getrouwd, mama van 2 jongens, dochter, zus en vriendin. Sloddervosje, gezelligheidsdier, open en spontaan. Op 1 april 2011 is mijn leven drastisch veranderd. Zonder dat ik het in de gaten had werd ik getroffen door een herseninfarct. (en dat is geen grapje)
Zoals beloofd deel 2 zodra ik de foto’s binnen had. Dus bij deze. De meesten weten dat ik deze marathon wilde opdragen aan mijn vader. Toen ik dit bedacht zat hij te wachten op een donorhart. Dat betekende dat hij niet verder mocht reizen dan 150 km van het UMCG af. Nou is hij zoals jullie weten inmiddels succesvol getransplanteerd. Wat niets veranderde aan het plan. Mijn marathon loop ik nog steeds voor hem en ik zou de medaille met trots dragen en terugbrengen naar Drachten, naar mijn vader. Maar dat liep iets anders….
Tijdens het uitlopen in hoor ik Jelmer roepen van achter het hek. Tot mijn grote verbazing stonden mijn kinderen en mijn moeder naast hem!! Met allebei een grote kartonnen hand in hun handen. Mama, we hebben een heel eind gereisd om jou aan te moedigen!! Wat een verrassing!!!
Een snelle knuffel en een kus door het hek heen. Ik zou ze verderop ontmoeten en verder kunnen knuffelen!! Ik loop rustig door. Hoor ik weer mijn naam vanachter het hek. Daar stond mijn lieve ome Jan hevig geemotioneerd achter het hek te roepen. Weer een knuffel dwars door het hek. Hij vertelt dat hij zo ontzettend trots op mij is. Zelf word ik overdonderd door alles. Ik laat het gebeuren. Ik ben euforisch en sta stijf van de spanning!
Ome Jan zegt: gewoon doorlopen nu. Er staat een delegatie op je te wachten. Ik loop naar de uitgang van het uitloop gebied. Mijn oog op de hekken. Hoor ik mijn vader roepen. Staat hij daar naast de hekken te roepen. Hij mocht van de beveiliging even voor de hekken staan met zijn rollator. Huilend komt hij naar mij toe. Vertelt me hoe trots hij op me is!!! Hij trekt mij naar zich toe. Ineens schiet er kramp in beide kuiten, ik zak door mijn knieën en val achterover. Ik hoor mijn vader roepen en ineens staan er 4 man beveiliging om me heen. Ik weet meteen iedereen gerust te stellen dat het ‘slechts’ kramp is. Een man van de beveiliging en een medeloopster drukken de kramp uit mijn kuiten. En even later sta ik weer op en kan dan even goed mijn vader een knuffel geven.
Tante Tineke en Tiny O staan ook bij mijn papa, wat overweldigend allemaal. Ik kan het amper bevatten!! We zouden iedereen treffen bij het politiebureau op het doelwater. Eindelijk kan ik knuffelen met Morris.
En de rest van de delegatie! O.a. Sharon:
Omdat ik helemaal bezweet ben wil ik even schone droge kleren aantrekken. Dus ik loop na het knuffelmoment even naar de kleedruimte op het Stroveer. Onderweg kom ik Dick Pluim nog tegen. We kletsen wat en besluiten samen naar de kleedgelegenheid te gaan. Hij wilde zijn medaille ook laten graveren. Nadat ik had omgekleed en mijn medaille had gegraveerd liep ik weer terug richting het politie bureau. Onderweg werd ik opgevangen door ome Jan. Die loopt als een trotse oom om me heen met zijn fotocamera <3
Bij het politiebureau zie ik mijn moeder ook! Die waren ze namelijk kwijt. hahahaha.
Terwijl we daar zo staan kom ik ook Max Ferdinandus tegen. Zo toevallig!!
Mijn lieve ome Jan zegt ineens: en nou wil ik met Tamara op de foto! hahahaha
We besluiten om naar ome Jan en tante Tineke te gaan. Ome Jan zou bami maken!! Nou daar had ik wel zin in!! Koolhydraten aanvullen! Trap lopen gaat nog wat moeilijk en ik ben zo stijf als wat.
En dan eindelijk: makan makan!!!!!
Als ik mijn eten op heb, besluit ik dat ik lang genoeg met die medaille heb rond gelopen. Dus ik draag hem over aan mijn lieve papa. Voor wie ik het allemaal heb gedaan!!!
Nadat we het eten op hebben, gaan we weer op huis aan. Het is nog een lange weg naar Drachten. Wat was dit een geweldige dag!! 2 dagen nadat ik mijn marathon heb gelopen heb ik een afspraak met Tattooshop Lucky Shot. Mijn medaille heb ik afgestaan maar omdat ik toch een blijvende herinnering wilde hebben had ik besloten mezelf te trakteren op een tattoo! Hij is prachtig en ik ben er blij mee!
