Zoveel mooie muziekjes passeerden de revue, teveel om op te noemen. De muziekjes gaven me zoveel kracht. 15km klokte ik 1:24:32 Dat kwam omdat ik de eerste 10km zo snel had gelopen. De laatste 6km heb ik weer even versneld. Even gebuffeld. Ik denk: dit kan ik niet meer zo snel over doen dus ik haal alles uit de kast om binnen de 2 uur te finishen. Ga ik stuk, dan ga ik stuk die 2 uren wil ik halen!   Volgens mij maakte ik allemaal rare geluiden, ik kreunde en steunde. Ik kreeg Rihanna met We found love nog de laatste km te horen. Lekkere oppepper. De laatste kilometer ging ik stuk, maar ik gaf niet op. Iemand riep: kom op Tamara!  Ik: huh? oja, mijn naam staat op mijn buik. hahaha. De laatste 500 meter, wat is die finish ver weg. Eindelijk die finish!  Ik was helemaal stuk, ik huilde kreunde, ik was het helemaal kwijt. Dit was het dan, vergeet helemaal mijn stopwatch uit te zetten. Er komt nog een man op mij af en vraagt of het gaat. Ik zei: allemaal emoties! Hij zei: mooie emoties toch? Ik zei: ja! Hij: gefeliciteerd, geniet ervan!

Nog op de foto gekomen met mijn jankhoofd. hahaha. Ik miste mijn mannetje en mijn kindjes. Een beetje gerekt een beetje gestretcht. Ik wilde naar de uitgang, naar mijn liefde en mijn kroost. Gelukkig wist ik het punt te vinden waar we hadden afgeproken. Kirsten kwam me tegemoet lopen en vraagt me of ik Jelmer heb gezien. Jammer die heb ik net gemist. Menco belde met Jelmer zodat hij hier weer zou  komen. De kindjes waren lekker aan het spelen met Sean en Ian. Ik kreeg een prachtige bos bloemen van Kirsten en familie. Zo speciaal dat Kirsten er was. Kirsten is al jaartjes een internet vriendinnetje van mij en wij zijn ook lotgenootjes, want Kirsten heeft 4 jaar geleden ook een infarct gehad. Ik vond het zo fijn dat ze erbij waren.

Nadat ik een beetje was uitgepuft zijn we richting station gelopen. Met de tram naar Menco gereden. Kirsten en haar gezin zijn daar gebleven om even bij de burgerking te eten. Onze ontmoeting was kort maar krachtig. Snel in de auto en naar huis. Lennon had het heel zwaar, hij wilde heel graag thuis zijn. De autorit duurde lang. Uiteindelijk kwamen we rond 20.30 aan in Drachten, snel even een macje gepakt, de kinderen waren kapot, en ik ook. Eigenlijk had ik geen zin om ergens te zitten maar tegelijkertijd had ik zin in eten. Snel even een hapje gegeten en terug naar huis.

Eenmaal thuis, doodop maar vol adrenaline. De kids op bed en even later zelf ook het nestje maar opgezocht. Door de adrenaline de slaap niet kunnen vatten. Vandaag weer aan het werk, vanavond vroeg op bed. Het was een mooie dag om nooit te vergeten. En die halve marathon? Er komen er meer, neem dat van me aan!

Edit: iemand wees mij erop dat mijn eindtijd helemaal niet in mijn blog staat.

http://evenementen.uitslagen.nl/2012/cpcloop/details.php?s=2692&o=1&t=

 Startnummer 2692
Naam Tamara van der Leij-Drent
Woonplaats Drachten
Afstand ABN AMRO Halve Marathon
Categorie V35
Totaal plaats 5142 / 7697
Categorie plaats 107
Snelheid 10,627 km/uur
5 kilometer 27:36 (27:36)
10 kilometer 55:20 (27:44)
15 kilometer 1:24:32 (29:12)
20 kilometer 1:53:12 (28:40)
Bruto tijd 2:01:46
Netto tijd 1:59:07