Nieuwegein, een behoorlijke hobbel in mijn weg naar herstel…

Nadat ik de volgende dag gebeld werd dat de operatie toch een weekje later zou plaatsvinden heb ik de klap even moeten verwerken. In eerste instantie stapte ik er zo even overheen. Tuurlijk, alle begrip. Is goed! Dingen zoals werk van Jelmer en oppas voor de kinderen regelen. Alles wat we de vorige dag hadden vastgezet weer terugdraaien, alsof het niets is… En dan heb ik het nog niet eens over mijn gevoelens… Die kwam dus een paar uurtjes later. Weer veel gehuild. Maargoed, toen dat klaar was kon ik me heerlijk concentreren op mijn verjaardag. Daar zag ik erg naar uit. Het was een heerlijk maar vermoeiende dag. Een paar mensen over de vloer gehad en niet te laat gemaakt. Gewoon gezellig! Wel een enorme impact op mij, ik heb de dag daarop dan ook helemaal niks gedaan. Met een dekentje op de bank met een goed boek die ik van mijn schoonvader had gekregen. (kun je nagaan, het is 31 juli, en ik zit met een dekentje op de bank. Het lijkt wel herfst, maargoed dat terzijde.)  Maandag kreeg ik toch wel de kriebels, het is zo raar. Ik dacht de hele tijd: dit doe ik wel even, maar ik begon toch aan mezelf te twijfelen. Ik vond het stiekem toch wel heel eng. Dinsdag ben ik nog even op mijn werk geweest om daar 2 uurtjes mijn collega’s nog te helpen. Dat was wel een fijne afleiding. Verder die dag mijn kindjes naar opa Koos gebracht, want die gingen daar logeren omdat we woensdag in alle vroegte naar Nieuwegein moesten vertrekken. Ik heb die nacht verrassend goed geslapen.

Woensdag 3 augustus: D-day. Ik werd goed uitgerust wakker. Nog even lekker gedouchend en de laatste dingetjes bij elkaar gezocht en iets na zessen zaten we in de auto richting Nieuwegein. Ik mocht gelukkig nog iets eten voordat we weggingen. De reis verliep soepeltjes en we reden in 1 keer goed. Ik denk dat we rond 8 uur de parkeergarage inreden. De zenuwen werden nog erger en mijn tranen kon ik bijna niet meer bedwingen. Voor het eerst dacht ik: doe ik er wel goed aan?? Ik meldde me bij de balie en ik kreeg meteen iets kalmerends, oxazepam. De zusters waren erg lief, ik kreeg een hartfilmpje en ik werd wat gerustgesteld. Ik kreeg ook het heugelijke nieuws dat ik mijn mobieltje gewoon bij me mocht houden. Vlak na de ingreep en ook tijdens mijn opname. Daar werd ik wel heel blij van. Ik kon dus gewoon lekker twitteren, smsen en bellen. Joepie!! We mochten in de wachtkamer plaatsnemen. Daar zag ik een meneer met zijn vrouw die we ook in Blaricum hebben gezien met ons voorgesprek. Die meneer zou vlak voor mij geholpen worden. Door dezelfde chirurg: Suttorp.  Het bleek dat ook die meneer blij was gemaakt met een dooie mus en dat hij in eerste instantie ook vorige week geholpen zou worden en een dag later bleek dat het anders was.