Eindelijk is het weekend aangebroken dat ik de marathon van Rotterdam mag lopen. Mijn allereerste marathon in mijn hardloop carriere. Ik zeg mijn eerste omdat ik voor ik deze marathon gelopen heb ik bijna zeker weet dat dit niet mijn laatste zal zijn. In tegendeel! Ik had de volgende eventueel al gepland! Mijn volgende gaat hoogstwaarschijnlijk de Berenloop op Terschelling worden. Maargoed eerst 010 maar even lopen! De meesten van jullie die dit lezen weten hoe ik me hierop heb voorbereid. Heel serieus en vooral met heel veel plezier! De laatste week goed op mijn voeding gelet. Veel koolhdyraten gegeten en vooral veel water gedronken. Ik drink normaliter niet zo veel en ik wilde sowieso voor de marathon goed gehydrateerd zijn! Dus dwong ik mezelf minstens anderhalve liter water per dag te drinken. Ook begon ik vanaf woensdag met een bietensapkuur. Elke dag een flinke glas bietensap. Ik voelde me goed en ik was er meer dan klaar voor! Ik voelde wel dat ik de laatste week erg weinig had gedaan maarja dat moest. Ik moest mijn rust pakken voor zondag. Zaterdag vertrokken we naar Rotterdam! De kids naar opa en oma en Jelmer en ik gingen bepakt en bezakt op pad. Mijn sporttas was groter dan mijn overnachtingstas. hahahaha. Ik wilde alles mee hebben, niets aan het toeval overlaten. In Rotterdam werden we hartelijk ontvangen met taart en broodjes. hmmmm. Daarna gingen we met zijn allen de stad in om het startnummer te halen. We waren binnen een half uurtje midden in het centrum van Rotterdam met de metro. Wat een mensen!!
Nog even samen poseren voor het WTC gebouw:
Jelmer, Lex en de kinderen bleven buiten wachten terwijl Sharon en ik naar binnen gingen om het startnummer te halen. Eerst kon ik het niet goed vinden en ik stond ik in de rij voor de subtoppers. Goed na even om me heen vragen stond ik eindelijk in de goede rij. Daar stond een hele lieve man die wel even met mij op de foto wilde. Mooi en magisch moment: mijn startnummer in ontvangst nemen.
Daarna een mooi thsirt gescoord die iedere marathon loper krijgt! Zo dat is mooi! Weer eentje in mijn collectie loopshirtjes! Nog even geposeerd met mijn lucky number:
Nog even snel plassen (ja van die anderhalve liter per dag blijf je aan de gang) en daarna gezellig de stad in. Niet lang in de stad gebleven want we wilden ook nog even wandelen in een mooi natuurgebied vlakbij waar Sharon en Lex en de kindjes wonen. Zo kon de hond ook even lekker zijn energie kwijt. Het was een pittige wandeling en de kindjes van Sharon en Lex waren superflink!!
Bij thuiskomst hadden we erg veel trek. Lex had heerlijke Roti gemaakt. Zo ontzettend lekker!! Nadat de kids op bed lagen hebben we gezellig een filmpje gezien met zijn viertjes. Hoe toepasselijk: De Marathon!! hahahaha Heerlijk ontspannen.
‘s Nachts lagen Jelmer en ik op een luchtbed. We kwamen niet echt heel erg goed in slaap. We rolden telkens in hetzelfde kuiltje wat opzich wel gezellig was. Maar we kwamen moeilijk in slaap. Maar we lagen wel lekker en het was niet erg. Het waren ook de zenuwen een beetje. Ik had telkens ‘last’ van spanningen. Zo’n gevoel dat je hebt dat als je kind bent en je de volgende dag jarig bent! Toch hebben we wel een paar uurtjes geslapen geloof ik. En het scheelt de nachten ervoor hebben we prima geslapen dus eigenlijk is het helemaal niet erg. Ik voelde me de volgende dag erg fit. Ik stond stijf van de adrenaline! Ik werd lekker bediend door mijn lieve nichtje met lekkere broodjes en koffie. Intussen maakte ik het startnummer vast aan mijn shirtje:
Op dat moment kreeg ik nog een berichtje van Claudia. Claudia is een meisje die mijn vader in het Beatrixoord heeft ontmoet. Zij heeft ook net als mijn vader een harttransplantatie ondergaan. Ze vertelde me dat ze vrijwilligster was en op het 32km stond. Dat is leuk!!! Ik zou naar haar uitkijken! Zo na het ontbijtje lekker gedoucht en klaargemaakt!
We zouden de 8:45 metro nemen. Dan hadden we ruim de tijd om op tijd bij de tweetup te zijn. Eerst mijn tas bij het stroveer brengen. Daar vlakbij kom ik mijn neef Raimondo nog tegen met zijn loopmaatje. Samen liepen we naar het stroveer. Om daar de tassen te lossen.
Raimondo zou de 10km doen. Volgend jaar doet hij ook mee met de marathon!!
Net op tijd waren we op tijd voor de tweetup! Ik schoof net op tijd aan voor de foto!!!
