Nieuwegein, toch dichterbij dan ik dacht.

Jemig de pemig wat kan het dan ineens hard gaan. Zo zit je met je zelf in de knoop en dan zie je het even niet meer zitten en dan….

Afgelopen vrijdag, ik lag in bed bij te tanken van het heen en weer gevlieg. Wordt er gebeld op mijn mobiel die ik heel toevallig naast mijn bed had liggen. Normaal laat ik dat ding altijd beneden als ik me terug trek. Maar nu had ik hem bij de hand. Belt tegen vijven een vriendelijke vrouw op om me te vertellen dat ze op korte termijn een afspraak met een cardioloog had; in Blaricum. Het was op zeer korte termijn want ik stond, als ik kon en wou, al gepland op de donderdag die daarop volgde. Ik vertelde dat ik heel graag op die afspraak wilde komen maar dat ik het e.a. even moest regelen met mijn kinderen en met mijn echtgenoot die daarvoor vrij moest vragen.  Snel heb ik heen en weer gebeld en meteen de afspraak vast laten zetten. Het weekend volgde, het weekend van de Acht van Drachten! Hiervoor had ik me al vóór mijn infarct opgegeven en eindelijk mocht ik hem dan eindelijk lopen!! Ik was volledig ingedekt door mijn baas en mijn arbo arts. Ook al een overwinning opzich!  Zondag 19 juni, het plensde en het waaide behoorlijk hard. Mijn streven was binnen 3 kwartier te finishen. En mijn streven heb ik ruimschoots gehaald. Met een gemiddelde snelheid van 11km per uur heb ik de eindstreep in 43minuten en 33 seconden behaald! De dagen erop leefde ik puur op die euforie! Wat voelde ik me sterk! Ik zat lekker in mijn vel. Het wachten was op de dip. Die ik gister al een beetje voelde aankomen. Ik merkte het aan de manier hoe ik met Jelmer omging. Ik was ontzettend aan het snauwen en werd heel snel boos. Gister lekker vroeg gaan slapen en luisteren naar mijn lichaam. Vandaag was ik wat somber. Ineens het besef over het gesprek wat er gevoerd gaat worden. Het rijmt niet met wat ik afgelopen zondag heb gepresteerd. Het is verwarrend voor me.

We waren vrij snel in Blaricum en al snel hadden we het st. antonius Cardicare gevonden. We waren een uur te vroeg dus zijn we een blokje gaan wandelen. Wat een lief plaatsje is Blaricum. Schattige straatjes met nog schattigere huisjes. We hebben lekker op een bankje gezeten en gekeken naar de mensen die voorbij kwamen, heerlijk in het zonnetje. Toen zoetjes aan die kant maar weer opgelopen. We kregen een kopje thee en toen ik die op had werd er een hartfilmpje gemaakt en wat bloed afgenomen. Ik kon bijna meteen door voor een gesprek met Dr. M.J. Suttorp. Die meneer was eigenlijk vrij helder. Ik had een A.S.D.’tje en die naar aanleiding van een herseninfarctje dichtgemaakt moest worden. hihihi. Zo zei hij het echt. Hij zei dat dit gewoon dicht moest. De algemene richtlijnen zijn eigenlijk: 2 keer een infarct: onmiddellijk dicht maken. Maar hij was van mening: waarom wachten op een tweede infarct? Hij zei: jij bent zo jong. Wij zijn hier in gespecialiseerd en het is zo gepiept! Jij hebt een klein gaatje wat makkelijk gedicht kan worden. Dat gebeurd door beide liezen. Door de ene kant gaat de ingreep plaats vinden, door de andere wordt een camera’tje geplaatst. Hierdoor kan alles plaatselijk verdoofd worden en wordt ik niet onder zeil gemaakt en hoef ik ook geen slokdarm ding meer in mijn keel.  Dat is fijn! Al vind ik de plaatselijke verdoving wel een beetje spannend, ik vind het wel spannend dat ik alles mee moet maken. Maar goed dit is natuurlijk veel beter en veel veiliger ook. De arts vertelde ook nog dat er in 10% van de gevallen het gat niet volledig gedicht wordt en dat er nog een minuscuul openingetje blijft. Maar dat vermoedde hij niet want mijn gat was vrij makkelijk te dichten en hij dacht dat ik bij de 90% zou horen. De operaties vinden plaats op een woensdag. Dat zou betekenen dat ik op woensdag zou worden opgenomen en dat ik donderdag alweer nou huis mocht. En dat ik maandag alles weer zou kunnen doen. Zo snel gaat dat!! En de wachtlijst is ook niet belachelijk lang, gelukkig. Ik zei dat we eind augustus op vakantie zouden gaan, en daarop zei hij: oooh dan is alles al achter de rug!  Goed he??? Ik stond al op de wachtlijst en nou is het een kwestie van wachten… Ik vind het zooo spannend. Wat ik aan dit gesprek ook zo fijn vond is dat Jelmer er geruster op is geworden. Hij maakte zich zo zorgen en die zorgen zijn met dit gesprek weggenomen. Op de terugweg hebben Jelmer en ik veel gelachen samen. (spanningen die eruit moesten) Het is een enorme opluchting!!  Ik hoop dat ze nu snel bellen….