Die meneer opgeroepen, dat betekende dat ik erna aan de beurt was. Spannend!!!  Door de oxazepam was ik gekalmeerd dus kon ik de tijd goed doorkomen. 9.45 kwam de verpleegster mij halen. Ik was aan de beurt. Ik mocht me uitkleden en ik kreeg een blauw operatie ding aan. Ik mocht liggen op het bed en ik werd naar de OK gereden. Jelmer mocht een stukje met me mee lopen. Een lieve verpleegster waarvan ik de naam niet meer wist, bleef bij me wachten voor de OK. Ze vertelde dat ze nog maar net was afgestudeerd en dat ze maar net op de afdeling was. Ze was zo lief en ze week niet van mijn zijde. Ik zag dat mijn bekende de operatiekamer werd uitgereden en ik groette hem vluchtig. Ik zag allemaal mensen rare pakken aandoen, de lieve verpleegster zei dat ze alles aan het klaarmaken waren. Toen werd ik naar binnen gereden. Ik werd van mijn blauwe kleed ontdaan en ik werd bedekt met een klein handdoekje. Mijn liezen werden ontsmet met een desinfecterend goedje. De handdoek werd van me afgehaald en daar lag ik dan. Gelukkig werd ik heel snel bedekt met een groen operatiekleed.  Intussen werd ik in mijn arm geprikt, ze prikte mis en kon mijn ader niet meer vinden, ze zat er echt in te wroeten. Ik begon te huilen en ik voelde me zo alleen. De tranen bleven maar stromen en er was geen Jelmer die me kon troosten. Ze moest de andere arm maar prikken en ik baalde zo gigantisch en ik bleef maar huilen. Die lieve verpleegster troostte me en ik mocht in haar hand knijpen. Gelukkig prikte ze nu wel goed, en ik kreeg wat valium toegediend om me te kalmeren. De dokter werd gebeld.. Dokter Suttorp kwam binnen en stelde zich aan mij voor. Daarna zette hij 2 flinke spuiten in mijn beide liezen, dat deed gemeen zeer! Toen moest hij met een soort buisje mijn slagader zoeken. Ik kan je vertellen: dat doet ook zeer!!! Ondanks dat het verdoofd is. Een drukkende pijn. De dokter zei dat ik me moest ontspannen, makkelijker gezegd natuurlijk…… Maargoed, toen dat klaar was kon de ingreep plaatsvinden. Hij heeft eerst het gaatje opgespoord, toen werd er gemeten met een ballonnetje hoe groot het gat is. Het gat was 12mm toen werd er een bijpassend parapluutje bijgehaald en is die geplaatst. Zo makkelijk ging het! De slangetjes en buisjes werden uit mijn liezen gehaald de wondjes werden aangedrukt door 2 verpleegsters.  Daarna werden er 2 rolletjes verband op de wond gelegd en ik werd ingebonden. Ik mocht mijn hoofd niet oprichten en ik moest plat blijven liggen…….6 uren lang!  Oef, dat viel tegen, ik wist dat ik een aantal uren bedrust moest houden maar dat ik letterlijk plat moest blijven liggen, daar had ik niet op gerekend. Ik werd naar de uitrustzaal gebracht en Jelmer werd opgehaald. Er werd wat eten voor me klaargemaakt en Jelmer moest me voeren. Intussen telefoontjes plegen en twitteren, dat kan je ook op je rug:) Ik was nog wat wazig door de valium.  Na ruim 2 uren daar gelegen te hebben werd ik naar mijn zaal gebracht. Op mijn kamer kwam ik erachter dat de meneer die ik in Blaricum zag en die voor mij geholpen was naast mij lag. Hans heet hij. Ik moest nog 4 uren plat liggen. Jelmer is rond 15.00 weggegaan en ik had nog ruim 2 uren platliggen voor de boeg. Mijn buurman Hans mocht om 16.00 rechter op zitten. Dat scheelde een boel zei hij!! Je krijgt zo last van je rug als je uren achter elkaar op dezelfde plek ligt. En de laatste loodjes wegen het zwaarst.

En oja, en dan heb ik het nog niet eens over het plassen gehad. Je mag plassen op een potje die je onder je billen geschoven krijgt. De eerste keer was dat niet zo goed gegaan en toen heb ik mijn verbandje onder geplast. Dus ik moest opnieuw verbonden worden nadat ik mezelf bevuild had. Ik voelde me in eerste plaats ongemakkelijk, om het feit dat ik daar zo lag en om het feit dat ik de zusters tot last was. En ik werd daar zenuwachtig van dus moest ik automatisch vaker plassen. Gelukkig ging het plassen daarna wel goed waardoor ik niet meer verschoond hoefde te worden.

En toen was het eindelijk 17.15 ik mocht rechterop gaan zitten!!! Ik wilde ook nog even plassen en ik kreeg op dat moment ook mijn warm eten. Dat was lekker zeg!! Mijn blaas leeg, lekker rechtop zitten en een warme maaltijd want wat had ik een honger. Snijboontjes, aardappeltjes, jus, kipfilet en yoghurt stond op mijn menu. Alles was schoon op! Twee uurtjes later mocht ik onder begeleiding zelf naar de wc lopen. Op de wc heb ik het verband om me heen nog even nat gepiest. Dus ik moest weer verschoond worden. Gelukkig mocht ik nu in plaats van dat stomme verband mijn eigen onderbroek aan. Ik lag met 3 andere mensen op een kamer. Mijn buurman Hans, en tegenover mij een oudere man en een oudere vrouw. Hans had net als ik een ASD sluiting gehad, die van hem was maar liefst 3cm (die van mij 12mm) Ik had voor de nacht nog om een slaapmiddel gevraagd en die kreeg ik gelukkig, ik heb heerlijk op een temazepam geslapen. De volgende ochtend werden we om 6.30 gewekt. Bloeddruk, temperatuur werd gemeten en er werd een hartfilmpje gemaakt. Vlak na ons ontbijt werden Hans en ik opgeroepen voor een contrastvloeistof echo en een thoraxfoto. Ik kreeg eerst een gewone echo waar het parapluutje goed in beeld werd gebracht.