En meteen door naar de start. Ik neem afscheid van mijn man, Sharon en Lex & kids. En loop in mijn uppie naar het startvak. Ik zie daar Dick Pluim ook. Dan sta ik daar tussen al die mensen. Met 1 doel! Weer gezond over de Coolsingel finishen. Ik sta daar alleen maar ik voel me niet alleen. Ik voel me 1 met al die mensen! Ik ben gelukkig!
Dan begint Lee Towers te zingen!! Dit is toch geweldig???
Wat voel ik me lekker!!! Ik ben hier bij! Ik heb hiervoor getraind, ik kan dit!!!! Nadat Lee Towers gezongen heeft klinkt het startschot!! We gaan!!! Het gaat goed, ik loop goed, constant! Ik speel met het publiek. Ik zweep het publiek op! Als er muziek langs de kant staat dans en zing ik mee! Ik geniet met volle teugen. Dick haalt me onderweg nog in. Ik maak praatjes met medelopers maar ik doe dit alleen. Ik loop mijn race ik maak mijn feestje! Want dat is deze loop: een feestje. Al die mensen langs de kant die staan er voor jou! Kinderen die langs de kant staan met hun handen omhoog voor een high five! Tuurlijk, altijd!! Wat is dit lekker!!!! Ik zing ik dans ik doe gek, ik roep eens wat geks! Ik loop nog steeds lekker. Lekker ontspannen en ben me zeer bewust van het feit dat ik moet genieten. Van moeten is geen sprake want het gaat automatisch. Ik hoef er geen moeite voor te doen. Alhoewel ik vlak voor de start naar de wc ben geweest heb ik nog steeds het gevoel dat er nog wat uit mijn blaas moet. Ik ben jaloers op al die mannen die langs de kant staan te plassen. Ineens rond het 20km punt. Zie ik daar toiletten staan. Ik neem van de gelegenheid gebruik en doe even snel een plasje. Zo dat lucht op zeg!! Intussen maak ik ook van elk drinkpost gebruik. Neem als ik moe ben even de tijd om te drinken, voel ik me goed ren ik door met bekertje in mijn hand. Ik blijf drinken. Ieder uur neem ik een gelletje. Het gaat goed ik zit lekker in mijn flow. Rond 24 kilometer begin ik sterretjes te zien. Teken om iets rustiger aan te lopen Waarschijnlijk door de hitte. Dus ik doe even een tandje lager.
Kort daarop zie ik de Erasmus brug en ineens krijg ik vleugels wat een publiek en wat geweldig dat ik hier mag lopen!!! Dat ik dit kan!!!
En ineens zijn de sterretjes weg! Ik loop weer verder in de flow waar ik in zat! Ik merk wel dat ik om mijn ademhaling moet denken. Als ik met een flinke teug inadem merk ik dat ik makkelijk hyperventilatie krijg. Dus ik moet goed gefocust zijn op een goede ademhaling. Ik wil niet uitvallen! Dus ik denk goed om mijn ademhaling en het gaat goed! Na 32 kilometer ongeveer, ergens in het Kralingse bos krijg ik last van verzuring in mijn kuiten. Ik kom Dick weer tegen. Hij had bij het 28 km punt een dip gehad. Maar was weer op de rails. Hij zei: loop maar lekker door hoor! Dus ik ben rustig door gelopen. Vlak daarna zag ik verzorging. Ik keek naar haar uit en ik zag haar: Claudia Reuvers Heel snel even een knuffel gegeven. Dat is fijn, een bekend gezicht langs de kant.
Mijn kuiten beginnen steeds meer pijn te doen. Ik besluit bij het volgende verzorgingspunt AA te pakken ipv water en even stil te staan en mijn kuiten te rekken. Dat helpt iets maar de pijn blijft toch wel. Wel even op krachten gekomen en weer verder. Wel met op een iets lager tempo maar wel lekker in mijn flow! Ik ben nog steeds heel druk met het publiek. Helaas heb ik mijn vriendinnetjes Maaike en Gepke gemist die me wilden verrassen met hun bezoekje. Als ik het had geweten had ik op ze gelet. Maar helaas. Ik vind het heel jammer. Elke keer als er muziek was zweepte me dat op! Ik begon keihard mee te zingen en mee te dansen terwijl ik door liep. Zo leuk om de reacties van het publiek te zien! Vaak werd mijn naam omgeroepen. Zo leuk! Zo herinner ik me dat ik na het Kralingse Bos langs een band kwam die het nummer: Suck my kiss (Red Hot Chili Peppers) zong. Ik zong uit volle borst mee en deed er een dansje bij. Ik kreeg nog een high five van de zanger! Genieten met volle teugen!! Ik kreeg er kracht door al die live muziek en DJ’s langs de kant.
En toen kwam ik in het centrum. Ik draaide de Blaak op en zag al die mensen langs de kant! Ze haalden mij binnen of ik de eindstreep al had gehaald. maar ik moest nog een klein stukje. Ik werd overspoeld door emotie en ik wilde gaan huilen maar ik merkte dat dat mijn ademhaling niet ten goede kwam.
