Hoe het gaat…

Soms lijkt het alsof er niks aan de hand is voor de buitenwereld. Ik werk weer, ik functioneer weer mee in de maatschappij. Heerlijk is dat. Sinds in in het nieuwe team zit ben ik meteen weer volop aan het werken. Draai flink wat uurtjes, ik doe weer mee! Er zit aardig wat regelmaat in mijn rooster en dat vind ik wel fijn. Ook al is het heel druk, ik weet vantevoren hoe mijn week er ongeveer uit gaat zien.  Dan is het mooi te overzien voor mij en dat geeft een hoop rust. 2 vaste dagen in de week dat ik vrij ben + de zondag mijn bijtank en hardloopdagen. Daar over geschreven is er qua hardlopen een kleine kink in de kabel gekomen. Mijn scheenbeen is pijn gaan doen, wat duidt op overbelasting. Ik ben te snel gegaan met hardlopen.  Dat betekent dat ik nu met hardlopen ook mijn rust moet pakken. Wat mij meteen weer onzeker maakt over de halve marathon die ik over 5 weken ga lopen. Ik heb daar zo naartoe geleefd en zo voor getraind. Het zou zo’n blamage zijn als ik dit niet zou halen. Jelmer zegt: stel je kan hem niet lopen, dan is er geen man overboord, je wacht even en je geeft je later weer op voor een andere halve marathon. Ja maar…..

Goed, ik ga ervan uit dat het goed komt, en anders… zien we dan wel.

Sinds ik weer zo intensief aan het werk ben zit ik best lekker in mijn vel, het voelt goed. Maar aan de andere kant kost het me ook veel. Buiten het feit dat ik al weken niet fit ben: verkouden, doof, koppijn en ongesteld de afgelopen week, is mijn lontje ook een stukje korter geworden. Dat merken ze thuis ook aan me. Ik zit met een dubbel gevoel, het voelt goed omdat ik weer meedoe met het werkproces, het werk is ook heerlijk om te doen maar het werk slurpt ook al mijn energie op.  Dat ik thuis dan niet meer zoveel energie heb. Het blijft moeilijk die balans te vinden. Ik blijf nog wel even doorgaan zo. Misschien went mijn hoofd aan de nieuwe situatie en kan ik het allemaal een beetje beter organizen.  Vorige week was ik mijn sleutels al kwijt geraakt, vandaag had ik thuis ’s ochtends een aanvaring met Morris en ik was gestresst, ik moest op tijd naar mijn werk en heb mijn sleutels gepakt en zou naar mijn fiets lopen, ik kom bij mijn fiets aan en blijkt dat ik mijn fietssleutel ben kwijtgeraakt, terwijl ik hem net van het rekje heb afgehaald.  Dat is de tweede keer deze week. Ik ben zo waanzinnige warhoofd. Dat was ik altijd al, maar nu ik dubbeltaken niet goed beheers is dat alleen maar erger geworden. En als ik dan besef dat ik mijn sleutels in een tijdbestek van een minuut ben kwijt geraakt, raak ik in paniek en ben verdrietig, om het feit dat ik ruzie heb gehad, dat mijn hoofd niet meewerkt,  dat ik even niet kan hardlopen, dat het de tweede keer al is dat ik  weer mijn sleutels kwijt ben geraakt. Gelukkig heb ik een hele stabiele man die mijn sleutel later weer terug heeft gevonden en zo lief was mijn sleutels later nog op mijn werk af te leveren.  Dit alles doet me wel weer beseffen wat me is gebeurd, en het is heel fijn dat ik weer aan het werk ben, maar soms gaat het even niet zo goed en niet zo lekker.  Nu maar even flink in de rust. Ik wil nog even zeggen dat ik gezegend ben met mijn gezin.  Mijn lieve stabiele man die altijd voor me klaar staat, mijn lieve kinderen die niet altijd rekening met me houden, gelukkig maar, het zijn en blijven kinderen. Maar ze zijn zo wijs, en als ik achteraf uitleg dat mama weer eens een kort lontje heeft gehad  en dat het ligt aan het feit wat er met mama in haar hoofd is gebeurd en dat het niet de schuld is van de jongens dan krijg ik toch altijd weer die lieve onvoorwaardelijke knuffels van mijn liefste kindjes.