Het is misschien niet zo goed te zien, en de afbeelding is gekanteld, maar als je je hoofd draait en de punt boven hebt dan is er onderin in het midden een fel wit rondje, in de wand tussen de linker en de rechterboezem. Dat is het parapluutje wat om het gat vast zit.

Toen die echo klaar was moest er nog een testje uitgevoerd worden d.m.v. contrastvloeistof. Gelukkig had ik de hele nacht nog een infuus ingehad zodat ik niet meer geprikt moest worden, dacht ik…. De dokter zei dat dit infuus waarschijnlijk niet meer bruikbaar was. Omdat er mogelijk wat stollingen voor konden zitten wat het doorstromen onmogelijk maakte. Ineens sloeg de paniek weer toe. De dokter probeerde het infuus nog door te spoelen maar het mocht niet baten, weer een tranenregen. Ik begon weer te huilen en zei dat ik niet weer geprikt wilde worden. Ik dacht dat ik er klaar mee was, maar nee hoor! Het zweet brak me aan alle kanten uit. En daar lig je weer, half naakt, ongewassen en het zweet droop letterlijk langs mijn lijf. Ik stonk gewoon een uur in de wind en ik lag daar te huilen, niet echt ladylike. Het prikken ging gelukkig goed en alles was goed in beeld te zien, volgens mij lekte het gat niet meer. Na dit tafereel werd ik weer op de gang geplaatst in mijn rolstoel, daar kwam ik Hans ook weer tegen. Ik vroeg nog aan hem of hij een foto had van zijn paraplu. Hij zei dat hij het was  vergeten, grappig want hij was juist die mij op het idee bracht om er een foto van te vragen..  Toen werd er nog een thoraxfoto van mij gemaakt en daarna weer terug naar mijn kamer. Jelmer was inmiddels onderweg met de kinderen naar Nieuwegein. Ik heb me een beetje weten op te frissen om me toch een beetje frisser te voelen. Ik baalde wel dat ik niet mocht douchen maargoed, een washandje en schone kleren scheelde ook een hoop. Na controle van de arts kreeg ik eindelijk mijn ontslagbrief en mocht naar huis!!! Het wachten was op Jelmer en de kinderen. Ik heb nog een lunch gehad voordat ik naar huis ging.

De kinderen waren vervelend op de terugweg, hadden om de haverklap ruzie en ik voelde iedere hobbel in mijn liezen. Het is ook niet niks voor ze om zo lang in een auto te zitten. Maar het was geen relax terugreisje. Eenmaal thuis was ik nog confuus van alles. Jelmer heeft de kinderen meegenomen en is naar Yvette gegaan om te vragen of Floor kon spelen. Jelmer is daar blijven hangen en de kindjes hebben daar heerlijk in het zwembadje gespeeld. Ik heb thuis lekker een dutje op de bank gedaan.

Nu ik thuis ben moet ik alles even laten bezinken, ik heb deze operatie duidelijk onderschat. Ik dacht: dit doe ik wel even. Maar achteraf is het me allemaal behoorlijk tegen gevallen. De ingreep, het stilliggen, zo alleen zonder mijn gezin. Maar nu kan ik dit achter me laten. Ik krijg over een maand weer het zelfde onderzoek met contrastvloeistof kijken ze of het gat nog steeds goed dicht zit maar dat mag ik gelukkig hier in Nij Smellinghe doen. Over een half jaar verwachte ze me in Nieuwegein voor weer hetzelfde onderzoek maar dan krijg ik er nog een gesprek met de cardioloog bij. Ik moet dit allemaal nog verwerken omdat het me zo is tegen gevallen. Maar het is klaar nu, ik kan verder! Een stapje verder in mijn herstel! Ik kom er wel!!!