Dus ik sprak mezelf streng toe! Kom op Tamara, nog even!! Slikte mijn tranen in en ik ademde nog even in een kommetje van mijn eigen hand en ik was er weer!! Eindelijk was daar de Coolsingel!!! Ik keek om me heen of ik bekende zag. Dat zag ik niet. Maar dat gaf niks! Ik had dit gehaald!!
Ik loop over de finish en maak meteen een filmpje:
Wat geweldig!!! En het ging me echt goed af! Het was niet makkelijk! Ik moest er wel voor werken. Maar dit ging me goed af!! Geen enkel moment gehad dat ik het niet leuk vond! Ik heb elke kilometer genoten!! Ik denk dat de bietensap ook zijn werk goed heeft gedaan. Want ik had een bereconditie! Alleen mijn kuiten had ik last van maar qua conditie kon ik dit aan!!
Volgend jaar doe ik hem weer!!! Dat weet ik nu al. Ik vond dit echt een feestje! Vergeleken met de afsluitdijk was dit een eitje!!
Nog even een speciale vermelding voor Rinus van der Wal. Hij zou vandaag eigenlijk meelopen. Helaas moest hij toch nog onverwacht afscheid nemen van zijn geliefde schoonmoeder. Hierdoor kon hij niet met mij meelopen. Ik had graag dit samen met hem gelopen. Omdat hij zo’n toffe peer is en mijn grote hardloopvriend! Maar ik weet zeker dat we heel snel samen een marathon gaan lopen want nogmaals dit was absoluut niet mijn laatste. Dit smaakt naar meer!
Later komt deel 2 van dit verslag. Want zoals de meesten van jullie weten heb ik deze race voor mijn vader gelopen. Daar wil ik alles over vertellen. Maar daar horen nog foto’s bij. En die heb ik nu nog niet. Maar die komen er binnenkort aan. Dan horen jullie weer van mij.
Vandaag stond mijn laatste duurloop op de planning. Mijn planning zei 32, maar ik wilde zelf de 35 aantikken. Het weer zat een beetje tegen helaas. Maargoed, ik moest en zou hem vandaag lopen. Dat stond in de planning en ik heb nog 3 weken tot de marathon dus het moest vandaag gebeuren! Ik had al geprobeerd goed koolhydraten te stapelen. Vrijdagavond pasta, gister tussen de middag pannenkoeken, en als avondeten weer pasta. Vanochtend een kommetje gepofte tarwe met honing met melk. En gewapend met een rugzak met een liter water en 3 gelletjes ging ik op pad.
Ik had mijn route al uitgestippeld. Ik zou beginnen met een paar kilometer tegenwind, daarna het grootste stuk wind mee en de laatste 7, 8 kilometer weer wind tegen. Toen ik net onder de knobben door ging en op het noordereind liep, liep ik pal tegen de wind in. Ik waaide soms bijna van de weg af. Ik liep wel lekker rustig. Het zonnetje scheen en het was niet koud. Alleen die wind! Man o man! Hier een foto van de vlaggen om zo een idee te krijgen hoe hard het waaide.
Ik wist dat het maar even was, dat het later beter werd. dus ik bikkelde maar even door.
Toen eindelijk wind mee, de wind was ook wat minder want ik liep wat meer beschut. Het was zo mooi! En het liep heerlijk!! Het was leuk om de route die je vaker loopt de andere kant op te lopen! Geeft je rondje een hele andere dimensie.
Het liep heerlijk zo wind mee met een zonnetje erbij. Ik had het eerder te warm dan te koud. Na een kilometer of 18 kwam ik Beetsterzwaag binnen:
Het gaat nog steeds superlekker! Nadat ik Beetsterzwaag was gepasseerd en over de viaduct was gegaan voelde ik de wind heel hard in mijn rug blazen. Ik moest mezelf echt afremmen. Ik wist dat er een stuk kwam na Nij Beets, over de Krite, dat zou een super pittig stuk worden, het laatste stuk, alleen maar tegen wind. Over de Krite zou dat een ongelovelijk zwaar stuk worden. Dus toen ik af kon slaan naar Boornbergum, ipv rechtdoor te gaan naar Nij Beets om vervolgens dat lange kale stuk over de Krite weer terug te gaan, koos ik eieren voor mijn geld en ben afgeslagen. Ik moest dat niet willen. Zo’n zware lange duurloop kon ik mezelf makkelijker maken dus dat heb ik ook gedaan. Ik moest die andere kilometers maar ergens anders gaan lopen. Goed besluit vond ik wel!
Toen ik Boornbergum net binnenkwam zag ik een leuk fietspadje aan mijn linkerhand. Goh wat een geweldig leuk weggetje! Ik werd er zo blij van! Ik was blij dat ik die beslissing genomen had om mijn route af te snijden. Zo kom je nog eens ergens.
