Een half jaar later…

Iets meer dan een half jaar geleden leek het of er geen wolkje aan de lucht hing. We zouden ’s avonds naar een vrijgezellenfeest hadden alles voorbereid. De kindjes uit logeren en we waren er helemaal klaar voor. Jelmer moest nog even werken en de kindjes moesten op tijd naar school. Ik was half slaperig en verward, vanaf toen werd alles anders.

Nu we een half jaar verder zijn kan ik wel zeggen dat er flink wat is veranderd. Het is net als je kinderen krijgt, je kan je niet voorstellen hoe het was voor de tijd.. Zo gek, zo zorgeloos je voorheen was en zeker van dat je niks kan overkomen is nu helemaal weg. Je bent ineens zo kwetsbaar.

Het herstel is met pieken en dalen gegaan en ik heb alles ook zeer bewust meegemaakt. Ik kon het soms niet echt accepteren dat het niet ging zoals ik wilde, dat stond mijn herstel soms behoorlijk in de weg. De psycholoog heeft mij hier ook heel goed bij geholpen en ze heeft me ook wat mooie handvatten gegeven om hier mee om te gaan. Maar dat is soms niet makkelijk juist omdat je zoveel wil, maar dat het dan niet lukt. En als je je dan goed voelt wil je dan weer net wat meer doen omdat je denkt dat je dat wel aan kunt.  Maar ervaring heeft mij wel geleerd dat dit ook niet de manier is. Want als je dan al je energie opmaakt en denkt dat je je neer kunt leggen en kunt genieten van je welverdiende rust, gebeurt er weer iets wat buiten je macht ligt en waar je dus geen invloed op hebt. En dat gebeurt altijd als je net al je energie hebt opgebruikt. Dus daar moet je ook weer rekening mee houden. Dat moet je allemaal incalculeren. Stress situaties moet ik ook nog steeds vermijden want ik raak dan helemaal van de kaart, ik sla dicht of ik begin te huilen, het groeit me allemaal een beetje boven mijn hoofd en mijn tax is bereikt. Ik heb een handig tooltje gekregen van mijn psycholoog die ik universeel kan gebruiken: mijn stoplichtje. Als hij op groen staat kan ik normaal functioneren. Ben ik moe, geïrriteerd of is er wat anders dat ik even niet lekker in mijn velletje zit of dat de jongens veel ruzie maken dan komt mijn stoplichtje op oranje. Ik meld dat altijd even thuis: jongens denk erom: mama’s stoplichtje staat nu op oranje. Dan hoeft er maar wat te gebeuren en dan springt hij op rood. Dus help mama en dan zorgen we er samen voor dat mijn stoplichtje weer op groen komt. Mijn lieve kleine jongetjes hebben er vaak voor gezorgd dat het stoplichtje op rood kwam te staan. Daar zijn het kinderen voor, maar het was wel erg duidelijk voor ze en voorspelbaar!   Het is soms ook erg leuk om met het stoplichtje te werken.  Bijvoorbeeld: jongens, mama voelt zich goed en mijn stoplichtje staat op groen, zullen we zorgen dat mijn stoplichtje op groen blijft? Het is zo leuk om te zien hoe erg ze er dan mee bezig zijn en hoe graag ze het stoplichtje op groen willen houden. Ik word ook vaak door mijn kinderen gevraagd op wat voor kleur mijn stoplichtje staat.

Ik ben inmiddels ook alweer meer aan het werk en dat voelt best heel goed! Het is grappig dat mijn stoplichtje op mijn werk wordt doorgevoerd. Op mijn werk wordt heel soms gevraagd welke kleur mijn stoplicht staat. Hij stond laatst namelijk bijna op rood. Door een miscommunicatie en verandering in de planning heel veel post en een man minder in de voorbereiding zorgde er bij mij voor dat ik het even niet meer zag zitten. Ik zag het overzicht niet meer en begon spontaan te huilen.  Ik ben toen naar de coach kamer gegaan en ze hebben het meteen opgelost. Wat vond ik dat fijn hoe begripvol en accuraat er meteen werd gereageerd waarvoor dank voor collega’s en leiding! Ik voel me meteen ook een beetje bezwaard omdat ik me niet wil aanstellen en ik niet wil dat collega’s denken: heb je haar ook weer…. Waarschijnlijk is het wel een dingetje wat in mijn hoofd zit want ik krijg alleen maar begrip en volledige medewerking van iedereen om me heen.  Het is een gevoelletje dat ik een ander niet tot last wil zijn, ik zal er (voorlopig) toch even mee moeten leren leven dat ik nu wat extra beroep moet doen op een ander. Hopelijk vinden ze me over een tijdje nog steeds even lief als ik over een tijdje misschien nog steeds een beroep op ze moet doen. Laten we hopen dat het op den duur minder wordt en dat ik over een tijdje steeds meer kan doen zonder hulp van een ander of zonder een ander tot last te zijn. Mijn baas zei tegen mij: van de buitenkant zie je er piekfijn uit en wij kunnen niet beoordelen wat er in je hoofd om gaat dus je moet het zelf aangeven. Ik heb duidelijk aangegeven (ook dat ik het moeilijk vond) dat ik ruimte wilde hebben ook na volledig herstel dat ik zo min mogelijk blootgesteld wilde worden met stress situaties. Ik kreeg gelukkig alle begrip en toekomst zal uitwijzen of dat uiteindelijk ook gaat werken. Ik hoop dat ik er in de toekomst steeds beter mee om kan gaan en ik hoop ook dat ik straks steeds meer stress kan verdragen.

