Wind in de rug

Langzaam heb ik het idee dat het weer wat beter gaat met ons.  Vorige week zondag was het een jaar geleden dat ik mijn CVA kreeg. Vorige week maandag had ik een afspraak met mijn neuroloog. Ik vond het fijn die man weer te zien. Hij vroeg me hoe het ging en ik durfde best te zeggen dat het goed met me ging. Ik merk dat ik veel meer aan kan en dat ik laatst zelfs ineens een dubbeltaak uitvoerde en dat ik merkte dat ik dat kon! Ik zei tegen mijn neuroloog: ik denk dat het enige obstakel wat ik nog moest overwinnen mijn eigen onzekerheid was. Dat beaamde hij en ook Jelmer. Ook ben ik gestopt met de bloedverdunners. Goedzo zei hij! Ik moest nou meer vertrouwen op mijn eigen lichaam en mijn eigen hoofd. Je bent nu zo onderzocht en gezond verklaard! Jij bent door de medische molen gegaan en jouw gaatje in je hart is nou verholpen. Je bent misschien nog wel gezonder dan ik, want al die onderzoeken heb ik niet gehad. Ik vertelde nog over mijn korte lontje en dat soms prikkels heftig voor me zijn vooral als ik moe ben. Hij zei: dat is misschien ook een beetje de aard van het beestje. Niet zo onzeker zijn.  Hij zei: ik zal je niet snel vergeten, hoe jij binnen bent gebracht met jonge kinderen in pyjama op bed een trombolyse uitvoeren, zo jong, te bizar voor woorden.  Tot slot zei hij: ik denk dat het goed is dat we het nu afronden. Als er wat is kan je hier altijd terug komen, maar ik zie je liever niet terug en hij gaf me een hand.

Niks staat me dus nog in de weg. Ik ben gezond verklaard. Na een jaar en een dag. Dat is gek, fijn, mooi en eng.

“heb vertrouwen”

Alles op mijn eigen tempo in kleine stapjes.

Jelmer en ik hadden allebei gesolliciteerd op het autobedrijf binnen Post.nl  Op goede vrijdag kregen we daar uitslag van. De nacht voor de uitslag constant over gedroomd. Elke keer droomde ik dat we beiden werden aangenomen. Zenuwachtig kwam ik op het werk. Pas om 9.00 zouden we om de beurt de uitslag van de baas te horen krijgen. Om 9.00 stond ik voor de baas zijn deur: ik wil eerst! hahaha. Ik zei tegen mijn baas. Moet Jelmer zelf zijn uitslag ophalen (hij zat thuis met de kinderen) of kan ik het meenemen. Toen zei mijn baas: of je maakt hem blij of verdrietig. Hij vroeg naar mijn droom, ik zei: ik droomde dat ik en Jelmer beiden waren aangenomen. Nou zei hij: dan heb je goed gedroomd!  Ik gaf hem een knuffel zo blij was ik! Hij zei: niet zo onzeker zijn Tamara, je kan het!!  We zullen wel wat flexibeler  moeten worden, meer opvang voor de kids. Maar dat heb ik er wel voor over. Ze zijn nu 5 en 8 en ze zijn tot nu toe constant thuis geweest, nu worden ze ouder dus kunnen ze het aan. Ik weet niet precies hoe de roosters eruit gaan zien, maar we zullen moeten puzzelen, maar dat komt helemaal goed! Eerst maar horen wat de tijden zijn en wat de bedoeling is.

Eindelijk hebben we wat gelukjes, daar waren we wel aan toe!

Ik ben gezond verklaard en ik heb weer wat zekerheid qua werk. Ik ben een gelukkig mens!

 

1 april

Over 2 dagen is het 1 april.  Steeds vaker gaan mijn gedachten terug naar dat moment van een jaar geleden. Ik merk dat ik in mezelf gekeerd ben, ik ga op in mijn sport en ik wil graag bij mijn liefde en mijn kids zijn. Ik knuffel ze meer dan ooit. Ik ben zo dankbaar.

Steeds vaker komt dat gevoel terug van een jaar geleden. Dat begon met wartaal, de verkeerde woorden kwamen uit mijn mond. Binnen een uur was ik in het ziekenhuis. Ik weet nog dat ik zo bang was. Mijn kinderen weten het nog precies als ik ze ernaar vraag. Lennon zegt: mama zei lepel en mama wilde niet naar het ziekenhuis. Al snel werd vastgesteld dat er 2 bloedpropjes in mijn hoofd zaten. Er werd direct actie ondernomen: een trombolyse werd uitgevoerd. Inmiddels kon ik geen woord meer uitbrengen. Ik wilde zo graag praten maar ik kwam niet op de woorden. In plaats van woorden alleen maar tranen. Onmacht. Wat was ik bang. Bang dat ik nooit meer zou kunnen praten. Ik maakte alles heel bewust mee. Gelukkkig was mijn man dichtbij me die me kon helpen als ik iets wilde zeggen, maar soms wist hij het ook niet. Wat wilde ik graag praten… het lukte niet.

Heel langzaam had ik het idee dat de trombolyse zijn werk deed. Er kwamen heel voorzichtig weer woorden. Ik hakkelde nog behoorlijk en ik moest ook nog zoeken maar er kwamen woorden. Via omwegen kwam ik tot de woorden die ik bedoelde. Ik was weer blij. Ik kan niet beschrijven hoe bang ik me voelde toen ik niet kon praten.

Nu een jaar verder kan ik bijna alles weer. Mijn onzekerheid staat me nog in de weg. Ik werk weer vollop en ik loop hard als nooit te voren. Ik voel me sterk maar onzeker. Het heeft gemaakt tot wie ik nu ben. Ik had laatst een doorbraak, tijdens mijn werk voerde ik een dubbeltaak uit. En dat ging heel goed! Het zijn hele kleine stapjes, stapjes uit mijn onzekerheid op mijn eigen tempo.

Ik ben waanzinnig dankbaar dat ik er nu zo ben uitgekomen. En dat ik ben wie ik ben.

City Pier City loop 11 maart 2012

Gister was het dan eindelijk zover! Ik mocht eindelijk mijn halve marathon lopen. Na veel onzekerheid over mijn scheenbeen heb ik toch mijn stoute hardloopschoenen aangetrokken. En eerlijk is eerlijk tot een paar dagen voor de loop had ik ‘nergens’ meer last van. Alleen dan van mijn nek en schouders, waarschijnlijk door het piekeren over van alles en nog wat. Jelmer wordt soms zo gek van mij. Hij zei: denk niet zo veel na, wees niet zo onzeker ga lekker lopen zoals je normaal ook doet.  Ik weet dat hij gelijk heeft  maar toch is het moeilijk die knop om te zetten.  Ik was goed voorbereid, niet zoveel getraind omdat ik moest rusten ivm gevoelig scheenbeen. Ik heb veel gerust en rustig getraind. Daardoor had ik toch een beetje het gevoel dat ik er minder goed op was voorbereid als ik eigenlijk zou willen. Maar het tegendeel is waar, rust is voor een hardloper ook heel belangrijk, zeker voor zo’n belangrijke loop. Dat zou ik later ervaren.  Op alles voorbereid ging ik bepakt en bezakt met mijn man en kids richting Den Haag.  We zouden eerst naar neef Menco gaan, bakje koffie scoren en daarna rustig op ons gemakkie met de tram naar het CS. Moeder van neef Menco kwam ook nog een bakkie halen. Gezellig! Rond 12.45 gingen we richting tram. Ik wilde voor 13.30 op het malieveld zijn. Alles liep gesmeerd. Op het malieveld aangekomen was het een drukte van belang. Eerst mijn shirtje opgehaald die ik had besteld. Daarna rustig ingelopen, beetje gerekt. Toen nam ik afscheid van man, kinderen en Menco. Ik ging klaar staan in de menigte.

