Nog voor uw verjaardag zit u geopereerd en wel thuis….

Dat waren de woorden die de assistente tegen mij zei.  Wie had dit ooit gedacht?

Dit was een weekje met vele wendingen. De weken hiervoor ging het even weer wat minder met me. Een periode met korte lontjes en verwarringen alom. Voorbeeld: ik  zat aan tafel met mijn kinderen te eten. Mijn jongste zoon vroeg mij: zijn we op tijd voor “Klokhuis”? Ik wist het antwoord wel, maar ik moest nadenken of ik ja of nee moest antwoorden. Van die kleine taaldingetjes waar ik toch nog wel moeite mee heb als ik moe ben.. Zo goed en kwaad als ik kon toch een stapje rustiger aan gedaan. Ik zat toch te malen over de operatie en of ik wel op tijd zou zijn voordat we op vakantie zouden gaan. Het zou het mooiste zijn als de operatie zou plaatsvinden voordat we vakantie zouden hebben. Op advies toch maar mijn stoute schoenen aangetrokken en heen gebeld.  Begin augustus zou ik worden opgeroepen.. Ik hing op en de volgende vraag kwam alweer bij me op: maar zou ik dan ook meteen geholpen worden en ben ik écht op tijd voor onze welverdiende vakantie??  Weer zorgen, maar ik ging er maar vanuit door de vele geluiden om me heen dat het niet lang na mijn oproep zou duren…  Ik vertrouwde daar maar op. Ik durfde eigenlijk niet nóg een keer te bellen…

Hardlopen ging eigenlijk ook al een tijdje niet echt lekker. Daarover maakte ik me eigenlijk ook alweer zorgen. Het rondje van 10.5 km redde ik maar niet binnen het uur. Mijn hemel wat was dat ongelovelijk frustrerend. Nieuwe hardloopschoenen gekocht alvast voor mijn verjaardag, want wie weet: misschien ga ik dan nog wel harder lopen?? Maar het tegendeel was waar. Toen ik de voorlaatste keer vol goede moed weer begon merkte ik al dat het niet lekker ging. Ik had de snelheid er nog steeds niet in, en hoe verder ik bij het einde kwam hoe gefrustreerder ik werd. Potverdrie, binnen het uur moet toch lukken??? Helemaal met mijn tong over te grond stopte ik de tijd: ruim 1uur en 4 minuten. Bah! Ik raakte in paniek en begon te hyperventileren. Jelmer werd een beetje boos op mij, hij zei: je loopt toch hard voor je ontspanning??  En nu ben je half aan het huilen in paniek…   Hij had gelijk, maar wat moet ik nu???  Die keer daarop ging ik gezellig met mijn maatje: Yvette lopen. Lekker op relaxstand en kletsen. Heerlijk. Eindelijk kwam Yvette met de oplossing: die stopwatch moet weg!!!  Hoe simpel kan het zijn? De tijd moet geen issue zijn!!  Dus volgende keer ga ik lekker lopen en gun mezelf af en toe wandelen als ik het niet meer trek..  Gewoon op relaxstand!!

Afgelopen maandag op de verjaardag van Jelmer had ik een afspraak met de arbo arts. De kinderen bleven over op school dus wij konden in alle rust naar de arbo arts. We hoefde niet te lang te wachten. Ze vroeg hoe de zaken ervoor stonden. Ik uitgelegd dat ik begin augustus zou worden opgeroepen. Toen zei ze dat het haar wel een goed idee leek alvast te reïntegreren op het werk. *slik* Nu al???  Ik zei: ja maar ik kan geen stress verdragen, is het niet te vroeg?  De arbo arts zei dat ik totaal stress loos gewoon even aanwezig moest zijn, wat hand en span diensten, gewoon even over die drempel heen. Ze zei dat haar ervaring was dat als ik te lang hiermee wachtte de drempel naar mijn werk nóg hoger zou liggen en het reïntegreren stroever zou gaan.  Het kwam voor mij toch heel onverwacht. Zelf had ik in gedachten de operatie af te wachten en de vakantie die daarop zou volgen en daarna zien we wel weer….  Ik moest dit toch wel even weg slikken, en dat vertelde ik de arbo arts ook. Over mijn twijfels over mijn angsten. Ze verzekerde dat ik gewoon op mijn eigen tempo kon reïntegreren.  Op mijn eigen voorwaarden. Als het mij te druk of stressvol werd kon ik gerust even weglopen, even naar de kantine. Ze zei: ervaring leert dat de mensen die dit ook eerder hebben meegemaakt de boel heel snel weer oppakken, ze zei: hersenen werken heel mooi, en je moet er even doorheen op jouw eigen tempo. Jelmer had ik bij me en die zei ook tegen mij: Tamara, je kunt dit. Dit is een eitje! En daar vertrouwde ik maar op.

Toch moest dit nieuws even wat op mij inwerken. Ik moest het even laten bezinken. Verstandelijk  wist ik ook wel dat ze gelijk had, maar het moest nog even indalen zeg maar… Drie dagen erna, vandaag dus had ik een afspraak met mijn coach ivm plan van aanpak. Ik zat met hem in het kantoortje en ineens had ik het vertrouwen weer een beetje terug: een voorzichtig gevoel van: ik heb er zin in!!  De komende 2 weken ingepland door 2 keer per week 2 uurtjes mijn collega’s helpen met de voorbereidingen, Leuk!!!!!  Vol goede moed nog wat boodschapjes gedaan, de kindjes tussen de middag wat brood gegeven en vervolgens weer naar school gebracht. Toen de tafel opgeruimd, de  boel een beetje aan kant gedaan. Intussen was Jelmer ook al thuis gekomen en die kroop nog even achter de computer en ik ging lekker even op de bank liggen. Beetje tv gekeken en een tukje gedaan. Terwijl ik lag te dutten ging mijn telefoon: Goeiemiddag mevrouw Van der Leij, ik kan u voor een operatie plannen voor komende woensdag…      wacht even hoor? Deze woensdag??? Serieus, nu al??? Ze zei: 27 juli wordt u verwacht in het sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, om 8.30. Kunt u dan?? Ja graag!!!  Nou, zegt die mevrouw, nog voor uw verjaardag zit u geopereerd en wel weer thuis. Ik zei: goh wat attent!!  Ik was helemaal blij!! Eindelijk, allemaal nog voor onze vakantie, nog voor Kos, nog voor Jelmer zijn vakantie begint, zelfs nog voor mijn verjaardag is alles klaar!!!!

Wat een heerlijk gevoel!!! Wat kan een week toch weer veel verrassingen brengen!! Ik ben helemaal gelukkig.

De volgende dag: vrijdag kreeg ik weer een telefoontje, dat de operatie toch een weekje uitgesteld werd. De mevrouw speet het verschrikkelijk dat ze me eerst zo blij had gemaakt en een dag daarna weer moest bellen met deze mededeling. Tuurlijk komt dit heel hard aan, (beetje later kwam hij eigenlijk pas binnen) maargoed, ik ga nu lekker eerst mijn verjaardag vieren en daarna vol goede moed 3 augustus de operatie in!! Het komt goed!!