Morgen ga ik rustig 10km rennen. Ik heb er zin in! I feel good!!!

Onrust

Ik weet niet wat ik heb de laatste 2 dagen. Ik zit totaal niet lekker in mijn vel. Ik denk dat ik van alles voel wat ik niet eerder voelde en dat maakt me bang. De dag dat Jelmer en ik ons uitstapje gingen maken had ik totaal geen reserves meer. Elke prikkeling was me teveel. Toen we de kinderen weg brachten naar opa Koos wilde ik ook zo snel mogelijk weg wezen. (ontaarde moeder) Ik kon bijvoorbeeld de hoge tonen van de stemmetjes van mijn lieve jongetjes even niet meer aanhoren. Mijn tranen kon ik bijna niet meer binnenhouden. Toen we in de auto zaten liet ik mijn tranen de vrije loop. Ik was zooo moe. En mijn hoofd zat zo vol. Ik weet niet eens met wat, losse gedachtes; niet eens dringende zaken. Ik kon ze niet kwijt. Binnen een half uurtje waren we op de plaats van bestemming. We checkten ons in en ik had er een lekker ritualspakketje(luxe zeep/shampoo etc verwenpakketje) bijgeboekt, ik werd helemaal blij van zo’n heerlijk mooi en lekker cadeautje. Alleen had ik 2 pakketjes besteld (en ook 2 betaald) Alleen ging het inchecken voor mijn gevoel zo snel en ik kon het gesprek niet goed volgen. We kregen onze sleutel, nr. 36 (ons huisnummer!) en we checkten onze kamer uit. Mooi klein, lief kamertje met heeeerlijke bedden. We gingen liggen en even niks… heerlijk… Maargoed, mijn hoofd zat nog zo vol met onrust, het ritualspakketje bijvoorbeeld, zou dat voor 2 personen bedoeld zijn? Ik heb toch 2 pakketjes aangevinkt thuis op de computer? Jeetje, waar ik me niet allemaal druk om maak. Ik maakte me druk om de manier dat we zo plotseling zijn weggegaan. Jelmer zei dat Morris het wat moeilijk had bij het afscheid, dat heb ik helemaal gemist, en ik maakte me daar weer zorgen om..  Ik wilde gaan wandelen, even eruit. Even de natuur in of gewoon even een drankje drinken. Bij de receptie toch maar even nagevraagd hoe het zat met het ritualspakketje. Ze zei dat in haar computer maar 1 keer stond, maar ik had op papier dat ik 2 had gevraagd en 2 had betaald. Ze vroeg me of ik nog 1 wilde, eeh jaaa!  