Om 14.30 startte de eerste 2 vakken. Wij moesten nog 10 minuutjes wachten voor de mooie doorstroom. Eindelijk het startschot. Het duurde nog zo’n kleine 10 minuten voordat ik over de start ging. In het begin was het nog een beetje dringen. Je wil lekker doorlopen maar er liepen mensen voor mijn voeten. Dat was lastig. Daardoor week ik vaak af naar stoepjes en of stoeprandjes naast het parcour, zodat ik wel lekker kon doorlopen. Mijn muziekjes op mijn oortjes. Ik begon met Juliette and the Licks. Heerlijk startnummer. Ik ging als een speer. Eerste kilometer klokte ik op 5 minuten, zo dat is snel! Vrij snel kwam ook Salt ‘N Peppa voorbij met Push it! Speciaal nummer voor mij en mijn nichtje, die wij elke vakantie weer samen playbackten en ook altijd weer weggingen met de hoofdprijs. 2 kilometer 10 minuten, woei! Ik had vrij vroeg al het gevoel dat ik moest plassen. Ik zag langs de kant al mannen staan te plassen en ik dacht: ik wil ook wel. Maarja…. dat is niet ladylike.  3km 15 minuten.  Daarna ging ik iets langzamer lopen, maar het ging heerlijk! Eerste 5km klokte ik 27:36. Tussen de 5 en 10 km kreeg ik het zwaar. Ik kreeg steken in mijn zij wat dus betekende dat ik veel te snel van start was gegaan. Maar toch vind ik dat lekker. Het bevalt mij toch het best om snel van start te gaan. Die meters en tijd heb je maar mooi te pakken, als je daarna gewoon constant  blijft lopen heb je toch die tijdswinst mooi te pakken. Met 10km  kreeg ik even vleugels, ik ging als een speer ik kreeg I raise up van Bushwalla door mijn headphones binnen heerlijk! Ik klokte bij het 10km punt 55:20, WTF dat is sneller dan dat ik de 10km wedstrijd hier 2 oktober jl heb gelopen. Ik vergat even mijn steken in mijn zij. Wat ik ook zo ontzettend leuk vond was al die mensen langs de lijn. En vooral de kinderen die voor de hekken stonden met hun handjes omhoog te wachten wie er een high five gingen geven. Tuurlijk ben ik de beroerdste niet, en stiekem vond ik het geweldig! Ik genoot daarvan! Heerlijk. En die oude mensen vanachter hun flatjes, op hun balkonnetjes ik zwaaide ernaar! Zo leuk! Tijdens het lopen was stiekem toch van plan er een goeie tijd neer te zetten. Hopen binnen de 2 uur te halen. En tegelijkertijd heb ik er ook van genoten. Mooie combi niet?? Daarna kreeg ik het weer zwaar. Mijn buikspieren verkrampten, rotgevoel, maar ik hoefde niet meer te plassen. Dat gevoel was weg. Ik besloot ietsje rustiger te gaan lopen. De km bordjes duurden steeds langer voor ik eraan toe was, ik had het loodzwaar. Lembe Lembe van Daniel Sahuleka kwam nog voorbij, speciaal nummer voor mij. Mijn familie heeft dat liedje voor ons gezongen op onze trouwdag. Zoveel mooie muziekjes passeerden de revue, teveel om op te noemen. De muziekjes gaven me zoveel kracht. 15km klokte ik 1:24:32 Dat kwam omdat ik de eerste 10km zo snel had gelopen. De laatste 6km heb ik weer even versneld. Even gebuffeld. Ik denk: dit kan ik niet meer zo snel over doen dus ik haal alles uit de kast om binnen de 2 uur te finishen. Ga ik stuk, dan ga ik stuk die 2 uren wil ik halen!   Volgens mij maakte ik allemaal rare geluiden, ik kreunde en steunde. Ik kreeg Rihanna met We found love nog de laatste km te horen. Lekkere oppepper. De laatste kilometer ging ik stuk, maar ik gaf niet op. Iemand riep: kom op Tamara!  Ik: huh? oja, mijn naam staat op mijn buik. hahaha. De laatste 500 meter, wat is die finish ver weg. Eindelijk die finish!  Ik was helemaal stuk, ik huilde kreunde, ik was het helemaal kwijt. Dit was het dan, vergeet helemaal mijn stopwatch uit te zetten. Er komt nog een man op mij af en vraagt of het gaat. Ik zei: allemaal emoties! Hij zei: mooie emoties toch? Ik zei: ja! Hij: gefeliciteerd, geniet ervan!

Nog op de foto gekomen met mijn jankhoofd. hahaha. Ik miste mijn mannetje en mijn kindjes. Een beetje gerekt een beetje gestretcht. Ik wilde naar de uitgang, naar mijn liefde en mijn kroost. Gelukkig wist ik het punt te vinden waar we hadden afgeproken. Kirsten kwam me tegemoet lopen en vraagt me of ik Jelmer heb gezien. Jammer die heb ik net gemist. Menco belde met Jelmer zodat hij hier weer zou  komen. De kindjes waren lekker aan het spelen met Sean en Ian. Ik kreeg een prachtige bos bloemen van Kirsten en familie. Zo speciaal dat Kirsten er was. Kirsten is al jaartjes een internet vriendinnetje van mij en wij zijn ook lotgenootjes, want Kirsten heeft 4 jaar geleden ook een infarct gehad. Ik vond het zo fijn dat ze erbij waren.

Nadat ik een beetje was uitgepuft zijn we richting station gelopen. Met de tram naar Menco gereden. Kirsten en haar gezin zijn daar gebleven om even bij de burgerking te eten. Onze ontmoeting was kort maar krachtig. Snel in de auto en naar huis. Lennon had het heel zwaar, hij wilde heel graag thuis zijn. De autorit duurde lang. Uiteindelijk kwamen we rond 20.30 aan in Drachten, snel even een macje gepakt, de kinderen waren kapot, en ik ook. Eigenlijk had ik geen zin om ergens te zitten maar tegelijkertijd had ik zin in eten. Snel even een hapje gegeten en terug naar huis.

Eenmaal thuis, doodop maar vol adrenaline. De kids op bed en even later zelf ook het nestje maar opgezocht. Door de adrenaline de slaap niet kunnen vatten. Vandaag weer aan het werk, vanavond vroeg op bed. Het was een mooie dag om nooit te vergeten. En die halve marathon? Er komen er meer, neem dat van me aan!