Intussen ben ik ook druk bezig met hardlopen. Druk aan het trainen. Ik had het eindelijk losgelaten dat ik minder snel liep als voorheen. En toen ik dat had losgelaten merkte ik weer vooruitgang, op een mooie donderdagochtend liep ik de 10km rustig door Drachten, en toen ik thuis klokte zat ik eindelijk onder het uur!!! Afgelopen zondag liep ik de http://www.20vandrachten.nl  De 10km Het was ontzettend warm en ik was ongelovelijk zenuwachtig. Stiekem hoopte ik dat ik binnen het uur zou finishen maar aan de andere kant wilde ik me er ook niet op vastpinnen omdat het enorm zou frustreren als het niet zou lukken en dat zou niet goed zijn voor mijn mentale gesteldheid. Omdat het erg warm was werd mijn doelstelling wel erg moeilijk en ik dekte me al in dat het waarschijnlijk niet zou lukken maar toch deed ik mijn stinkende best. Ik ging goed van start en ging als een speer, slechts na een 4 of 5 kilometer kreeg ik het toch moeilijk. Ik begon toch stevig te twijfelen of ik deze loop uberhaubt  wel uit kón lopen. Ik kón op een gegeven moment niet meer en besloot een stukje te wandelen, dat had ik nog nooit meegemaakt dat ik moest stoppen om te wandelen… Het voelde een beetje als opgeven. Maarja neervallen staat ook niet charmant daarom was wandelen een goed alternatief. Een paar meter heb ik gewandeld en een slok water heb ik gedronken want gelukkig was daar eindelijk het tafeltje waar het water op uitgestald was. Ik zette een knop om en ging op een draf weer verder. Ik voelde me iets beter en ik herpakte mezelf. Gelukkig ging het weer beter en ik had het tempo er weer in. Onderweg stond mijn moeder nog langs de weg met een beetje water, heerlijk was dat om haar even te zien en even een slok water van haar te krijgen, dat pepte me ook weer lekker op! Eindelijk liep ik het terrein op, een paar meter daarvoor wist ik niet waar ik de kracht vandaan moest halen maar zodra ik de finish in beeld zag kreeg ik vleugels, ik zag mijn man en kindjes langs de lijn en ik zetten een sprint in, met alles wat ik nog over had heb ik de laatste tientalle meters gesprint. Heerlijk!!! En ja hoor, onder het uur gefinisht! 55.54. Iets meer dan twee en een halve minuut boven mijn PR. (let wel, mijn PR die ik haalde voor mijn beroerte!) Ik was meer dan tevreden. Mijn lieve man die straalde van trots. I feel good!!

Vanochtend ook nog even naar de neuroloog geweest. Ik vond het fijn die man weer te zien. Hij vond me er goed uit zien. Ik heb hem nog uitgelegd waar ik nog tegenaan loop en hij zei dat het allemaal vrij normaal was. Hij zei dat het komende half jaar zou uitwijzen of daar nog meer vooruitgang in zou komen. En dat de vooruitgang in het tweede half jaar langzamer zou gaan dan in het eerste half jaar. Hij wilde me graag over een half jaar nog eens zien. Ik vertelde dat ik tevreden was met de vooruitgang die ik al had geboekt. Het is ook soms een manier om ermee om te gaan.  Elk vooruitgang die ik nu boek is mooi meegenomen. Ik ben superblij hoe ik nu in het leven sta en dat ik er nog sta en dat ik nog Tamara ben. Dat ik alles nog kan doen. Het zijn maar kleine beperkingen waar ik tegenaan loop, waar mijn omgeving tegenaan loopt. Ik ben een beetje getekend, maar er is ook wel wat gebeurd. Dat is wie ik ben.  So be it!