Ik ben dol op rituals!! We zijn een stukje gaan lopen en een stukje verderop zijn we op een terrasje gaan zitten. Allebei een drankje besteld, en eindelijk kon ik me een beetje ontspannen. Lekker drankje in het zonnetje. Gezellig praten met mijn lief over van alles en nog wat, maar vooral over de kinderen. Ik had 2 rosébiertjes op en ik was heerlijk ontspannen, een beetje té, want ik werd behoorlijk licht in mijn hoofd. Toch maar even een cola’tje besteld, ik wilde niet helemaal laveloos aan het diner verschijnen. We hebben daar heerlijk in het zonnetje gezeten, heerlijk ontspannen. Toen het etenstijd was zijn we naar het hotel teruggelopen. Ons in het net gestoken en naar beneden gegaan. Daar genoten van nog meer van een heerlijk 3 gangen diner. Wat was dát lekker!! En zo gezellig saampjes. Na het eten naar onze kamer gegaan en daar viel Jelmer eigenlijk meteen in slaap. (het was toen 21.00) Ik heb mijn mannetje ingestopt heb mijn tandjes gepoetst en ben ook gaan slapen. We hebben heerlijk doorgeslapen tot 7.30 Wat is het dán lekker om heerlijk te blijven liggen. Rustig aan, heerlijk!!  Toen we daar genoeg van hebben we heerlijk gedouched met ons ritualspakketje.  Lekker ontbeten, je kon zoveel kiezen en het was allemaal zo lekker. Toen maar weer naar huis gegaan, we misten de kindjes toch wel heel erg. Ik bleef onrustig, ik was niet meer zo prikkelbaar gelukkig maar nog wel heel onrustig. Ik ben ook erg vergeetachtig (korte termijngeheugen) en haal structureel de namen van Morris en Lennon door elkaar. Ik voel me ineens zo raar, ik denk van alles te voelen, ben bang dat ik weer een beroerte krijg. Ik heb hoofdpijn, gevoel als mijn hoofd uit elkaar kan knallen. Ik ben ineens zo bang, omdat ik dingen voel die ik niet eerder voelde, de onrust kan ik niet plaatsen. ’s Nachts zit mijn hoofd ook vol en kan ik mijn rust niet vinden. Zo frustrerend. Misschien komt het ook wel door het gesprek wat ik straks moet voeren. Mijn arboarts gaat mij zo bellen. Ben bang voor het feit dat ze plannen met mij heeft om mij weer aan het werk te krijgen. Waar ik nog niet aan toe ben. Bang voor de vraag: je kan wel de 8 van drachten lopen, dan kun je ook wel een bestelling lopen. Ik heb zoveel dingen waar ik me zorgen om maak, de riolering die nog steeds niet klaar is, bang voor onze banen, bang voor de toekomst, bang voor nog een beroerte. De angst voor nog een beroerte heb ik sinds kort, daar was ik nog niet aan toegekomen, maar dat speelt ineens op. Maak ik mezelf helemaal gek? Ik weet het  even niet meer. Eerst het telefoongesprekje straks maar, dan kan ik die wegstrepen…  Hopelijk lucht dat op en is er dan weer wat meer ruimte in mijn hoofd. Ik zou bijna vergeten dat het vandaag feest is, 9 jaar geleden zijn Jelmer en ik in het huwelijksbootje gestapt!!