Edit: iemand wees mij erop dat mijn eindtijd helemaal niet in mijn blog staat.

http://evenementen.uitslagen.nl/2012/cpcloop/details.php?s=2692&o=1&t=

Startnummer 2692

Naam Tamara van der Leij-Drent Woonplaats Drachten Afstand ABN AMRO Halve Marathon Categorie V35 Totaal plaats 5142 / 7697 Categorie plaats 107 Snelheid 10,627 km/uur 5 kilometer 27:36 (27:36) 10 kilometer 55:20 (27:44) 15 kilometer 1:24:32 (29:12) 20 kilometer 1:53:12 (28:40) Bruto tijd 2:01:46 Netto tijd 1:59:07

Hoe het gaat…

Soms lijkt het alsof er niks aan de hand is voor de buitenwereld. Ik werk weer, ik functioneer weer mee in de maatschappij. Heerlijk is dat. Sinds in in het nieuwe team zit ben ik meteen weer volop aan het werken. Draai flink wat uurtjes, ik doe weer mee! Er zit aardig wat regelmaat in mijn rooster en dat vind ik wel fijn. Ook al is het heel druk, ik weet vantevoren hoe mijn week er ongeveer uit gaat zien.  Dan is het mooi te overzien voor mij en dat geeft een hoop rust. 2 vaste dagen in de week dat ik vrij ben + de zondag mijn bijtank en hardloopdagen. Daar over geschreven is er qua hardlopen een kleine kink in de kabel gekomen. Mijn scheenbeen is pijn gaan doen, wat duidt op overbelasting. Ik ben te snel gegaan met hardlopen.  Dat betekent dat ik nu met hardlopen ook mijn rust moet pakken. Wat mij meteen weer onzeker maakt over de halve marathon die ik over 5 weken ga lopen. Ik heb daar zo naartoe geleefd en zo voor getraind. Het zou zo’n blamage zijn als ik dit niet zou halen. Jelmer zegt: stel je kan hem niet lopen, dan is er geen man overboord, je wacht even en je geeft je later weer op voor een andere halve marathon. Ja maar…..

Goed, ik ga ervan uit dat het goed komt, en anders… zien we dan wel.

Sinds ik weer zo intensief aan het werk ben zit ik best lekker in mijn vel, het voelt goed. Maar aan de andere kant kost het me ook veel. Buiten het feit dat ik al weken niet fit ben: verkouden, doof, koppijn en ongesteld de afgelopen week, is mijn lontje ook een stukje korter geworden. Dat merken ze thuis ook aan me. Ik zit met een dubbel gevoel, het voelt goed omdat ik weer meedoe met het werkproces, het werk is ook heerlijk om te doen maar het werk slurpt ook al mijn energie op.  Dat ik thuis dan niet meer zoveel energie heb. Het blijft moeilijk die balans te vinden. Ik blijf nog wel even doorgaan zo. Misschien went mijn hoofd aan de nieuwe situatie en kan ik het allemaal een beetje beter organizen.  Vorige week was ik mijn sleutels al kwijt geraakt, vandaag had ik thuis ‘s ochtends een aanvaring met Morris en ik was gestresst, ik moest op tijd naar mijn werk en heb mijn sleutels gepakt en zou naar mijn fiets lopen, ik kom bij mijn fiets aan en blijkt dat ik mijn fietssleutel ben kwijtgeraakt, terwijl ik hem net van het rekje heb afgehaald.  Dat is de tweede keer deze week. Ik ben zo waanzinnige warhoofd. Dat was ik altijd al, maar nu ik dubbeltaken niet goed beheers is dat alleen maar erger geworden. En als ik dan besef dat ik mijn sleutels in een tijdbestek van een minuut ben kwijt geraakt, raak ik in paniek en ben verdrietig, om het feit dat ik ruzie heb gehad, dat mijn hoofd niet meewerkt,  dat ik even niet kan hardlopen, dat het de tweede keer al is dat ik  weer mijn sleutels kwijt ben geraakt. Gelukkig heb ik een hele stabiele man die mijn sleutel later weer terug heeft gevonden en zo lief was mijn sleutels later nog op mijn werk af te leveren.  Dit alles doet me wel weer beseffen wat me is gebeurd, en het is heel fijn dat ik weer aan het werk ben, maar soms gaat het even niet zo goed en niet zo lekker.  Nu maar even flink in de rust. Ik wil nog even zeggen dat ik gezegend ben met mijn gezin.  Mijn lieve stabiele man die altijd voor me klaar staat, mijn lieve kinderen die niet altijd rekening met me houden, gelukkig maar, het zijn en blijven kinderen. Maar ze zijn zo wijs, en als ik achteraf uitleg dat mama weer eens een kort lontje heeft gehad  en dat het ligt aan het feit wat er met mama in haar hoofd is gebeurd en dat het niet de schuld is van de jongens dan krijg ik toch altijd weer die lieve onvoorwaardelijke knuffels van mijn liefste kindjes.

Oproepje!

Zoals ik vorige blog al schreef dat ik in maart een halve Marathon ga lopen. Nu vind ik het heerlijk om met mijn groene headphones op mijn oren mij volkomen af te sluiten tijdens het rennen.  Geheel gefocust op het rennen en de muziek.   Ik zou het leuk vinden door jullie geinspireerd te raken en dat ik aan jullie denk als ik loop. Mijn muzieksmaak is erg breed: pop, rock, soul, punk. etc. Ik wil ruim 2 uren op mijn mp3 vullen die ik in de shuffle gooi. En dat ik dan nummers voorbij hoor komen die me aan iedereen doet denken. Volgens mij gaat dat wel erg voor mij werken helemaal op momenten wanneer ik het misschien moeilijk ga krijgen. Dus kom maar op met jullie ideeën. Ik zoek nummers met een lekker looptempo, niet te snel want daar raak ik opgefokt van. hahahaha. Een rustig nummer tussendoor kan ook lekker zijn hoor. Kom maar op met jullie ideeën. Ik ben benieuwd!

x Tamara.

Tamara, nu nóg meer wilskracht. Regie: Tamara van der Leij

Hoe zet je iets negatiefs om in iets positiefs?

Ik denk dat ik hard bezig ben met het realiseren hiervan.

Een poosje geleden had ik een gesprek met mijn baas. Ik vertelde dat ik nog met littekens zat en dat ik niet zeker wist of die zouden weg trekken en dat ik niet zeker wist of ik écht de oude Tamara zou worden op den duur. Toen zei hij: ik denk als ik jou zo zie dat je er nog sterker uit gaat komen. Zou hij gelijk hebben?

Vaak door stress situaties veroorzaakt door externe factoren kan ik heel erg van in de war raken. Ik heb 2 hele lieve maar drukke kinderen die niet altijd rekening met me houden, logisch maar door ruzie met mijn kinderen kan ik behoorlijk van slag raken.  Machteloos voel ik me vaak en helemaal als de hormonen hoogtij vieren zit ik niet heel erg lekker in mijn vel en mijn kinderen voelen dat feilloos aan en doen er vaak een schepje bovenop.  Ok, tot zover een van  mijn tekortkomingen.

