Ode aan mijn moeder…

Deze blog wil ik graag wijden aan mijn lieve moeder.

Zoals de meesten weten gaat het met de gezondheid van mijn vader niet zo heel goed. De kwaliteit van zijn hart gaat steeds meer achteruit en het wachten is nu op een donorhart. Er kan morgen een hart komen, maar het kan ook jaren duren, het is maar net wanneer er een geschikt hart beschikbaar is.  Daar bovenop heeft mijn vader in november 2009 een herseninfarct gekregen. Vanaf dat moment is het eigenlijk ziekenhuis in ziekenhuis uit. Hij is opzich hersteld van zijn CVA maar niet zonder littekens. Zo zit hij in een scootmobiel en heeft moeite met zijn evenwicht en zijn zicht is ook aangetast.  Mijn vader was vroeger een man waar je niet omheen kon. Hij was aanwezig en had een grote mond. Hij was ook een sfeermaker en hield van gezelligheid met vrienden en familie. Mijn vader en mijn moeder ondernamen van alles, gingen naar voetbalwedstrijden, weekendjes en dagjes weg. Nu is mijn vader teruggetrokken, kan niet tegen drukte en is heel snel moe. Hij probeert het wel en hij wil het ook wel, maar het lukt hem gewoonweg niet. Mijn moeder is nog steeds dezelfde: ondernemend bezig bijtje, hardlopen, helpen op de voetbalvereniging en vrijwilligster in hart en nieren. Nou is haar wereld ineens veranderd naar het verzorgen van haar man. Gelukkig blijft mijn moeder wie ze was en blijft haar dingen doen die ze voorheen ook deed, daar staat ze ook voor. Maar het is wel moeilijk voor haar want als ze dingen doet laat ze wel mijn vader achter. Ze zorgt er altijd voor dat er goed op hem wordt gepast maar leuk is anders.  Ik las laatst een blog van iemand die was mantelzorger en haar motto was: ik zorg goed voor mezelf, dan kan ik ook goed voor mijn naaste zorgen, en zo is het precies! Ik weet hoe verdrietig mijn vader is dat hij niet meer kan doen wat hij ooit samen met moeder deed. Hij is nu aan het overleven, wachten tot er een nieuw hart komt. Hoe is dat voor mijn moeder? Ik denk veel aan mijn moeder. Hoe zwaar ze het heeft, dat haar dochter ineens vanuit het niets ook een beroerte kreeg, BAM die moest ze ook nog verwerken tussendoor.

Vroeger botste mijn moeder en ik zo vaak. Ik was een lastige puber en had altijd een weerwoord. Vaak vond ik mijn moeder maar stom, en was het niet eens met haar. Mijn vader en ik konden beter met elkaar opschieten, mijn vader kneep wel eens oogje dicht hij was wat relaxter. Maar sinds ik moeder ben, wat moet ik dan vaak aan mijn eigen moeder denken. Zie ik mezelf in Morris terug, dat bijdehante en wat moet ik dan aan mijn moeder denken. Ik begrijp haar zoveel beter. Ik denk dan ook dat Morris mij nu nog niet begrijpt maar later wel, maar dat duurt nog zo lang en dat frustreert wel eens. Doordat ik ouder wordt en wijzer merk ik dat steeds dichter naar mijn moeder toe groei. Ik hou ontzettend veel van mijn moeder en ook van mijn vader natuurlijk.

Mama deze is voor jou:

Ik had je deze al eens gestuurd, maar hij klopt ook zo.

Advertenties