Nieuwegein is nog ver weg.

Inmiddels zijn we alweer een paar weken verder en ik heb het gevoel dat ik steeds meer leer, al gaat het wel met ups en downs.  Mijn krachten weet ik steeds beter te verdelen en de goeie momenten breiden zich uit. Al kan dat nog wel een valkuil zijn. Als ik een goed moment heb, dan wil ik nog wel eens vergeten wat er gebeurd is en draaf ik nog wel eens door tot ik weer tegen mezelf aanloop en voel dat ik teveel hooi op mijn vork heb genomen.  Ik deed het vooral in het begin vaak bewust om te testen of ik er al was. Ik leef zo enorm uit naar het moment dat ik weer kan doen wat voorheen ook deed zonder steeds tegen mezelf aan te lopen van vermoeidheid. Intussen heb ik nog steeds geen duidelijkheid van de cardiologen. Er zijn verschillende cardiologen hier in Drachten maar ook in Nieuwegein die mijn geval onder ogen hebben gezien. Ik word er onzeker van dat ik nog steeds niks heb gehoord. Bij het laatste gesprek wat ik met mijn cardioloog heb gehad zei hij dat mijn gevalletje twijfelachtig was. Aan de ene kant zei hij: als het operabel is zou ik het laten opereren, maar aan de andere kant: zint voor je begint. Wat moet ik daar nou mee? Ik heb zelf zoiets van: maak dicht dat gat, dan kan ik weer verder. Maar nu zijn ze er nog niet uit. Nu zit ik nog steeds aan de bloedverdunners en moet ik uitkijken voor pers, trek of duwmomenten. Ik mag mijn eigen kinderen niet optillen om maar een van mijn frustraties op te noemen, want er zou maar weer eens een bloedpropje door dat gat ontsnappen richting mijn hoofd. Over 2 weken belt mijn cardioloog mij weer op, ik hoop zo dat hij wat meer nieuws heeft. Ik zit nu zo tussen wal en schip en dat maakt me onrustig. Dat kan er ook nog wel bij in mijn hoofd. Ik ben ook inmiddels alweer bij de huisarts geweest omdat ik graag een doorverwijzing wil hebben voor een psycholoog.  Ik heb contact gehad met de psychologe en de wachtlijst is ongeveer 6 weken. Ik vind dat wel ok hoor. Ik heb gelukkig genoeg lieve mensen om me heen aan wie ik mijn verhaal kwijt kan. Ik ben echt gezegend met al die lieve mensen om me heen. Ik denk dat een gesprek met een psycholoog mij zeker kan gaan helpen. Om het allemaal wat helderder te krijgen in mijn hoofd.  Ik heb ook een heel goed gesprek met mijn baas gehad, van hem mag ik de 8 van Drachten lopen. Ik ben daar zo blij mee!! Volgende week zondag 19 juni is de 8km van Drachten. Ik had me daar heel lang geleden al voor opgegeven. Ik heb intussen ook alweer getraind. Het gaat zo lekker weer! Het is zo’n heerlijke ontspanning voor mij. Het geeft mij een goed gevoel dat ik lichamelijk niks mankeer. Het is puur mentaal. Het is zo lekker om me dan hardlopend te ontspannen. Heerlijk mijn hoofd leegmaken en mijn lichaam in conditie op peil houden. Ik wil me graag tegenover mezelf bewijzen dat ik dit wél kan. Op de bank hangen daar werd ik ook niet gelukkig van.  Ik heb het nog steeds wel nodig hoor, bijtanken. Maar het is zo lekker dat je lichamelijk ook moe kan worden. Sleutelwoord hierin is ‘balans’ En aldoende leert men. Ik moet eerlijk zeggen dat ik van hardlopen niet echt moe word. Ik word meer moe van over dingen piekeren, verschillende dingen ondernemen kortom dingen doen waar je je hersenen bij gebruikt. Ik moet zeggen dat het wel steeds meer went. De thuissituatie gaat over het algemeen steeds beter, maar als ik het heel druk heb gehad, merk ik dat ik daar dan toch wel weer wat meer moeite mee heb. Jelmer merkt het dan ook aan mij. Hij zegt dat mijn lontje dan heel kort is, zeg maar gerust: het lontje is verdwenen. Ook ben ik trager en neem de dingen minder snel op wat ervoor zorgt dat het langer duurt voordat het binnenkomt bij mij. Het klinkt misschien een beetje wazig, maar wat ik bedoel te zeggen dat ik het niet goed kan verwerken. Gelukkig is er dan Jelmer en die stuurt mij dan naar boven om te rusten. De lieve schat. Mijn kinderen zijn dan ook superlief en knuffelig. Mijn jongste wil nog wel eens gaan gillen om aandacht omdat hij het niet meteen snapt en mijn aandacht wil. Ik probeer hem dan als ik mij goed voel, meer aandacht te geven door quality time met hem door te brengen. En dat werkt. Mijn oudste snapt het allemaal zo goed, met hem heb ik hele goede gesprekken en ik knuffel hem veel. Het is zo’n wijs kereltje. Als ik er even doorheen zit, komt hij aan met glaasjes water en zakdoekjes. WAT BEN IK RIJK!

Morgen ga ik quality time doorbrengen met Jelmer. Ik had nog een hotelovernachting te goed van vakantieveilingen.nl en ik heb gister geboekt, last minute. We gaan naar Oosterwolde naar een mooi hotel met 3 gangen diner en volgende ochtend uitgebreid ontbijt. De kindjes logeren bij opa Koos. We gaan heerlijk uitrusten daar en ons lekker laten verwennen. Genieten van elkaar en dan komen we de volgende dag helemaal uitgerust weer thuis. Dinsdag zijn we 9 jaar getrouwd. Dat vieren we dan nog dunnetjes over met de kinderen erbij want die zijn dan nog lekker vrij.  Heerlijk!