Wat kan ik doen om mezelf te verbeteren. Waar kan ik me in vastbijten? Hardlopen!  Dat doe ik graag en daar haal ik veel voldoening uit! Die 10km die weten we nu wel, die doe ik in het gemak en binnen het uur. Ik wil een nieuwe uitdaging. Hoe cool zou het zijn om een halve marathon te lopen? Eerst even getraind om te kijken of ik het aankon. Al heel snel merkte ik dat ik een ontzettend goeie uithoudingsvermogen heb. Eigenlijk wist ik dat ook wel. Maargoed, je wil ook niet te snel roepen: dat doe ik wel even en dan later merken dat dat zwaar tegen valt. Nou ben ik er nog niet maar 15km doe ik best goed, ik heb een gemiddelde snelheid zo rond de 10km p/u en dat op zo’n afstand en dat vind ik best knap. Nog een paar kilometer en ik zit al op een halve marathon! Nou heb ik de stoute schoenen aangetrokken en mezelf ingeschreven voor de halve marathon.  Nog een kleine 3 maanden en dan gaat het gebeuren!

http://www.cpcloopdenhaag.nl/home

Afgelopen weekend had ik een best druk maar leuk weekend. Wokken met collega’s en koken met vriendinnen, intussen ook nog werken en ook nog even lopen tussendoor. Ik voelde me raar in het hoofd. Had een rare brom in mijn oor die ik niet hoorde maar wel voelde. Aan een stuk door. Ik voelde het alleen niet als ik sliep maar zodra ik wakker werd voelde ik de brom weer. Ik werd er erg onzeker van en er spookte weer van alles door mijn hoofd. Maandag lang getwijfeld of ik de dokter zou bellen of niet. Eigenlijk wilde ik horen dat er niks aan de hand was bang was dat ik doorgestuurd werd naar het ziekenhuis. Jelmer zei dat het vast niets was. Toch maar de dokter gebeld. Van de lieve assistente mocht ik meteen langs komen. Hij heeft mijn oren uitgespoten en mij onderzocht. Trommelvliezen waren schoon en mijn bloeddruk was iets aan de hoge kant. Ook vertelde ik dat ik mijn lichaam erg op de proef stelde door hard te trainen voor een halve marathon die ik in 3 maanden wilde lopen. Gelukkig zei de dokter dat ik daar vooral mee door moest gaan. Hij zei: lichamelijk mankeer je niets, je moet op je zelf passen. Die brom in je hoofd is waarschijnlijk een teken van je lichaam dat je rustiger aan moet doen en dat je gestresst bent. Ga lekker door met hardlopen, dat is tijd voor jezelf.

Het is zo fijn om me te focussen op de dingen waar ik zelf de regie over heb, waar ik niet afhankelijk ben van externe factoren. Ik ga voor die halve marathon! En nog een klein dingetje waar ik zelf de controle over heb: koffie drinken zonder melk en suiker. Niet omdat het moet maar omdat het kan, omdat ik mezelf wil uitdagen.

Mijn tekortkomingen daar leer ik misschien mee leven, of misschien krijg ik ook die dingen onder controle maar dingen waar ik zelf de controle over heb kan ik uitbuiten en sterker door worden. Ik weet niet of ik zonder mijn beroerte dit ook had bereikt maar ik denk eigenlijk dat ik niet de drive had gehad om dit te bereiken.

Ode aan mijn moeder…

Deze blog wil ik graag wijden aan mijn lieve moeder.

Zoals de meesten weten gaat het met de gezondheid van mijn vader niet zo heel goed. De kwaliteit van zijn hart gaat steeds meer achteruit en het wachten is nu op een donorhart. Er kan morgen een hart komen, maar het kan ook jaren duren, het is maar net wanneer er een geschikt hart beschikbaar is.  Daar bovenop heeft mijn vader in november 2009 een herseninfarct gekregen. Vanaf dat moment is het eigenlijk ziekenhuis in ziekenhuis uit. Hij is opzich hersteld van zijn CVA maar niet zonder littekens. Zo zit hij in een scootmobiel en heeft moeite met zijn evenwicht en zijn zicht is ook aangetast.  Mijn vader was vroeger een man waar je niet omheen kon. Hij was aanwezig en had een grote mond. Hij was ook een sfeermaker en hield van gezelligheid met vrienden en familie. Mijn vader en mijn moeder ondernamen van alles, gingen naar voetbalwedstrijden, weekendjes en dagjes weg. Nu is mijn vader teruggetrokken, kan niet tegen drukte en is heel snel moe. Hij probeert het wel en hij wil het ook wel, maar het lukt hem gewoonweg niet. Mijn moeder is nog steeds dezelfde: ondernemend bezig bijtje, hardlopen, helpen op de voetbalvereniging en vrijwilligster in hart en nieren. Nou is haar wereld ineens veranderd naar het verzorgen van haar man. Gelukkig blijft mijn moeder wie ze was en blijft haar dingen doen die ze voorheen ook deed, daar staat ze ook voor. Maar het is wel moeilijk voor haar want als ze dingen doet laat ze wel mijn vader achter. Ze zorgt er altijd voor dat er goed op hem wordt gepast maar leuk is anders.  Ik las laatst een blog van iemand die was mantelzorger en haar motto was: ik zorg goed voor mezelf, dan kan ik ook goed voor mijn naaste zorgen, en zo is het precies! Ik weet hoe verdrietig mijn vader is dat hij niet meer kan doen wat hij ooit samen met moeder deed. Hij is nu aan het overleven, wachten tot er een nieuw hart komt. Hoe is dat voor mijn moeder? Ik denk veel aan mijn moeder. Hoe zwaar ze het heeft, dat haar dochter ineens vanuit het niets ook een beroerte kreeg, BAM die moest ze ook nog verwerken tussendoor.

Vroeger botste mijn moeder en ik zo vaak. Ik was een lastige puber en had altijd een weerwoord. Vaak vond ik mijn moeder maar stom, en was het niet eens met haar. Mijn vader en ik konden beter met elkaar opschieten, mijn vader kneep wel eens oogje dicht hij was wat relaxter. Maar sinds ik moeder ben, wat moet ik dan vaak aan mijn eigen moeder denken. Zie ik mezelf in Morris terug, dat bijdehante en wat moet ik dan aan mijn moeder denken. Ik begrijp haar zoveel beter. Ik denk dan ook dat Morris mij nu nog niet begrijpt maar later wel, maar dat duurt nog zo lang en dat frustreert wel eens. Doordat ik ouder wordt en wijzer merk ik dat steeds dichter naar mijn moeder toe groei. Ik hou ontzettend veel van mijn moeder en ook van mijn vader natuurlijk.

Mama deze is voor jou:

Ik had je deze al eens gestuurd, maar hij klopt ook zo.

Een half jaar later…

Iets meer dan een half jaar geleden leek het of er geen wolkje aan de lucht hing. We zouden ‘s avonds naar een vrijgezellenfeest hadden alles voorbereid. De kindjes uit logeren en we waren er helemaal klaar voor. Jelmer moest nog even werken en de kindjes moesten op tijd naar school. Ik was half slaperig en verward, vanaf toen werd alles anders.

Nu we een half jaar verder zijn kan ik wel zeggen dat er flink wat is veranderd. Het is net als je kinderen krijgt, je kan je niet voorstellen hoe het was voor de tijd.. Zo gek, zo zorgeloos je voorheen was en zeker van dat je niks kan overkomen is nu helemaal weg. Je bent ineens zo kwetsbaar.