Na ongeveer 29 of 30 kilometer kwam mijn dip. Ik keek er eigenlijk nog van op dat het zo lang geduurd heeft. Het liep zoo ongelofelijk lekker! Mijn benen begonnen loodzwaar te worden en raakte erg vermoeid. Het was niet zo dat ik niet meer kon, maar mijn benen voelde zo zwaar aan. Ik liep ook niet meer zo lekker. Ik moest mezelf echt verder slepen. Het was nog maar eventjes. Onderweg moest ik een beetje puzzelen waar ik langs moest lopen om zo mijn 35 kilometer vol te maken. Dat maakte me soms ook een beetje gedesorienteerd. Maargoed ik ging maar door en het ging goed! Ik ging ook langzamer lopen ik was op het laatst aan het sjokken. Maar ik ging door!!! Vlak voor mijn huis kwam ik uit op 35 kilometer. Ik had het gered!!! Ik ben klaar voor Rotterdam!
Tot slot een video momentje vlak nadat ik mijn 35km had volbracht. Dit is wie ik ben, misschien een beetje emotioneel. Maar what you see is what you get! Ik ben trots!
Jeetje wat kan ik hier over zeggen. Ik moet er nog van bijkomen. Niet alleen lichamelijk maar ook geestelijk. Maar beginnen bij het begin dan maar?
Mijn mama haalde me op ‘s ochtends vroeg om 8.00. Doordat er slecht weer voorspeld was wilde mama op tijd vertrekken. Die dag daarvoor had ik gewerkt en was pas laat thuis. Ik liep weer door de drukte in mijn hoofd door het huis als een kip zonder kop, je kent het wel. En wat ben ik dan blij met mijn held Jelmer die me altijd bijstaat. Heerlijk zo’n stabiele factor. <3 Ik had zelfs alles ingepakt wat ik moest hebben en ik was niks vergeten! #trots
Mama en ik waren er als allereerste. Samen even een bakje koffie gedronken en toen kwamen de eerste vrijwilligers al binnen. Wat heb ik een respect voor Jan Verwoert, zijn gezin en Andrina Grootjans de organisatoren van de afsluitdijkrun. Het was top georganiseerd! Toen eenmaal de lopers binnenkwamen was het binnen no time bommetje vol! Ik was behoorlijk gespannen want de weersomstandigheden waren niet al te best. de hele afsluitdijk windkracht 6 pal tegen. Voordat deze loop begon had ik nog zo’n grote mond: we gaan met zijn allen. Trainen gaat me zo makkelijk af. Dit ga ik doen! Op het laatste moment nog besloten om toch maar mijn jasje aan te doen.
Nog even ingelopen met Christine en Nesrine daarna vlak voor het startschot de dijk op! Christine en Nesrine gaan in het voorste startvak en ik duik achteraan. Het startschot luidt en ik zwaai nog even naar Andrina die onder aan de dijk staat. Wij zouden samen gaan lopen maar omdat ze te kampen had met blessure heeft ze helaas moeten afzeggen. Maar in gedachten ging ze met me mee.
Dick Pluim ging na 1 kilometer uitlopen. Ik kon hem niet meer bijhouden. Ik bleef lekker hangen achterin.
We liepen met een groepje van ongeveer 7 of 8 man/vrouw helemaal achteraan. Yuri Koolwijk liep voor mij. Ik liep naast een oudere man. Op een gegeven moment zegt die oudere man: ik ga ook wel even voorop lopen en diegene waar hij mee wisselt zegt: goh dit scheelt een hoop! Dus ik tik Yuri aan en zeg: ik ga ook wel even voor je lopen. Jeetje dat is zwaar, op kop lopen!! Maar ik hou stug vol. Na een tijdje wisselen we weer. Na een tijdje zegt die oudere meneer, misschien is het een idee om bij de groep die voor ons ligt aan te sluiten. Dat betekent dat we moeten versnellen. Goed plan! Het laatste stuk heb ik op kop gelopen. Jemig dat is zwaar, versnellen en op kop lopen. Ik zei tegen Dennis Vangangel die naast me loopt. Gelukkig komen ze steeds dichterbij want dit hou ik niet lang vol. Yes, we hebben aansluiting gevonden. Dit betekent grotere groep dus nog meer afwisselen, dus beter te doen. Ik heb een paar keer op kop gelopen maar ik vond het erg zwaar. Dus elke keer als ik het probeerde heb ik het maar heel even gedaan. Naar draagkracht zeg maar. Dit was prima te doen. Het is dus niet dat als je erachter loopt je geen last hebt van de wind want de wind voel je constant, als je voorop loopt voel je hem alleen vet hard in your face! Na een uurtje was het tijd voor een snackje. Gelletje nummer 1. Voor het 15 km punt moesten we de dijk omhoog. Daar was thee, banaan en AA drink. Toen ben ik even stil gestaan om mijn thee achterover te slaan. Ik kreeg nog een banaantje en een flesje AA mee. Proberen de groep weer bij elkaar te zoeken maar de groep was gesplitst. Er was een gedeelte door gelopen en er was een gedeelte blijven hangen. Wij zaten dus in het midden. Gelukkig vond ik mijn maatje Yuri.