Het herstel is met pieken en dalen gegaan en ik heb alles ook zeer bewust meegemaakt. Ik kon het soms niet echt accepteren dat het niet ging zoals ik wilde, dat stond mijn herstel soms behoorlijk in de weg. De psycholoog heeft mij hier ook heel goed bij geholpen en ze heeft me ook wat mooie handvatten gegeven om hier mee om te gaan. Maar dat is soms niet makkelijk juist omdat je zoveel wil, maar dat het dan niet lukt. En als je je dan goed voelt wil je dan weer net wat meer doen omdat je denkt dat je dat wel aan kunt.  Maar ervaring heeft mij wel geleerd dat dit ook niet de manier is. Want als je dan al je energie opmaakt en denkt dat je je neer kunt leggen en kunt genieten van je welverdiende rust, gebeurt er weer iets wat buiten je macht ligt en waar je dus geen invloed op hebt. En dat gebeurt altijd als je net al je energie hebt opgebruikt. Dus daar moet je ook weer rekening mee houden. Dat moet je allemaal incalculeren. Stress situaties moet ik ook nog steeds vermijden want ik raak dan helemaal van de kaart, ik sla dicht of ik begin te huilen, het groeit me allemaal een beetje boven mijn hoofd en mijn tax is bereikt. Ik heb een handig tooltje gekregen van mijn psycholoog die ik universeel kan gebruiken: mijn stoplichtje. Als hij op groen staat kan ik normaal functioneren. Ben ik moe, geïrriteerd of is er wat anders dat ik even niet lekker in mijn velletje zit of dat de jongens veel ruzie maken dan komt mijn stoplichtje op oranje. Ik meld dat altijd even thuis: jongens denk erom: mama’s stoplichtje staat nu op oranje. Dan hoeft er maar wat te gebeuren en dan springt hij op rood. Dus help mama en dan zorgen we er samen voor dat mijn stoplichtje weer op groen komt. Mijn lieve kleine jongetjes hebben er vaak voor gezorgd dat het stoplichtje op rood kwam te staan. Daar zijn het kinderen voor, maar het was wel erg duidelijk voor ze en voorspelbaar!   Het is soms ook erg leuk om met het stoplichtje te werken.  Bijvoorbeeld: jongens, mama voelt zich goed en mijn stoplichtje staat op groen, zullen we zorgen dat mijn stoplichtje op groen blijft? Het is zo leuk om te zien hoe erg ze er dan mee bezig zijn en hoe graag ze het stoplichtje op groen willen houden. Ik word ook vaak door mijn kinderen gevraagd op wat voor kleur mijn stoplichtje staat.

Ik ben inmiddels ook alweer meer aan het werk en dat voelt best heel goed! Het is grappig dat mijn stoplichtje op mijn werk wordt doorgevoerd. Op mijn werk wordt heel soms gevraagd welke kleur mijn stoplicht staat. Hij stond laatst namelijk bijna op rood. Door een miscommunicatie en verandering in de planning heel veel post en een man minder in de voorbereiding zorgde er bij mij voor dat ik het even niet meer zag zitten. Ik zag het overzicht niet meer en begon spontaan te huilen.  Ik ben toen naar de coach kamer gegaan en ze hebben het meteen opgelost. Wat vond ik dat fijn hoe begripvol en accuraat er meteen werd gereageerd waarvoor dank voor collega’s en leiding! Ik voel me meteen ook een beetje bezwaard omdat ik me niet wil aanstellen en ik niet wil dat collega’s denken: heb je haar ook weer…. Waarschijnlijk is het wel een dingetje wat in mijn hoofd zit want ik krijg alleen maar begrip en volledige medewerking van iedereen om me heen.  Het is een gevoelletje dat ik een ander niet tot last wil zijn, ik zal er (voorlopig) toch even mee moeten leren leven dat ik nu wat extra beroep moet doen op een ander. Hopelijk vinden ze me over een tijdje nog steeds even lief als ik over een tijdje misschien nog steeds een beroep op ze moet doen. Laten we hopen dat het op den duur minder wordt en dat ik over een tijdje steeds meer kan doen zonder hulp van een ander of zonder een ander tot last te zijn. Mijn baas zei tegen mij: van de buitenkant zie je er piekfijn uit en wij kunnen niet beoordelen wat er in je hoofd om gaat dus je moet het zelf aangeven. Ik heb duidelijk aangegeven (ook dat ik het moeilijk vond) dat ik ruimte wilde hebben ook na volledig herstel dat ik zo min mogelijk blootgesteld wilde worden met stress situaties. Ik kreeg gelukkig alle begrip en toekomst zal uitwijzen of dat uiteindelijk ook gaat werken. Ik hoop dat ik er in de toekomst steeds beter mee om kan gaan en ik hoop ook dat ik straks steeds meer stress kan verdragen.

Intussen ben ik ook druk bezig met hardlopen. Druk aan het trainen. Ik had het eindelijk losgelaten dat ik minder snel liep als voorheen. En toen ik dat had losgelaten merkte ik weer vooruitgang, op een mooie donderdagochtend liep ik de 10km rustig door Drachten, en toen ik thuis klokte zat ik eindelijk onder het uur!!! Afgelopen zondag liep ik de www.20vandrachten.nl  De 10km Het was ontzettend warm en ik was ongelovelijk zenuwachtig. Stiekem hoopte ik dat ik binnen het uur zou finishen maar aan de andere kant wilde ik me er ook niet op vastpinnen omdat het enorm zou frustreren als het niet zou lukken en dat zou niet goed zijn voor mijn mentale gesteldheid. Omdat het erg warm was werd mijn doelstelling wel erg moeilijk en ik dekte me al in dat het waarschijnlijk niet zou lukken maar toch deed ik mijn stinkende best. Ik ging goed van start en ging als een speer, slechts na een 4 of 5 kilometer kreeg ik het toch moeilijk. Ik begon toch stevig te twijfelen of ik deze loop uberhaubt  wel uit kón lopen. Ik kón op een gegeven moment niet meer en besloot een stukje te wandelen, dat had ik nog nooit meegemaakt dat ik moest stoppen om te wandelen… Het voelde een beetje als opgeven. Maarja neervallen staat ook niet charmant daarom was wandelen een goed alternatief. Een paar meter heb ik gewandeld en een slok water heb ik gedronken want gelukkig was daar eindelijk het tafeltje waar het water op uitgestald was. Ik zette een knop om en ging op een draf weer verder. Ik voelde me iets beter en ik herpakte mezelf. Gelukkig ging het weer beter en ik had het tempo er weer in. Onderweg stond mijn moeder nog langs de weg met een beetje water, heerlijk was dat om haar even te zien en even een slok water van haar te krijgen, dat pepte me ook weer lekker op! Eindelijk liep ik het terrein op, een paar meter daarvoor wist ik niet waar ik de kracht vandaan moest halen maar zodra ik de finish in beeld zag kreeg ik vleugels, ik zag mijn man en kindjes langs de lijn en ik zetten een sprint in, met alles wat ik nog over had heb ik de laatste tientalle meters gesprint. Heerlijk!!! En ja hoor, onder het uur gefinisht! 55.54. Iets meer dan twee en een halve minuut boven mijn PR. (let wel, mijn PR die ik haalde voor mijn beroerte!) Ik was meer dan tevreden. Mijn lieve man die straalde van trots. I feel good!!

Vanochtend ook nog even naar de neuroloog geweest. Ik vond het fijn die man weer te zien. Hij vond me er goed uit zien. Ik heb hem nog uitgelegd waar ik nog tegenaan loop en hij zei dat het allemaal vrij normaal was. Hij zei dat het komende half jaar zou uitwijzen of daar nog meer vooruitgang in zou komen. En dat de vooruitgang in het tweede half jaar langzamer zou gaan dan in het eerste half jaar. Hij wilde me graag over een half jaar nog eens zien. Ik vertelde dat ik tevreden was met de vooruitgang die ik al had geboekt. Het is ook soms een manier om ermee om te gaan.  Elk vooruitgang die ik nu boek is mooi meegenomen. Ik ben superblij hoe ik nu in het leven sta en dat ik er nog sta en dat ik nog Tamara ben. Dat ik alles nog kan doen. Het zijn maar kleine beperkingen waar ik tegenaan loop, waar mijn omgeving tegenaan loopt. Ik ben een beetje getekend, maar er is ook wel wat gebeurd. Dat is wie ik ben.  So be it!

Nieuwegein, een behoorlijke hobbel in mijn weg naar herstel…

Nadat ik de volgende dag gebeld werd dat de operatie toch een weekje later zou plaatsvinden heb ik de klap even moeten verwerken. In eerste instantie stapte ik er zo even overheen. Tuurlijk, alle begrip. Is goed! Dingen zoals werk van Jelmer en oppas voor de kinderen regelen. Alles wat we de vorige dag hadden vastgezet weer terugdraaien, alsof het niets is… En dan heb ik het nog niet eens over mijn gevoelens… Die kwam dus een paar uurtjes later. Weer veel gehuild. Maargoed, toen dat klaar was kon ik me heerlijk concentreren op mijn verjaardag. Daar zag ik erg naar uit. Het was een heerlijk maar vermoeiende dag. Een paar mensen over de vloer gehad en niet te laat gemaakt. Gewoon gezellig! Wel een enorme impact op mij, ik heb de dag daarop dan ook helemaal niks gedaan. Met een dekentje op de bank met een goed boek die ik van mijn schoonvader had gekregen. (kun je nagaan, het is 31 juli, en ik zit met een dekentje op de bank. Het lijkt wel herfst, maargoed dat terzijde.)  Maandag kreeg ik toch wel de kriebels, het is zo raar. Ik dacht de hele tijd: dit doe ik wel even, maar ik begon toch aan mezelf te twijfelen. Ik vond het stiekem toch wel heel eng. Dinsdag ben ik nog even op mijn werk geweest om daar 2 uurtjes mijn collega’s nog te helpen. Dat was wel een fijne afleiding. Verder die dag mijn kindjes naar opa Koos gebracht, want die gingen daar logeren omdat we woensdag in alle vroegte naar Nieuwegein moesten vertrekken. Ik heb die nacht verrassend goed geslapen.

Woensdag 3 augustus: D-day. Ik werd goed uitgerust wakker. Nog even lekker gedouchend en de laatste dingetjes bij elkaar gezocht en iets na zessen zaten we in de auto richting Nieuwegein. Ik mocht gelukkig nog iets eten voordat we weggingen. De reis verliep soepeltjes en we reden in 1 keer goed. Ik denk dat we rond 8 uur de parkeergarage inreden. De zenuwen werden nog erger en mijn tranen kon ik bijna niet meer bedwingen. Voor het eerst dacht ik: doe ik er wel goed aan?? Ik meldde me bij de balie en ik kreeg meteen iets kalmerends, oxazepam. De zusters waren erg lief, ik kreeg een hartfilmpje en ik werd wat gerustgesteld. Ik kreeg ook het heugelijke nieuws dat ik mijn mobieltje gewoon bij me mocht houden. Vlak na de ingreep en ook tijdens mijn opname. Daar werd ik wel heel blij van. Ik kon dus gewoon lekker twitteren, smsen en bellen. Joepie!! We mochten in de wachtkamer plaatsnemen. Daar zag ik een meneer met zijn vrouw die we ook in Blaricum hebben gezien met ons voorgesprek. Die meneer zou vlak voor mij geholpen worden. Door dezelfde chirurg: Suttorp.  Het bleek dat ook die meneer blij was gemaakt met een dooie mus en dat hij in eerste instantie ook vorige week geholpen zou worden en een dag later bleek dat het anders was.

Die meneer opgeroepen, dat betekende dat ik erna aan de beurt was. Spannend!!!  Door de oxazepam was ik gekalmeerd dus kon ik de tijd goed doorkomen. 9.45 kwam de verpleegster mij halen. Ik was aan de beurt. Ik mocht me uitkleden en ik kreeg een blauw operatie ding aan. Ik mocht liggen op het bed en ik werd naar de OK gereden. Jelmer mocht een stukje met me mee lopen. Een lieve verpleegster waarvan ik de naam niet meer wist, bleef bij me wachten voor de OK. Ze vertelde dat ze nog maar net was afgestudeerd en dat ze maar net op de afdeling was. Ze was zo lief en ze week niet van mijn zijde. Ik zag dat mijn bekende de operatiekamer werd uitgereden en ik groette hem vluchtig. Ik zag allemaal mensen rare pakken aandoen, de lieve verpleegster zei dat ze alles aan het klaarmaken waren. Toen werd ik naar binnen gereden. Ik werd van mijn blauwe kleed ontdaan en ik werd bedekt met een klein handdoekje. Mijn liezen werden ontsmet met een desinfecterend goedje. De handdoek werd van me afgehaald en daar lag ik dan. Gelukkig werd ik heel snel bedekt met een groen operatiekleed.  Intussen werd ik in mijn arm geprikt, ze prikte mis en kon mijn ader niet meer vinden, ze zat er echt in te wroeten. Ik begon te huilen en ik voelde me zo alleen. De tranen bleven maar stromen en er was geen Jelmer die me kon troosten. Ze moest de andere arm maar prikken en ik baalde zo gigantisch en ik bleef maar huilen. Die lieve verpleegster troostte me en ik mocht in haar hand knijpen. Gelukkig prikte ze nu wel goed, en ik kreeg wat valium toegediend om me te kalmeren. De dokter werd gebeld.. Dokter Suttorp kwam binnen en stelde zich aan mij voor. Daarna zette hij 2 flinke spuiten in mijn beide liezen, dat deed gemeen zeer! Toen moest hij met een soort buisje mijn slagader zoeken. Ik kan je vertellen: dat doet ook zeer!!! Ondanks dat het verdoofd is. Een drukkende pijn. De dokter zei dat ik me moest ontspannen, makkelijker gezegd natuurlijk…… Maargoed, toen dat klaar was kon de ingreep plaatsvinden. Hij heeft eerst het gaatje opgespoord, toen werd er gemeten met een ballonnetje hoe groot het gat is. Het gat was 12mm toen werd er een bijpassend parapluutje bijgehaald en is die geplaatst. Zo makkelijk ging het! De slangetjes en buisjes werden uit mijn liezen gehaald de wondjes werden aangedrukt door 2 verpleegsters.  Daarna werden er 2 rolletjes verband op de wond gelegd en ik werd ingebonden. Ik mocht mijn hoofd niet oprichten en ik moest plat blijven liggen…….6 uren lang!  Oef, dat viel tegen, ik wist dat ik een aantal uren bedrust moest houden maar dat ik letterlijk plat moest blijven liggen, daar had ik niet op gerekend. Ik werd naar de uitrustzaal gebracht en Jelmer werd opgehaald. Er werd wat eten voor me klaargemaakt en Jelmer moest me voeren. Intussen telefoontjes plegen en twitteren, dat kan je ook op je rug:) Ik was nog wat wazig door de valium.  Na ruim 2 uren daar gelegen te hebben werd ik naar mijn zaal gebracht. Op mijn kamer kwam ik erachter dat de meneer die ik in Blaricum zag en die voor mij geholpen was naast mij lag. Hans heet hij. Ik moest nog 4 uren plat liggen. Jelmer is rond 15.00 weggegaan en ik had nog ruim 2 uren platliggen voor de boeg. Mijn buurman Hans mocht om 16.00 rechter op zitten. Dat scheelde een boel zei hij!! Je krijgt zo last van je rug als je uren achter elkaar op dezelfde plek ligt. En de laatste loodjes wegen het zwaarst.