De groep was uit elkaar gevallen en dat merkte je. Minder personen om af te wisselen. Yuri en ik kletsen wat maar op een gegeven moment kon ik dat ook niet meer. Het tweede gedeelte was zo ontzettend zwaar. Geen beschutting meer van de grote groep. Wel probeerden we wat aan te haken aan groepjes maar het was moeilijk. Op een gegeven moment liepen we samen. Ik zei toen we nog een kilometer of 5 moesten: ik kan je niet meer bij houden. Zegt Yuri: kom maar achter me lopen. Zo lief! Die laatste paar kilometers zo vaak gedacht: ik stop ermee, ik ben er klaar mee. Maar dat doe je dus niet! We vonden aansluiting bij 2 mensen. Met zijn vieren het laatste stuk gelopen. Iedereen was stuk, op kop lopen is niet leuk!!! Toen draaide we de dijk op en gingen terug naar beneden wind mee. Ik zei tegen Yuri: dit is toch lekker! Echt een traktatie!!! Wat heerlijk!! Mijn moeder stond bij de finish te verkleumen en iedereen op te vangen.
Ik zei tegen Yuri: kom op, nog samen een sprintje doen??? En samen persten we er nog een sprint uit!! Samen over de finish!
Nadat ik over de finish heb gegaan zie ik mijn moeder ik val in haar armen en huil, keihard! Ooh mama het was zo zwaar en het was echt niet leuk!!! Ik bedank Yuri en geef hem een knuffel. Als ik hem niet had…
Dit was met stip mijn allerzwaarste run ooit! Dit was afzien en vooral niet leuk! Maar wel leuk dat ik het heb gedaan! Ik heb gehoord dat deze run onder deze omstandigheden zwaarder was dan een marathon. Dus Rotterdam wordt een feestje.
Afsluitdijkrun: 90 afzeggingen, 15 uitvallers ik zat bij de overige lopers die wel hebben gelopen en hem uit hebben gelopen. Ik sluit af met de woorden van een vriend:
Hardlopen is niet altijd alleen maar plezier als je een doel voor ogen hebt die je kost wat kost wil bereiken…
Gister mijn eerste loop van het jaar 2013. Het jaar waar ik mijn marathon zal lopen. Een prima voorbereiding hierop is de halve marathon van Egmond. Ik had al met Running Rinus afgesproken dat we samen zouden lopen. Rinus zou me proberen onder de 2 uur te hazen. Rinus heb ik ontmoet op onze vakantie op Kos. Ik vertelde toen op Kos dat ik de marathon van Rotterdam zou gaan lopen. Rinus kon mij een paar mooie tips geven over de voorbereidingen en het lopen enzo. Nu een half jaar later gingen we deze halve marathon samen lopen, in een paar maanden hebben we allebei het nodige meegemaakt, Rinus die zijn vrouw onder zijn ogen een longembolie zag krijgen en na een spannende tijd waarbij het leven van zijn vrouw aan een zijden draadje hing is ze er godzijdank heel goed vanaf gekomen. Intussen is mijn vader ook getransplanteerd wat ook een spannende tijd was. We vonden daarom ook veel steun bij elkaar en we vonden veel herkenning bij elkaar. Het schept ook best wel een band.
Wat ontzettend bijzonder is het dan ook dat we dit nu samen gaan doen, de halve van Egmond. Na de spannende tijd van Rinus heeft hij niet zo goed kunnen trainen maar hij stond er omdat hij het wou! Ik had er niet meer op gerekend, maar ik vond het zo bijzonder dat hij er toch stond! Fantastisch Rinus!
Om 9 uur ‘s ochtends werd ik opgehaald door Martin van Ooyen. Hij ging hem ook lopen en ik mocht met hem meerijden. Wat een luxe! Toen we de rijksweg opreden klonk op de radio het nummer van Pink Floyd: Wish you were here. Ik zei tegen Martin, wat speciaal dat we dit nummer nu horen. Het nummer zo bijzonder voor mijn vader….
Met 1 uur en 20 minuten kwamen we in Alkmaar aan. Waar we met pendelbussen naar Egmond werden gereden. Het liep allemaal mooi vlot. We konden omkleden in een verwarmde sporthal. Wat een mensen!! We hadden een plekje bemachtigd en nu was het wachten. Een klein half uurtje later kreeg ik een telefoontje van Rinus. Hij zat in de massageruimte omdat het daar wat rustiger was. Ik haalde hem daar op en de hereniging was gaaf. Leuk om je weer te zien Rinus! We liepen weer terug naar Martin en wachtten daar nog een tijdje.