En oja, en dan heb ik het nog niet eens over het plassen gehad. Je mag plassen op een potje die je onder je billen geschoven krijgt. De eerste keer was dat niet zo goed gegaan en toen heb ik mijn verbandje onder geplast. Dus ik moest opnieuw verbonden worden nadat ik mezelf bevuild had. Ik voelde me in eerste plaats ongemakkelijk, om het feit dat ik daar zo lag en om het feit dat ik de zusters tot last was. En ik werd daar zenuwachtig van dus moest ik automatisch vaker plassen. Gelukkig ging het plassen daarna wel goed waardoor ik niet meer verschoond hoefde te worden.

En toen was het eindelijk 17.15 ik mocht rechterop gaan zitten!!! Ik wilde ook nog even plassen en ik kreeg op dat moment ook mijn warm eten. Dat was lekker zeg!! Mijn blaas leeg, lekker rechtop zitten en een warme maaltijd want wat had ik een honger. Snijboontjes, aardappeltjes, jus, kipfilet en yoghurt stond op mijn menu. Alles was schoon op! Twee uurtjes later mocht ik onder begeleiding zelf naar de wc lopen. Op de wc heb ik het verband om me heen nog even nat gepiest. Dus ik moest weer verschoond worden. Gelukkig mocht ik nu in plaats van dat stomme verband mijn eigen onderbroek aan. Ik lag met 3 andere mensen op een kamer. Mijn buurman Hans, en tegenover mij een oudere man en een oudere vrouw. Hans had net als ik een ASD sluiting gehad, die van hem was maar liefst 3cm (die van mij 12mm) Ik had voor de nacht nog om een slaapmiddel gevraagd en die kreeg ik gelukkig, ik heb heerlijk op een temazepam geslapen. De volgende ochtend werden we om 6.30 gewekt. Bloeddruk, temperatuur werd gemeten en er werd een hartfilmpje gemaakt. Vlak na ons ontbijt werden Hans en ik opgeroepen voor een contrastvloeistof echo en een thoraxfoto. Ik kreeg eerst een gewone echo waar het parapluutje goed in beeld werd gebracht.

Het is misschien niet zo goed te zien, en de afbeelding is gekanteld, maar als je je hoofd draait en de punt boven hebt dan is er onderin in het midden een fel wit rondje, in de wand tussen de linker en de rechterboezem. Dat is het parapluutje wat om het gat vast zit.

Toen die echo klaar was moest er nog een testje uitgevoerd worden d.m.v. contrastvloeistof. Gelukkig had ik de hele nacht nog een infuus ingehad zodat ik niet meer geprikt moest worden, dacht ik…. De dokter zei dat dit infuus waarschijnlijk niet meer bruikbaar was. Omdat er mogelijk wat stollingen voor konden zitten wat het doorstromen onmogelijk maakte. Ineens sloeg de paniek weer toe. De dokter probeerde het infuus nog door te spoelen maar het mocht niet baten, weer een tranenregen. Ik begon weer te huilen en zei dat ik niet weer geprikt wilde worden. Ik dacht dat ik er klaar mee was, maar nee hoor! Het zweet brak me aan alle kanten uit. En daar lig je weer, half naakt, ongewassen en het zweet droop letterlijk langs mijn lijf. Ik stonk gewoon een uur in de wind en ik lag daar te huilen, niet echt ladylike. Het prikken ging gelukkig goed en alles was goed in beeld te zien, volgens mij lekte het gat niet meer. Na dit tafereel werd ik weer op de gang geplaatst in mijn rolstoel, daar kwam ik Hans ook weer tegen. Ik vroeg nog aan hem of hij een foto had van zijn paraplu. Hij zei dat hij het was  vergeten, grappig want hij was juist die mij op het idee bracht om er een foto van te vragen..  Toen werd er nog een thoraxfoto van mij gemaakt en daarna weer terug naar mijn kamer. Jelmer was inmiddels onderweg met de kinderen naar Nieuwegein. Ik heb me een beetje weten op te frissen om me toch een beetje frisser te voelen. Ik baalde wel dat ik niet mocht douchen maargoed, een washandje en schone kleren scheelde ook een hoop. Na controle van de arts kreeg ik eindelijk mijn ontslagbrief en mocht naar huis!!! Het wachten was op Jelmer en de kinderen. Ik heb nog een lunch gehad voordat ik naar huis ging.

De kinderen waren vervelend op de terugweg, hadden om de haverklap ruzie en ik voelde iedere hobbel in mijn liezen. Het is ook niet niks voor ze om zo lang in een auto te zitten. Maar het was geen relax terugreisje. Eenmaal thuis was ik nog confuus van alles. Jelmer heeft de kinderen meegenomen en is naar Yvette gegaan om te vragen of Floor kon spelen. Jelmer is daar blijven hangen en de kindjes hebben daar heerlijk in het zwembadje gespeeld. Ik heb thuis lekker een dutje op de bank gedaan.

Nu ik thuis ben moet ik alles even laten bezinken, ik heb deze operatie duidelijk onderschat. Ik dacht: dit doe ik wel even. Maar achteraf is het me allemaal behoorlijk tegen gevallen. De ingreep, het stilliggen, zo alleen zonder mijn gezin. Maar nu kan ik dit achter me laten. Ik krijg over een maand weer het zelfde onderzoek met contrastvloeistof kijken ze of het gat nog steeds goed dicht zit maar dat mag ik gelukkig hier in Nij Smellinghe doen. Over een half jaar verwachte ze me in Nieuwegein voor weer hetzelfde onderzoek maar dan krijg ik er nog een gesprek met de cardioloog bij. Ik moet dit allemaal nog verwerken omdat het me zo is tegen gevallen. Maar het is klaar nu, ik kan verder! Een stapje verder in mijn herstel! Ik kom er wel!!!

Nog voor uw verjaardag zit u geopereerd en wel thuis….

Dat waren de woorden die de assistente tegen mij zei.  Wie had dit ooit gedacht?

Dit was een weekje met vele wendingen. De weken hiervoor ging het even weer wat minder met me. Een periode met korte lontjes en verwarringen alom. Voorbeeld: ik  zat aan tafel met mijn kinderen te eten. Mijn jongste zoon vroeg mij: zijn we op tijd voor “Klokhuis”? Ik wist het antwoord wel, maar ik moest nadenken of ik ja of nee moest antwoorden. Van die kleine taaldingetjes waar ik toch nog wel moeite mee heb als ik moe ben.. Zo goed en kwaad als ik kon toch een stapje rustiger aan gedaan. Ik zat toch te malen over de operatie en of ik wel op tijd zou zijn voordat we op vakantie zouden gaan. Het zou het mooiste zijn als de operatie zou plaatsvinden voordat we vakantie zouden hebben. Op advies toch maar mijn stoute schoenen aangetrokken en heen gebeld.  Begin augustus zou ik worden opgeroepen.. Ik hing op en de volgende vraag kwam alweer bij me op: maar zou ik dan ook meteen geholpen worden en ben ik écht op tijd voor onze welverdiende vakantie??  Weer zorgen, maar ik ging er maar vanuit door de vele geluiden om me heen dat het niet lang na mijn oproep zou duren…  Ik vertrouwde daar maar op. Ik durfde eigenlijk niet nóg een keer te bellen…

Hardlopen ging eigenlijk ook al een tijdje niet echt lekker. Daarover maakte ik me eigenlijk ook alweer zorgen. Het rondje van 10.5 km redde ik maar niet binnen het uur. Mijn hemel wat was dat ongelovelijk frustrerend. Nieuwe hardloopschoenen gekocht alvast voor mijn verjaardag, want wie weet: misschien ga ik dan nog wel harder lopen?? Maar het tegendeel was waar. Toen ik de voorlaatste keer vol goede moed weer begon merkte ik al dat het niet lekker ging. Ik had de snelheid er nog steeds niet in, en hoe verder ik bij het einde kwam hoe gefrustreerder ik werd. Potverdrie, binnen het uur moet toch lukken??? Helemaal met mijn tong over te grond stopte ik de tijd: ruim 1uur en 4 minuten. Bah! Ik raakte in paniek en begon te hyperventileren. Jelmer werd een beetje boos op mij, hij zei: je loopt toch hard voor je ontspanning??  En nu ben je half aan het huilen in paniek…   Hij had gelijk, maar wat moet ik nu???  Die keer daarop ging ik gezellig met mijn maatje: Yvette lopen. Lekker op relaxstand en kletsen. Heerlijk. Eindelijk kwam Yvette met de oplossing: die stopwatch moet weg!!!  Hoe simpel kan het zijn? De tijd moet geen issue zijn!!  Dus volgende keer ga ik lekker lopen en gun mezelf af en toe wandelen als ik het niet meer trek..  Gewoon op relaxstand!!

Afgelopen maandag op de verjaardag van Jelmer had ik een afspraak met de arbo arts. De kinderen bleven over op school dus wij konden in alle rust naar de arbo arts. We hoefde niet te lang te wachten. Ze vroeg hoe de zaken ervoor stonden. Ik uitgelegd dat ik begin augustus zou worden opgeroepen. Toen zei ze dat het haar wel een goed idee leek alvast te reïntegreren op het werk. *slik* Nu al???  Ik zei: ja maar ik kan geen stress verdragen, is het niet te vroeg?  De arbo arts zei dat ik totaal stress loos gewoon even aanwezig moest zijn, wat hand en span diensten, gewoon even over die drempel heen. Ze zei dat haar ervaring was dat als ik te lang hiermee wachtte de drempel naar mijn werk nóg hoger zou liggen en het reïntegreren stroever zou gaan.  Het kwam voor mij toch heel onverwacht. Zelf had ik in gedachten de operatie af te wachten en de vakantie die daarop zou volgen en daarna zien we wel weer….  Ik moest dit toch wel even weg slikken, en dat vertelde ik de arbo arts ook. Over mijn twijfels over mijn angsten. Ze verzekerde dat ik gewoon op mijn eigen tempo kon reïntegreren.  Op mijn eigen voorwaarden. Als het mij te druk of stressvol werd kon ik gerust even weglopen, even naar de kantine. Ze zei: ervaring leert dat de mensen die dit ook eerder hebben meegemaakt de boel heel snel weer oppakken, ze zei: hersenen werken heel mooi, en je moet er even doorheen op jouw eigen tempo. Jelmer had ik bij me en die zei ook tegen mij: Tamara, je kunt dit. Dit is een eitje! En daar vertrouwde ik maar op.

Toch moest dit nieuws even wat op mij inwerken. Ik moest het even laten bezinken. Verstandelijk  wist ik ook wel dat ze gelijk had, maar het moest nog even indalen zeg maar… Drie dagen erna, vandaag dus had ik een afspraak met mijn coach ivm plan van aanpak. Ik zat met hem in het kantoortje en ineens had ik het vertrouwen weer een beetje terug: een voorzichtig gevoel van: ik heb er zin in!!  De komende 2 weken ingepland door 2 keer per week 2 uurtjes mijn collega’s helpen met de voorbereidingen, Leuk!!!!!  Vol goede moed nog wat boodschapjes gedaan, de kindjes tussen de middag wat brood gegeven en vervolgens weer naar school gebracht. Toen de tafel opgeruimd, de  boel een beetje aan kant gedaan. Intussen was Jelmer ook al thuis gekomen en die kroop nog even achter de computer en ik ging lekker even op de bank liggen. Beetje tv gekeken en een tukje gedaan. Terwijl ik lag te dutten ging mijn telefoon: Goeiemiddag mevrouw Van der Leij, ik kan u voor een operatie plannen voor komende woensdag…      wacht even hoor? Deze woensdag??? Serieus, nu al??? Ze zei: 27 juli wordt u verwacht in het sint Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, om 8.30. Kunt u dan?? Ja graag!!!  Nou, zegt die mevrouw, nog voor uw verjaardag zit u geopereerd en wel weer thuis. Ik zei: goh wat attent!!  Ik was helemaal blij!! Eindelijk, allemaal nog voor onze vakantie, nog voor Kos, nog voor Jelmer zijn vakantie begint, zelfs nog voor mijn verjaardag is alles klaar!!!!

Wat een heerlijk gevoel!!! Wat kan een week toch weer veel verrassingen brengen!! Ik ben helemaal gelukkig.

De volgende dag: vrijdag kreeg ik weer een telefoontje, dat de operatie toch een weekje uitgesteld werd. De mevrouw speet het verschrikkelijk dat ze me eerst zo blij had gemaakt en een dag daarna weer moest bellen met deze mededeling. Tuurlijk komt dit heel hard aan, (beetje later kwam hij eigenlijk pas binnen) maargoed, ik ga nu lekker eerst mijn verjaardag vieren en daarna vol goede moed 3 augustus de operatie in!! Het komt goed!!