Langzaam aan hebben we onze spulletjes bij elkaar gezocht. Alles wat we niet nodig hadden tijdens de loop hebben we ingepakt. En dat hebben we weggebracht naar de kledingtent. Martin startte een half uur eerder dus die ging wat eerder richting start. Rinus en ik gingen weer zitten in de massageruimte. Daar was het lekker rustig en geen tetterende fanfare die in je oren staat te blazen, met alle respect Toen het onze tijd was gingen ook wij richting start. Nog even een foto voordat we in het startvak gaan.:
Rinus heeft ook erg leuke foto’s en filmpjes gemaakt maar helaas ging dat niet helemaal goed…. daarover later meer. We gingen het startvak in en toen blies door de speakers het prachtige nummer: La Bomba, van King Africa. Dat was super toevallig want dat nummer hoorden we elke dag een paar keer aan het zwembad van Kos. Er hoorde ook een leuk dansje bij en dat dansje deed ik ook spontaan in dat startvak. Er zijn bewegende beelden van, maar waar……. We hebben niet heel lang moeten wachten voordat het startschot afging. En we gingen ook vrij vlot over de start heen. Dat heb ik elders wel anders meegemaakt. Daar gingen we dan. Eerste 3 kilometer door het stadje. Rinus waarschuwde me al hij zei dat het waarschijnlijk niet haalbaar is om het binnen de 2 uur te volbrengen is om de drukte. Je moet zo je best doen om je weg te vinden en niet op te laten houden door de menigte. Dus had ik me er een beetje op ingesteld dat het te wijten aan de menigte wel eens niet haalbaar zou worden. Nouja we zouden in ieder geval lekker gaan lopen. Na 3 kilometer gingen we het strand op. Ik moet zeggen dat we de eerste paar kilometers vrij vlot gingen, een beetje te vlot naar mijn smaak. Toen we het strand op renden viel dat in eerste instantie best tegen, we kwamen meteen in mul zand. Dat was best zwaar. Gelukkig duurde dat niet lang en kwamen we snel op een steviger ondergrond te lopen. Het was hier en daar wel een beetje zoeken hoe het best te lopen en af en toe wat watergeulen te ontwijken. Er liepen 2 stromen mensen, vlak langs de kust, en wat meer naar de duinen toe. Wij liepen wat meer naar de duinen toe. Het strand lopen duurde 7 kilometer. Rinus heeft mooie foto’s en filmpjes gemaakt. Ik vond het vrij zwaar maar ging dapper door. Ik had een Spibelt om met belangrijke dingen erin. Zoals telefoon, bankpasje en wat losgeld. Maar het losgeld rammelde in mijn spibelt. Dat vond ik wel heel irritant. Ik zei: dit is ook de laatste keer dat ik kleingeld meeneem. hahaha. Onderweg zagen we Henny Huisman iedereen nog aanmoedigen met een koebel. Terwijl ik lekker aan het ploeteren was kletste Rinus aan een stuk door. Wat ik wel heel fijn vond, want wanneer ik even geen lucht had om te kletsen, kletste hij wel vrolijk door. Hij vroeg constant of het wel ging en hoewel ik het wel zwaar had, wat ik ook wel aan gaf, ging het best goed. Ik liep wel door. Vlak voor het keerpunt in Castricum zei Rinus: ik ben mijn camera kwijt! Ik meteen in de stress. En toen kwam de klim van het strand naar boven, in mul zand. Rinus was heel rustig maar ik maakte me druk, en die klim er nog bij. Ik had het superzwaar! Ik zei tegen Rinus: ik kan niet meer. Rinus zei: boven is verzorgingspost, daar kun je even bijtanken. Ik ben daar heel even gestopt, even wat drinken gehad, warme AA drink, wat was dat lekker!! Een stukje fruit erbij. En daar gingen we weer! Gelukkig herstelde ik vrij snel en we gingen weer in de dribbel. Iets langzamer dan daarvoor maar het liep best lekker. Even een kilometer of 2 rustiger aan lopen. Ik zei: even herstellen en daarna weer knallen. Ik vertelde dat ik het erg vond dat hij zijn camera was verloren. Hij zei dat ik me daar niet druk om moest maken. Na 12 kilometer kreeg ik de vaart er weer in. Het liep heerlijk door de duinen. Ik vond het heerlijk lopen, dan weer omhoog, dan weer omlaag. Ik vond het strand zwaarder om te lopen. Ik liep een beetje in golven vond ik zelf, de ene keer ging het super, en dan had ik weer even een inzakmomentje en daarna ging het wel weer. Elke keer als ik zei tegen Rinus: nu weer even rustig aan hoor, dan hield ik dat een halve minuut vol en daarna ging ik weer op het oude tempo. Onderweg werd er ook nog een foto geschoten door http://www.hardlopen.nl Daar kwam deze foto uit:
De verzorgingsposten kwamen elke keer wel als een heel warm welkom. Omdat Rinus zijn camera was kwijt geraakt vond ik het toch wel leuk om bewegende beelden te hebben als aandenken. Dus heb ik ook even een stukje gefilmd.
Het lopen ging best goed, ik moet zeggen dat ik het strand zwaarder vond dan de duinen. We kwamen bijna bij de Bloedweg. Ik had de pas er aardig in en Rinus waarschuwde me voor de Bloedweg. Ik zei: straks als we de Bloedweg opgaan doen we wel en tandje langzamer ok?? Rinus vond alles best. Die Bloedweg was zwaar, je gaat omhoog richting stad. En zo aan het eind van zo’n halve marathon is dat best zwaar. En het was zwaar! Toen de klim was geweest keek ik op de klok, ik zei: hoe lang nog Rinus?? Hij wist het niet precies, hij zei: het kan niet lang meer duren. Dus ik denk: ik zet de versnelling erin! Nog ruim een kilometer??? Ik denk: ik waag het erop. We zaten nog 600 meter voor de finish. Ik kon niet meer….. Rinus zei: kom op: hoofd omhoog, zo kun je alles aan! Ik pakte Rinus zijn hand en samen gingen we over de finish! Meteen over de finish vloog ik hem in zijn armen. Wat was ik hem dankbaar! Wat een ontlading!!
Toen we de finish waren gepasseerd vroeg ik aan 2 vriendelijke vlaamse mensen om een foto van ons te maken. Dat ging niet helemaal goed. Ze wisten niet zo goed hoe mijn telefoon werkte. Gelukkig hadden die mensen heel veel geduld en is het uiteindelijk toch gelukt:
Ook wilde ik nog een filmpje maken en dat mislukte de eerste keer. Nadat we een heel verhaal hadden gehouden op camera, dachten we, kwam ik erachter dat ik het geheel niet had opgenomen. Nou, dan nog maar een keer.
Nadat we de medaille in ontvangst hadden genomen kreeg ik het ontzettend koud. Rinus stelde voor om naar de sporthal te trimmen. Dat is een goed idee. Lekker weer warm worden!
Daar zagen we Martin ook, hij had zich al omgekleed. Hij had ook heel goed gelopen. 1.54. Hij had op 1.55 ingesteld dus ook zijn doel was bereikt. Ik trok ook even wat droge kleding aan. We hebben afscheid genomen van Rinus. En wij gingen ook lekker naar huis. Het was een prachtige dag met een prachtige loop en mooie prestaties. Bedankt Martin voor de lift en Rinus bedankt dat je met me mee bent gelopen. Ik vond het heel bijzonder!
The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.
Here’s an excerpt:
600 people reached the top of Mt. Everest in 2012. This blog got about 5.200 views in 2012. If every person who reached the top of Mt. Everest viewed this blog, it would have taken 9 years to get that many views.
Vanochtend tijdens het lopen was ik aan het denken wat ik zo vaak doe als ik aan het hardlopen ben. Vaak kom ik dan tot mooie ingevingen. Zoals ook nu. Rotterdam wordt een bijzondere loop voor mij omdat het mijn allereerste marathon wordt. Bewust heb ik ook gekozen voor Rotterdam om mijn eerste daar te lopen. Omdat Rotterdam voor mij een bijzonder emotionele waarde heeft. Alhoewel ik hier in Drachten ben opgegroeid heeft Rotterdam mij altijd getrokken, niet om te wonen ofzo want ik woon hier goed en ben hier gelukkig. Maar in Rotterdam ligt mijn roots. Ik ben er geboren en in mijn jeugd ben ik er ook ontelbare keren geweest omdat ik er ook veel familie nog heb wonen.
Rotterdam is ook de stad van mijn vader. Mijn vader is er in opgegroeid en heeft daar tot hij met mijn moeder en mij naar het noorden verhuisde zijn hele leven gewoond. Rotterdam is waar zijn en ook mijn wieg heeft gestaan.
Sinds ik mijn eerste halve marathon (11-03-12, Den Haag) heb volbracht en toen ook mijn eerste medaille heb mogen ontvangen zijn medailles voor mij heel dierbaar geworden. Sindsdien hangen ze ook pontificaal aan de grote spiegel in de woonkamer. Sindsdien heb ik er nog een paar mooie bijverdiend en daar ben ik waanzinnig trots op! Mijn allerbelangrijkste waar ik nu al hard voor aan het trainen ben laat nog even op zich wachten. Als alles goed gaat, wordt die 14 april 2013 om mijn nek gehangen. Wat zal ik die met trots dragen en waar zal ik daar blij mee zijn!!
Die hele speciale die gaat niet aan de spiegel in onze woonkamer, want die zal ik dragen tot ik weer in Drachten ben en daar ga ik hem aan mijn vader geven. Ik draag mijn marathon op aan hem. Omdat hij er niet bij kan zijn als ik mijn marathon ga lopen en omdat ik de marathon ga lopen in onze stad! Ik hoop dat hij hem een mooi plekje gaat geven want hier ga ik geen gewoonte van maken, Ik geef niet zomaar een medaille weg.
Toen het onze tijd was gingen ook wij richting start. Nog even een foto voordat we in het startvak gaan.:
